Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Δεν διασκεδάζει κανείς πλέον με αυτό το κυβερνητικό καρναβάλι, ούτε ακόμα και οι ανόητοι καρναβαλιστές που το ψήφισαν, πόσο μάλλον οι συνταξιούχοι τηλεθεατές, ακόλουθοι και όμηροι των πρωινών διασκεδαστών. Όσο και να πασχίζουν οι κλόουν της ενημέρωσης, όσο και να προσπαθούν να πείσουν με καλάθια, επιδόματα και pass, ήγγικεν η ώρα της πικρής αλήθειας.
Η ώρα του αντίτιμου στο ταμείο του supermarket, η στιγμή της εξαπάτησης μέσω των συντάξεων και των αναδρομικών, η στιγμή ανοίγματος του φακέλου λογαριασμού ενέργειας, που θυμίζει ταινία βωβού κινηματογράφου καθώς κόβεται η φωνή και ο μορφασμός τα εξηγεί όλα. Κυριολεκτικά στην εθιμοτυπική ψαραγορά αρμόζει το “φάτε μάτια ψάρια” , καθώς στο καρναβάλι της αυτορυθμισμένης αγοράς τα ψάρια έβγαλαν φτερά και πετούν αρκετά ψηλά, δίπλα στους χαρταετούς. Από δίπλα η λαγάνα, η ταραμοσαλάτα και τα λογής καλάθια πετούν κι αυτά χωρίς ζύγια και ουρά, ενόσω ο υποδυόμενος τον υπουργό κλόουν,φωνάζει στους συνέταιρους και σπόνσορές του “αμόλα καλούμπα”.
Τέσσερα χρόνια το κυβερνητικό καρναβάλι τα ξέρασε όλα τα σοβαρά, χωρίς ένα αστείο! Η απαρίθμηση των ανείπωτων επιτευγμάτων του σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, περιττή. Κατέθεσαν στην βουλή, όλα τα καρναβαλίστικα νομοσχέδια, τα ψήφισαν χωρίς μάσκες όλοι τους και μερικοί ακόμα πιο τραγικοί και συνάμα αστείοι, έβαλαν άλλη μάσκα της υποκρισίας “σπρώξε με και ας κλαίω”, οι γελοίοι. Μασκάρεψαν και την δικαιοσύνη οι σάτυροι, πέρα από την παιδεία και την υγεία. Ζυγώνει η στιγμή που διασκεδάζοντας οι καρναβαλιστές κυβερνητικοί και παρατρεχάμενοι, θα αναμετρηθούν με αυτούς που μαζεύουν τα σκουπίδια, τα χαρτζιλίκια επαιτείας και την ειρωνεία των σάτυρων και σαδιστών. Επειδή η αλαζονεία, η απληστία και ο αυταρχισμός είναι μεθυστικοί και εθιστικοί σύμβουλοι παράνοιας, η επιστροφή στην αναγκαία και απλή λογική πλέον, είναι ο δύσκολος αλλά αξιοπρεπής μονόδρομος της ευθύνης.
Τέσσερα χρόνια δημόσιου ξεπουλήματος, μασκοφόρων δημοκρατικών απατεώνων, τέσσερα χρόνια διαστροφής της ηθικής, ανήθικων και διεφθαρμένων καθεστωτικών, αποδείχτηκαν πολλά καθώς αυτά που χάθηκαν είναι σε αναντιστοιχία απείρως περισσότερα. Η γελοιότητα αυτού του κυβερνητικού καρνάβαλου ως πάθημα, ας μας γίνει μάθημα. Άλλωστε το εθιμοτυπικό καρναβάλι, όχι το ξενόφερτο, ήταν η ευκαιρία να χλευάσουν οι φτωχοί τους εκμεταλλευτές των και αυτό μία φορά τον χρόνο, καίγοντας στο τέλος του τον καρνάβαλο. Επί τέσσερα χρόνια καθημερινό καρναβάλι σε βάρος της κοινωνίας, ακραία υπερβολικό.
Ο καιρός να “κάψουμε” τον πολιτικό καρνάβαλο και κυνικό έμπορο χονδρικής, υλικής και άυλης περιουσίας της χώρας, έφθασε. Άλλως, θα είμαστε για τα μόνιμα καρναβάλια τους, γελωτοποιοί, της αξιοπρέπειάς μας. “Πρωκτικός συγκρατητής” γαρ.