Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Συμμαθήτρια, φίλη, στο τηλέφωνο για ανεύρεση ώρας συνάντησης, ανάμεσα στις υποχρεώσεις εμπόδια της ζωής, που μας απομάκρυναν ακούσια από την χαρά της στιγμής.
Δεν θα νοσταλγήσω ανέμελες τάχα εποχές, όχι, γιατί περίεργα η ζωή δεν μας πρόσφερε αυτήν την ευκαιρία αβίαστα, απλόχερα. Η αναμέτρηση με την πραγματικότητα, ήταν από τότε στην πρώτη γραμμή, ίσως γιατί η φτιαξιά μας να είχε, άλλως πώς, πιο σύντομα το πέρασμα στην άγουρη ενηλικίωση. Υπήρξαν και οι στιγμές της ξέφρενης νιότης, μα ήταν από τότε μετρημένες, από – έως. Η συνάντηση μαζί σου, ξέφωτο, όαση, με σκιά και νερό, στην έρημο φαντάζει, ανθρώπινη, φιλική, αληθινή, με ξεχωριστό και αλλιώτικο πάντα ενδιαφέρον. Στην παρουσία σου και στην ματιά σου την μεστή αισθήσεων και αισθητικής θεάσεων, που συγκράτησαν το νεανικό βλέμμα τους, διακρίνω ή θέλω να διακρίνω και τα δικά μου όνειρα, τις δικές μου αναζητήσεις, τα που ήθελα … Μοιραία, χώρισαν και άλλαξαν οι δρόμοι όλων μας, σε άλλους παραλλήλους, με άλλους ανθρώπων μοιρασιά, σε άλλα πεδία. Ο καθένας, με τον δικό βαρύ σάκο στην πλάτη, με τα νόστιμα όμως λάθη, αυτά σαν το απαγορευμένο από γιατρό αλάτι, με τα σωστά του όμως, προχώρησε στην ζωή. Κάποιοι δεν πρόλαβαν καν και πάντα θα λείπουν, πάντα.. Γι’ αυτούς που προχώρησαν και ειδικότερα για εσένα, που δοκιμάστηκες παντοιοτρόπως και στέκεις πέραν του δέοντος ενεργή, δεν τα πήγαμε καθόλου άσχημα, αγαπημένη φίλη και συμμαθήτρια. Σταθήκαμε με κόπο και τίμημα, όπως έπρεπε ή όπως μπορέσαμε, μα πάντα καλοπροαίρετα, χωρίς δόλο. Δεν έχουμε άλλη απόδειξη και δεν χρειάζεται άλλωστε, παρά τους ανθρώπους που πια μας πλαισιώνουν και τα παιδιά μας. Άλλοι μας χρέωσαν, ξεχρεώσαμε όμως τα “χρέη” των, δεν οφείλουμε κι ας μας οφείλουν, χαλάλι των στο τέλος. Καλά λοιπόν όλα, αν όχι όλα, τα περισσότερα και καθόλου εύκολα.
Εδώ είμαστε και υπάρχουμε, ενεργοί με γεμάτη ζωή, με εμπειρία και με έργα, κυρίως χωρίς μοιρολατρία και μιζέρια, χωρίς ανίερους συμβιβασμούς. Τα επαγγελματικά μου ταξίδια εντός, εκτός , τελείωσαν με την συνταξιοδότησή μου. Σε κάποιον ενδιάμεσο χρόνο των δικών σου και πολλών, της προσωπικής σου εταιρείας, θα βρεθούμε πάλι από κοντά. Αγκαλιάζοντάς σε, αγκαλιάζω και την ζωή, αναλογιζόμενος πάντα όλ’ αυτά που έγιναν, όσο και αυτά που δεν έγιναν μπορετά. Ευτυχείς όμως, φίλη και συμμαθήτρια, σίγουρα ναι. Στο επόμενο ποτήρι με κρασί, λοιπόν, στην υγεία μας. Γεια χαρά.