Του Ιωάννη Δαμίγου
Ναι, να κάνει κανείς υπομονή, περιμένοντας κάποιο τέλος στον κατήφορο, που δεν μπορεί, κάπου θα τελειώνει και θα φανεί επιτέλους το ίσιωμα. Πως θα περάσουν κάποτε τα “επτά χρόνια ισχνών αγελάδων”, της δυσπραγίας, λιτότητας και περιορισμένων πόρων και θα έρθουν τα επτά χρόνια με τις παχιές αγελάδες. Ν’ αποθηκεύσει τους καρπούς της ευδαιμονίας, για τις επόμενες δύσκολες ημέρες, στείρους μήνες και δίσεκτα χρόνια.
Πέρασαν επτά, δεκατέσσερα και βάλε χρόνια, με τις αγελάδες να γίνονται ισχνότερες και τα βοσκοτόπια να πολλαπλασιάζονται. Τέτοια η παραδοξότητα. Στην παρακμή χρόνων, σε ένα καθεστώς παραοικονομίας να στηρίζει την, από ασθμαίνουσα έως ανύπαρκτη οικονομία, κάθε συναλλαγή, κάθε θεσπισμένη πράξη, να είναι αυτόματα και ένα σκάνδαλο, εκ των πραγμάτων. Είτε ευρωπαϊκά ακριβοπληρωμένα κονδύλια, είτε κλεμμένα εγχώρια, να νέμονται από πάγιους κομματικούς απατεώνες, υποστηρικτές ψηφοφόρους, σε ανταλλακτικό αλισβερίσι “νόμιμης” παραβατικότητας του συστήματος.
Στρατιωτικό υλικό, φορτωμένο με δυσβάστακτους τόκους και μίζες, να φυγαδεύεται μυστικά προς υπεράσπιση της Ουκρανίας και των όποιων αναγκών του ΝΑΤΟ, που υπερασπιζόμενο τάχα τα σύνορά μας και την ακεραιότητα δήθεν του Αιγαίου, να διαιτητεύει τελικά χωρίς καν το πενήντα πενήντα του δίκαιου ποσοστού της έδρας.
Απομονωμένοι, κυκλοφορούμε ελεύθερα εντός, ωσεί παρόντες εκτός μας απελαύνουν, παραλίγο σε βάρκα μεταναστών ή προσφύγων στην θάλασσα. Λείπουμε από παντού ανενεργά, μα εξυπηρετούμε δουλοπρεπώς και ενεργά αλλότρια συμφέροντα. Παραληρούμε στο άπειρο της παρακμής. Υποταγμένοι ηλιθιωδώς στον ξέφρενο αλαλάζοντα καπιταλισμό, διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας. H κ. Guilfoyle περιέγραψε τη θέση της χώρας μας ως στρατηγική απέναντι στην «επέκταση της Κίνας και της Ρωσίας», ιδίως σε ό,τι αφορά την αξιοποίηση της κομβικής θέσης της Αλεξανδρούπολης. Μας βάπτισε ευθέως ανάχωμα! Η Τουρκία σε σκιερή και αθόρυβη συνεργασία με Αζερμπαϊτζάν και Ισραήλ, κυκλώνουν το Ιράν. Η χώρα μας, αγνοεί επιδεικτικά τα γεωπολιτικά δρώμενα, αφοσιωμένη στο μεγάλο και άπληστο εσωτερικό φαγοπότι. Κι ο λαός, αποχαυνωμένος στο μεγαλύτερο ποσοστό του, παρακολουθεί Μουρτζούκου, “εκατομμυριούχο” και γάμους αοιδού με κουμπάρα την Λάτση, α και “Άγιος ο έρωτας”. Τα επίχειρα της άπειρης παρακμής.
Δεν υπάρχει ένας τομέας, κάποιο θεσμός, που να μην έχει παρασυρθεί από την ραγδαία επέλαση της παρακμής. Δικαιοσύνη των συμφερόντων, αστυνομία της μαφίας, πολιτικοί της διαφθοράς, θρησκεία τραπεζικού παραρτήματος με Porsche Panamera Turbo, επιδοτούμενες χασισοφυτείες, δημοσιογράφοι της τσέπης, εργασία βάρδιας δέκα τριών ωρών. Παρωδία ριμέικ, με τον Τσίπρα σε ρόλο Τσίπρα και Μητσοτάκη σε ρόλο Μητσοτάκη. Να έχει άραγε τέλος κάποια στιγμή η παρακμή, έστω και μακρινή; Ή θα ζούμε σε Twilight Zone, το άπειρό της;