Του Ιωάννη Δαμίγου
Πολιτική δεν ασκείται πουθενά πλέον, όπως μας είχαν σχεδόν πείσει και εδώ στον τόπο μας και ο λαός φανατιζόταν υπέρ του ενός ή του άλλου, παίρνοντας μέρος σε συγκεντρώσεις και σε άλλα δρώμενα, πιστεύοντας και ελπίζοντας. Τα συμφέροντα των εταιρειών, η υποταγή στην ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική σε άλλα παγκόσμια λόμπι και η κυριαρχία των ΗΠΑ , με αποφάσεις και εκτελεστικές εντολές, είναι τα κέντρα χάραξης οικονομικής πολιτικής με όποιο κόστος, πάντα σε βάρος των υποτακτικών των. Εξαθλιώνοντας και ευτελίζοντας επιτήδεια οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια, αντίθετη των συμφερόντων των, με αυταρχικές συμπεριφορές χωρίς την όποια κάλυψη, που παρείχαν μέχρι πρότινος με διάφορες δικαιολογίες και που τώρα δεν έχουν λόγο μα και ανάγκη να πράξουν. Τα σχετικά τα γνωρίζουν πλέον όλοι εκτός από τους πολλούς και αδαείς. Μα και που τα γνωρίζουν οι “γνωστικοί”, δεν είναι σε θέση να επηρεάσουν προς μια άλλη κατεύθυνση τα γεγονότα, έχοντας παραχωρήσει προ πολλών ετών κάθε τέτοιο δικαίωμα. Στο μόνο που διαφέρουν από τους αδαείς, είναι πως γνωρίζουν αλλά ακολουθούν κοινή πορεία. Τόσο καλά.
Η προοπτική διαφοροποίησης απ’ ‘όλα αυτά, είναι αδύνατη, μια και αυτό που αποκαλούμε σύστημα, έχει φροντίσει να αποκλείσει κάθε πιθανή ευκαιρία αντίδρασης, έχοντας στην “τσέπη” του όποιον είχε αναλάβει κάποιες τέτοιες πρωτοβουλίες ή και θ’ αναλάβει δήθεν στο μέλλον. Ελέγχει τους πάντες ευθέως και επιβάλλει ακόμα και επανεκλογή σε πρόσωπα, όχι απλώς ύποπτα αλλά εμπλεκόμενα σε παράνομες εμπορικές συναλλαγές αισχροκέρδειας, όπως η κραυγαλέα περίπτωση της Φον Ντερ Λάιεν. Τόση η δύναμη αυτού του οικονομικού συστήματος των μονοπωλίων λίγων πολυεθνικών εταιρειών, που δεν αισθάνεται την ανάγκη να κρατήσει ούτε τα προσχήματα. Και οι υπόλοιποι τάχα συζητούν εναλλακτικές προτάσεις, αριστερών, προοδευτικών και λοιπών “πολιτικών” συνονθυλευμάτων, δήθεν για δυνατότητα συνεργασιών! Όταν όλ’ αυτά έχουν διαβρωθεί εν τη γενέσει τους ή και στην μικρή πορεία τους έχοντας απογοητεύσει γενιές.
Το απρόοπτο είναι αυτό που απομένει, ως η μόνη πιθανότητα για όποια μικρή αλλαγή στην προκαθορισμένη πορεία, με ελάχιστες αλλά πιθανότητες, που θα μπορούσε να ανασχεθεί αυτή η κατολίσθηση ανθρώπινων αξιών. Και δεν γράφω για κάποια γεγονότα που προκάλεσαν μικρές ή και ανεξέλεγκτες καταστάσεις διαμαρτυρίας και αντιδραστικής εκτόνωσης μέσω καταστροφών, όπως η εν ψυχρώ δολοφονία του ανήλικου Γρηγορόπουλου, που πέρα από φθορές δεν απέφερε κάτι ουσιαστικό, πάντα ανοργάνωτα. Μα για κάποιο απρόοπτο ισχυρό και μεγέθους, που θα έκανε τους έχοντες ν’ ανησυχήσουν τα μάλα, να τρομάξουν και εμφανίσουν τα τρωτά σημεία των. Γιατί ναι, ισχυροί και αποφασισμένοι εμφανίζονται, μα επειδή δεν είναι άτρωτοι και με ένα σοβαρό ταρακούνημα θα αισθανθούν και οι ίδιοι να τρίζουν τα θεμέλιά των, αντιμετωπίζοντας πρωτόγνωρες γι’ αυτούς καταστάσεις, σίγουρα θα κοιτάξουν να σώσουν πρώτα τις ζωές τους και μετά ότι άλλο σώζεται. Στο φινάλε θρασίμια είναι και τα θρασίμια τρέμουν το απρόοπτο. Κατά καιρούς απρόοπτα έχουν τύχει και εμφανιστεί αλλάζοντας τον ρου της ιστορίας. Αρκεί βέβαια να υπάρξει από την μεριά της κοινωνίας μια υποτυπώδης συνεννόηση, μια συνολική προσπάθεια αλλαγής τρόπου σκέψης, πράγμα πολύ δύσκολο. Και που δίνει πάλι το δικαίωμα παλινόρθωσης των πάντα έτοιμων πονηρών και έμπειρων εμπόρων. Οι λίγοι αυτοί συνεννοούνται γρήγορα και αποφασίζουν έξυπνα για τα συμφέροντά τους, από τους πολλούς που διαφωνούν πριν καν ακόμη αναλάβουν τα ηνία.
Ίσως ένα σημαντικό απρόοπτο, προσφέρει την ευκαιρία για μια καλύτερη έστω διεκδίκηση δικαιωμάτων, τέτοια που θα προσφέρει μια ανάσα και μια διαφορετική και αναγκαία προοπτική προς το καλύτερο, για τις μάζες. Στο απρόοπτο λοιπόν, που δύσκολο πολύ, αλλά φαντάζει ως η μόνη και μικρή ευκαιρία για το καλύτερο..