Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Από παντού προκύπτει ότι η κυβέρνηση δεν έχει τόπο να σταθεί – και οι δημοσκοπήσεις που επικαλείται δεν είναι τόπος, είναι ουτοπία.
Οι στατιστικές αποτυπώνουν ότι επί των ημερών της οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι πάσχουν- περισσότερο απο ποτέ.
Η Ελλάδα πέφτει διαρκώς στους δείκτες κοινωνικής ευημερίας, ενημέρωσης και κράτους δικαίου.
Οι καλύτεροι φίλοι του Πρωθυπουργού είναι οι τραπεζίτες, τα καρτέλ, τα ολιγοπώλια, οι αεριτζήδες , τα funds και οι κατ’ ανάθεση ρουφήχτρες του δημοσίου χρήματος.
H “σωστή πλευρά της Ιστορίας” -που αντικατέστησε την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που δίδαξαν οι ιδρυτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ισούται με τον ανισόρροπο Τραμπ, τον εγκληματία Νετανιάχου και τον διεφθαρμένο Ζελένσκι.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τα πάει καλά με όσα καταξιώνουν τον επικεφαλής της Εκτελεστικής Εξουσίας στη συλλογική συνείδηση. Ιδίως με το σημαντικότερο από αυτά: τη Δικαιοσύνη.
Αυτή την περίοδο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τρεις μεγάλες υποθέσεις σκανδάλων: τις υποκλοπές – που νόμιζε ότι είχε κλείσει- τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη δίκη των Τεμπών- που κατέστη πλέον Νέμεσις, από την οποία δεν μπορεί να διαφύγει…
Επί τρία χρόνια οι κυβερνητικοί μηχανισμοί οργίασαν για να συρρικνώνουν το κατηγορητήριο, να περιορίσουν τους τους κατηγορουμένους, τα αδικήματα και την πολιτική ευθύνη. Αλλά έστω και έτσι , τα πράγματα οδηγούνται, επιτέλους, σε δικαστική κρίση.
Πώς ακριβώς την αντιλαμβάνεται η κυβερνητική πλευρά -που την επικαλείται ως διαφυγή της- προκύπτει από δυο επίκαιρα στοιχεία:
Το ένα είναι η δίκη πριν από τη δίκη: η εκδίκαση της υπόθεσης με τα “χαμένα βίντεο”. Ήτοι ότι αποτύπωσαν όσοι έφτασαν πρώτοι στον τόπο της σύγκρουσης. Πριν το μπάζωμα και τις μεταφορές υλικών.
Ακούγεται απίστευτο αλλά αυτά… δεν εντάχθηκαν στη δικογραφία. Και αν θα φτάσουν, έστω και τώρα, εξαρτάται από την απόφαση του συγκεκριμένου δικαστηρίου.
Η πρόεδρος δεσμεύθηκε για την αντιγραφή και την παράδοση στους συγγενείς. Αλλά ξαφνικά … λιποθύμησε και πήρε… άδεια.
Η αντικαταστάτριά της, ανέλαβε να συνεχίσει τη διαδικασία της παράδοσης. Αλλά επίσης ξαφνικά, άλλαξε γνώμη και την… απαγόρευσε.
Το πιάσαμε: ο σκοπός είναι να μην φτάσει αυτό το υλικό στο “μεγάλο” Δικαστήριο. Και αυτό είναι το δεύτερο στοιχείο της κυβερνητικής πρακτικής.
Στις εξήντα χιλιάδες σελίδες της δικογραφίας δεν υπάρχουν τοξικολογικές εξετάσεις -ούτε καν οι εκ των υστέρων εκταφές δεν έγιναν, πραγματογνωμοσύνες, μελέτες για το “μανιτάρι” της πυρόσφαιρας. Είτε τα παρέλειψε ανακριτής, είτε δεν έγιναν ποτέ!
Ποιοι δεν θέλουν στην κρίση του δικαστήριο αυτό το υλικό; Η απάντηση περιέρχεται στο ερώτημα: όσοι δεν θέλουν να εξελιχθεί ομαλά η δίκη -ούτε καν από τεχνική άποψη.
Συνιστά προϊόν διαστροφικής προμελέτης ότι η διαμόρφωση της αίθουσας δεν προσφέρεται για δημόσια δίκη… ετών.
Το εντόπισαν όλοι οι παράγοντες της, πλην της προέδρου που είπε απλώς: “Εμένα μου είπαν θα δικάσετε εδώ” και ανέβαλε για την… Πρωταπριλιά!
Σαν να μην την αφορά ότι οι εμπλεκόμενοι δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, υπάρχουν ζητήματα ασφάλειας, όπως ανέφερε ο Γ. Μαντζουράνης, ως δικηγόρος του Π. Ασλανίδη -μετάδοσης ιών από τον συνωστισμό και κυρίως ζητήματα σεβασμού και αξιοπρέπειας.
Αναπόφευκτα όλοι έδειξαν προς τον υπουργό Δικαιοσύνης και ο Νίκος Πλακιάς- που φέρει το βαρύτερο τραύμα, έχοντας χάσει δυο κόρες και μια ανεψιά – ζήτησε από τον Πρωθυπουργό, να τον απομακρύνει.
Ο Γιώργος Φλωρίδης, επιμένοντας με την γνωστή θέρμη -αν όχι με φανατισμό- να επωμίζεται το κυβερνητικό άγος- ανέλαβε να εξηγήσει με αριθμούς ότι όλα είναι κανονικά μετρημένα.
Τελικά ούτε στην αριθμητική δεν είναι καλοί…