Του Τάσου Παππά
Το μαρτύριο της σταγόνας. Ετσι περιγράφουν στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που αισθάνονται. Και με το δίκιο τους. Δράστης, ο πρώην αρχηγός τους, ο οποίος παρεμβαίνει σχεδόν καθημερινώς στην πολιτική ζωή με ομιλίες και αναρτήσεις που προκαλούν έντονο προβληματισμό. Η στάση του κ. Τσίπρα έχει αλλάξει. Στην αρχή, δηλαδή αμέσως μετά την παραίτησή του, όλες οι δηλώσεις του αναφέρονταν στην ανάγκη να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε οι δυνάμεις του προοδευτικού χώρου και εδώ και στην Ευρώπη να ενωθούν για να αντιμετωπιστούν και η Ακροδεξιά και ο συντηρητισμός. Εβλεπε με συμπάθεια το Λαϊκό Μέτωπο της Γαλλίας και προέτρεπε να κάνουν το ίδιο και τα ελληνικά κόμματα της ίδιας ιδεολογικής περιοχής. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μπήκε δυναμικά στην υπόθεση και έκανε προτάσεις προκειμένου να σχηματιστεί το αντίπαλο δέος στο καθεστώς Μητσοτάκη. Ο Σωκράτης Φάμελλος δεν δίστασε να μιλήσει ακόμη και για εκλογική συνεργασία. Θεώρησαν στην Κουμουνδούρου ότι είναι μια καλή ευκαιρία για να βγουν από τον κύκλο της εσωστρέφειας και να επουλώσουν τις πληγές που είχαν ανοίξει οι διασπάσεις.
Η αποτυχία του εγχειρήματος στη Γαλλία, η άρνηση του ΠΑΣΟΚ να μπει σε διάλογο (επιμένει στην αυτόνομη πορεία), η επαμφοτερίζουσα στάση της Νέας Αριστεράς (λέει ότι μέτωπο μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καρικατούρα Λαϊκού Μετώπου) υποχρέωσαν τον πρώην πρωθυπουργό να μετακινηθεί. Οι ομιλίες και οι επαφές του στην Αμερική, οι τοποθετήσεις του στις εκδηλώσεις που οργάνωσε το Ινστιτούτο του στην Αθήνα και κυρίως η εμφάνισή του στο συνέδριο του Economist στη Θεσσαλονίκη ήταν σε άλλο μήκος κύματος. Υπερασπίστηκε το κυβερνητικό παρελθόν του, άσκησε σκληρή κριτική στο σύστημα Μητσοτάκη, κατέθεσε προτάσεις με συναινετικό άρωμα, μίλησε για χαμένη ευκαιρία χρεώνοντας την αποτυχία στη Δεξιά, για τις ανισότητες, τη φτώχεια, υποστήριξε ότι η χώρα χρειάζεται ένα αναπτυξιακό σοκ σαν κι αυτά του Χαρίλαου Τρικούπη και του Ελευθέριου Βενιζέλου με ορίζοντα το 2030 και εισηγήθηκε τον ζαβλακωμένο όρο «δημοκρατικός καπιταλισμός». Υπάρχει μ’ άλλα λόγια η στρατηγική, αλλά λείπει το πολιτικό υποκείμενο που θα αναλάβει να την υλοποιήσει εδώ και τώρα. Δηλαδή το κόμμα που θα έχει αυτόν επικεφαλής.
Ολα αυτά, όπως επίσης και τα σενάρια, η φημολογία και οι διαρροές για τις προθέσεις του κ. Τσίπρα, η άρνησή του να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει, έχουν προκαλέσει έντονες συζητήσεις στο πολιτικό σύστημα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διαλυμένος από το μίσος του για τον Τσίπρα και τυφλωμένος από το πάθος του για την εξουσία, κατηγόρησε τη διαπλοκή ότι είναι χορηγός του Τσίπρα. Ο θύτης υποδύεται το θύμα και ξερνάει ξινίλα. Στο ΠΑΣΟΚ λένε ότι δεν ασχολούνται, ωστόσο ανησυχούν.
Η ριζοσπαστική Αριστερά επισημαίνει πως ο Τσίπρας δεν έχει πλέον καμία σχέση με την Αριστερά. Στελέχη της Νέας Αριστεράς υποστηρίζουν ότι δεν χρειαζόμαστε νέους Μεσσίες και τον κατηγορούν ότι αυτός άνοιξε την πόρτα στο Κέντρο και στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μπλοκ αμέσως μετά την ήττα στις εκλογές του 2019. Και στον ΣΥΡΙΖΑ; Σε πρώτη φάση μουδιασμένη σιωπή, στη συνέχεια η απόλυτη σύγχυση. Είναι χαρακτηριστικές οι αντιδράσεις στελεχών του. Ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης εξέφρασε τη διαφωνία του καθαρά, λέγοντας ότι ένα κόμμα Τσίπρα δεν πρόκειται να βοηθήσει. Ο Παύλος Πολάκης ζήτησε ο ΣΥΡΙΖΑ να μην περιμένει και να σαλπάρει: «ΑΡΚΕΤΑ πια με τις διασπάσεις, τους νάρκισσους, τους συμβιβασμένους και τους οπαδούς του απώτερου μέλλοντος!!». Τι είναι για τον κ. Πολάκη ο πρώην αρχηγός του; Νάρκισσος; Συμβιβασμένος; Οπαδός του απώτερου μέλλοντος; Κάτι από τα τρία; Και τα τρία μαζί; Δεν το διευκρίνισε. Νομίζω ότι την εικόνα που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ την περιέγραψε με ακρίβεια ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Χρήστος Γιαννούλης: «Δεν μπορώ να αναπαραγάγω πλέον την εκτίμηση ότι όλα είναι εντάξει και δεν υπάρχει ζήτημα με το τι θα κάνει τελικά ο Αλέξης Τσίπρας, τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τι θα κάνει ο Σωκράτης Φάμελλος… Μπαίνω σε σκέψεις όμως για το ποια θα είναι η τύχη της Κεντροαριστεράς ή του ΣΥΡΙΖΑ στο ενδεχόμενο που το βήμα που φαίνεται ότι έχει αποφασίσει ο Αλέξης Τσίπρας δεν περιλαμβάνει τον ΣΥΡΙΖΑ».
Τις απαντήσεις οφείλει να τις δώσει ο Αλέξης Τσίπρας. Σύμφωνα με τον Γιάννη Τριάντη (άρθρο του στο News247), αυτό που μένει να απαντηθεί είναι αν ο νέος Αλέξης Τσίπρας «θα αποδειχθεί ηγέτης μιας ήπιας Σοσιαλδημοκρατίας, με διαχειριστική λογική προοδευτικού προσανατολισμού ή -ακόμη παραπέρα- κατακτητής και διαμορφωτής ενός συστημικού Κέντρου, που φιλοδοξεί να κυβερνήσει». Αραγε υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην ήπια Σοσιαλδημοκρατία και στο συστημικό Κέντρο; Πάντως αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσει ο κ. Τσίπρας είναι ότι ο χρόνος που έχει δεν είναι απεριόριστος. Καλές οι συστάσεις, καλές οι προτάσεις, καλές οι πλατφόρμες, αλλά λείπει το «διά ταύτα», δηλαδή η πράξη. Οι μαραθώνιοι φλυαρίας δεν είναι ελκυστικό αγώνισμα για τους πολίτες. Επίσης το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός.
Ανάγωγα
Το «Λεφτεριά στον Μπολσονάρο» του Τραμπ δεν εισακούστηκε από τους δικαστές της Βραζιλίας. Εφαγε 27 χρόνια. Γιά να δούμε ποια θα είναι η τύχη του άλλου φίλου του προέδρου των ΗΠΑ. Για τον Νετανιάχου μιλάω, που έχει ανοικτούς λογαριασμούς και με τη Δικαιοσύνη της χώρας του και με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
AΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ