Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Σκόπιμα και επιτήδεια, ένα επικίνδυνο συστημικό σχέδιο ήδη ξεδιπλώνεται εμπρός μας και ελάχιστοι αντιλαμβάνονται τον τραγικό ρόλο που μέλλει να διαδραματίσει. Η πονηρή αίσθηση, που έχει αρχίσει να κατακάθεται ένθεν κακείθεν, κατά πλάτος, μήκος, βάθος και ύψος, σε μια κοινωνία ευρισκόμενη σε αποδρομή και τον πάντα όχλο που διευρύνεται ταχέως.
Γνώστης του καλύτερου αμυντικού όπλου το σύστημα, ενισχύει εντέχνως κάθε τι που φανατίζει και διαιρεί, ανεξαιρέτως χώρου , θέματος, πολιτισμού , αθλητισμού, τέχνης, πολιτικής και ούτω καθεξής. Ο απεχθείς και οδυνηρός διχασμός, και μάλιστα μεγάλων ομάδων που από καιρό παραπαίουν, ζαλισμένες από συνεχή χαστούκια κατά ήθους, αξιών και αρχών, εντείνεται ώρα με την ώρα και ημέρα με την ημέρα. Η συνεχής αυτή πίεση, με την όποια ελάχιστη ευκαιρία, εκδηλώνεται όλο και πιο βίαια, με μεγαλύτερη οργή και με μίσος που συσσωρεύεται, από τον εκτός κανόνων αγώνα προς επιβίωση, όπως. Δάχτυλα σηκώνονται από παντού, απ’ όλες τις ταξικές διάφορες ομάδες και δείχνουν η μια την άλλη ως υπεύθυνη για το κατάντημα όλων, πλην βεβαίως των συστημικών. Η ανάγκη της υπό πίεσης μάζας, στην εύρεση φταίχτη, η δικαιολογία στην υπεύθυνη δεινών μονάδα δήθεν, αγνοεί το “ασύμφορο” του συνόλου, τάχα. Γιατί σε αυτό βολεύτηκαν ίσως, γιατί σε αυτό αρκέστηκαν μάλλον, αντί να εκτεθούν πχ στην βάσανο του σωματείου, του συνδικάτου, μιας προστασίας τέλος πάντων. Καθώς δεν υπάρχουν, εντέχνως, βασικές δομές στήριξης, διεκδίκησης των απλών και βασικών, πάντα και μοιραία όλοι και άλλοι φταίνε, εύκολα. Κι όμως, είναι οι ίδιοι, πόσο ειρωνικό και βλάσφημο, που αναρτούν αίφνης φωτογραφίες των προς εκτέλεση διακοσίων κομμουνιστών, και που μετά από δύο λεπτά οι ίδιοι ανεβάζουν φωτογραφίες του γάτου των (σημείωση: αγαπώ τα ζωάκια). Εξανίστανται όταν ακούν: “και τι να κάνουμε τώρα, σκοτώθηκαν πέντε γυναίκες”, αλλά δέχτηκαν ή ανέχτηκαν, σε κάθε περίπτωση, το καθεστώς αυτών των δολοφόνων βιομηχάνων. Δείχνουν όμως με το δάxτυλο τους εργαζόμενους (είτε επί χρήμασι, είτε από το αίσθημα επιβίωσης, ένα άλλο κεφάλαιο), που συμπαραστέκονται στον δόλιο κατ’ εξακολούθηση ασύδοτο εργοδότη των. Προσβλητικά ηθικό συμβάν από την μια, με το φάσμα της ανεργίας (φτώχειας) από την άλλη, προβληματίζομαι έντονα πριν σώνει και καλά πρέπει να πάρω θέση. Ασφαλής από εδώ, αδυνατώ να κατανοήσω το πρόβλημά των, παρά μόνο επιδερμικά, και άντε το πολύ να με απασχολήσουν για πέντε λεπτά. Και μαζεύω το δάχτυλο, που έπρεπε από καιρό και σε άλλους να το είχα σηκώσει, ε;
Δεν έχω αίσθηση μα σιγουριά, πως ο διχασμός έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις, που στην δυσκολία του στενέματος της χώρας μας, έχοντας εισέλθει προ πολλού στον δρόμο χωρίς επιστροφή, και εξ αιτίας του θα μας εύρουν έτοιμους και εύκολους σαν βορρά λογιών αρπακτικά. Και αλήθεια μου είναι δύσκολο να ορίσω, ποιες και πόσες είναι αυτές οι ταξικές ομάδες και άλλο τόσο πόσες οι πολιτικές. Πιο σκόρπια και διαλυμένη κοινωνία, δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε, εκτός από την εποχή της συστάσεως κράτους, όπως. Τα δάκτυλα πληθαίνουν, τα πρόσωπα δεν φορούν πια μάσκες, κι όλοι φαντάζουν έτοιμοι σαν από καιρό, να πάρουν πάλι ρόλους, άλλοι του θύματος και άλλοι του θύτη. Τα δάχτυλα δεν σημάδεψαν ποτέ τον φανερό φταίχτη σωστά, γιατί πάντα είχαν μια άλλη εύκολη δουλειά …