Του Ιωάννη Δαμίγου
Ενώ οι περισσότεροι χαριεντίζονται, διαγωνίζονται σε έξυπνες ατάκες στο υπόγειο διαδίκτυο και επιμένουν να διαπιστώνουν … διαπιστώνοντας, λίγοι αισθάνονται την σοβαρή και τραγική κατάσταση που πλησιάζει, δυστυχώς χωρίς επιστροφή και αφού προηγηθεί το μεγάλο ξεκαθάρισμα.
Η εκπαιδευόμενη διαρκώς κοινωνία, σε δεξιά εντατικά μαθήματα από πολλές επιτήδειες σχολές, είναι έτοιμη να δώσει τις τελικές προαγωγικές εξετάσεις με εξαιρετικές προοπτικές για τον φασισμό. Όλες οι κοινωνικές εκφάνσεις, δείχνουν καθαρά την επικράτησή του, σε όλα τα επίπεδα. Η σαπίλα που επικρατεί στην κάποτε μεσαία τάξη, που έχει χάσει ακόμα και αυτά που χρωστά, σε συνδυασμό με την εργατική τάξη, που με την σειρά της έχει χάσει ακόμα και την … φτώχεια της, αποτελούν την καύσιμη ύλη και απαραίτητη ενέργεια για την επικράτησή του.
Η εδώ και χρόνια περίτεχνα ξεφτισμένη αριστερά, η ρηχή που προέκυψε από τα τραγούδια και τα ποιήματα δοκιμασμένων αγωνιστών, που έγινε πρέπουσα ενασχόληση στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης των νέων, δεν πλησίασε ούτε καν τους στίχους, πόσο μάλλον τα νοήματά των. Το επιπόλαιο του περίπου και ο περίσσιος πρώτος ενθουσιασμός αποδείχθηκαν φρούδες ελπίδες, καθώς στην πρώτη ευκαιρία που λίγδωσε το άντερο, υποχώρησαν αξίες, νοήματα, αγώνες και ήθος, σαν πύργοι στην άμμο. Πολλοί από δαύτους, τους μοδάτους καιροσκόπους αριστερούς, εμφανίστηκαν σύντομα και μετατράπηκαν σε σφοδρούς αντιπάλους!
Με χαρισματικούς αρχηγούς, φιλοσόφους αναλύσεως ιδεών, καθηγητές πάσης φύσεως θεωρητικούς και λογής τυχαίους καλλιτέχνες, σερβιρίστηκε ένας αχταρμάς, μια ποικιλία απ’ όλα, για όλα τα στομάχια και όλα τα βαλάντια, από σοσιαλιστές, οικολόγους, κεντρώους και κεντροδεξιούς. Όλοι οι καλοί χωράνε. Μόνο που ήρθαν τα άγρια και έδιωξαν τα ήμερα στο τέλος. Άντε τώρα να προσδιορίσεις ξανά τι είναι η αριστερά. Οι τελευταίοι μάλιστα δεν κατέγραψαν πεισματικά και τα λάθη, για να γνωρίζουμε τι δεν είναι η αριστερά. Στου κουφού την πόρτα όμως για όλους. Μα κανείς δεν αναλογίζεται που οδηγούν όλα αυτά τα παράλογα, τα ανώμαλα, η άρνηση υποτυπώδους συνεννόησης μεταξύ δημοκρατών; Λογικά δεν μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο ε; Τότε μάλλον σκόπιμα συμβαίνει, χωρίς μάλλον!
Ο φασισμός εδραιώνεται μέρα τη μέρα και αυτοί συζητούν με ακροδεξιούς και ζητούν απαντήσεις και απολογίες, αν είναι δυνατόν, για όλα τα δεινά που συμβαίνουν. Αν κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ή πράγματι δεν καταλαβαίνουν, το ίδιο και το αυτό. Συμβάλουν όλοι τους σε αυτό που έρχεται. Και τότε δεν θα υπάρξει … μαγαζί! Με σερίφηδες, κυνηγούς κεφαλών και ομάδες φασιστών, είμαστε έτοιμοι. Δεν θα χρειαστούν Αμερικάνοι και Εγγλέζοι όπως παλιά. Από την στιγμή που το γράφει και ο νόμος, μπορούμε και μόνοι μας. Έχουμε διαφορές από την Γκαμπόν; Στου κουφού την πόρτα ή στου φασίστα την μπότα;