Του Διογένη Λόπππα
Στις 21 Δεκεμβρίου του 1988, ένα Boeing 747 ανατινάχθηκε πάνω από το Λόκερμπυ της Σκωτίας. Μέχρι την άνανδρη επίθεση στους δίδυμους πύργους, θεωρείτο το πιο απεχθές τρομοκρατικό χτύπημα. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα, κρατάει τα πρωτεία της πιο ιερόσυλης τρομοκρατικής πράξης, καθώς διέθετε κρατική υποστήριξη, συγκεκριμένα της Λιβύης. Ο Καντάφι μάλιστα ανέλαβε την ευθύνη της βομβιστικής επίθεσης, αποζημιώνοντας τα θύματα, αν και, μέχρι το θάνατό του, επέμενε ότι δεν έδωσε προσωπικά την εντολή.
Χρειάστηκε να περάσουν 34 ολόκληρα χρόνια και παρόλο που έχουμε δει αμέτρητες ειδεχθείς τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως του Μπατακλάν, δεν πιστεύαμε ότι θα ξαναζούσαμε τον τρόμο (και τις αναπόφευκτες συνέπειες) μιας τρομοκρατικής πράξης με κρατική υποστήριξη.
Γιατί, η βομβιστική επίθεση στη γέφυρα του Κερτς είναι ο ορισμός της τρομοκρατίας: Τυφλή έκρηξη παγιδευμένου οχήματος σε δημόσιο δρόμο από παρακρατικούς δρώντες (εννοώντας χωρίς στολές και διακριτικά). Για καλή μας τύχη τα ανυποψίαστα θύματα ήταν πολύ λιγότερα από τους 259 δολοφονηθέντες του Λόκερμπυ, όμως η ουσία της πράξης, δηλαδή η εν ψυχρώ επίθεση εναντίον αμάχων σε δημόσιο χώρο στα μετόπισθεν της σύγκρουσης, ξυπνούν εφιαλτικούς συνειρμούς και πολλοί σκεπτόμενοι πολίτες στην Ευρώπη αναφωνούν: Ποιους υποστηρίζετε, ρε μαλάκες;
Ασφαλώς στη συγκεκριμένη σύγκρουση, όπως σε κάθε πολεμική αναμέτρηση, υπάρχουν πολλά θύματα και ακόμα περισσότερα τυφλά χτυπήματα, είτε από αστοχίες, είτε από λάθος υπολογισμούς, είτε ακόμα από υπερβάλλοντα ζήλο στρατιωτικού προσωπικού με χαμηλές προδιαγραφές ανθρωπισμού ή νομιμότητας. Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά, δηλαδή οι έστω άστοχες και μοιραίες ενέργειες γίνονται στο πλαίσιο της αναμέτρησης, από στρατιωτικούς με στολές και διακριτικά με γραπτές διαταγές.
Συνεπώς, οι όποιες αστοχίες είναι μεν κατακριτέες, αλλά διαπράττονται εντός μιας συγκεκριμένης πρακτικής και συνηθίζεται να αποκαλούνται παράπλευρες απώλειες, σίγουρα χωρίς πρόθεση. Τραγικότερο πρόσφατο παράδειγμα το ξεκλήρισμα μιας ολόκληρης φαμίλιας Αφγανών στην Καμπούλ, όπου το αμερικανικό Drone είχε πρόθεση να εξοντώσει επίδοξο βομβιστή, κατά την υποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη χώρα. Προφανώς, οι δράστες κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι, αφού καλύπτονταν από τις εντολές που έλαβαν και από το γεγονός ότι έδρασαν εντός πολεμικού περιβάλλοντος.
Αντίθετα, η κυνική εντολή ”πολιτικής” βομβιστικής επίθεσης σε δημόσιο δρόμο και η συνεπακόλουθη εν ψυχρώ δολοφονία ανυποψίαστων πολιτών που έτυχε να περνάνε από εκεί με το αυτοκίνητό τους, δε φέρει κανένα ελαφρυντικό. Όταν ήδη έχει προηγηθεί μια ακόμα εν ψυχρώ δολοφονία (Ντάρια Ντούγκινα) και μια ορφανή βομβιστική επίθεση στους αγωγούς Nord Stream, αρχίζουν να βαράνε ευμεγέθεις καμπάνες στις κομιλφό ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ακόμα και ο πολυθρύλητος UCK ή οι αντάξιοι του Σέρβοι παραστρατιωτικοί, διενεργούσαν τις δολοφονίες τους φορώντας τις στολές τους και συνήθως λαμβάνοντας εντολές εκτός των επίσημων κέντρων εξουσίας. Αν αποδειχθεί ότι το μακρύ χέρι του Κιέβου όπλισε τους δολοφόνους, κάποιοι θα χάσουν τον ύπνο τους.
Ο πανηγυρισμός τώρα για μια τρομοκρατική ενέργεια με θύματα αμάχους, ανήκει στη δικαιοδοσία της ψυχιατρικής επιστήμης. Προσωπικά δεν με εξέπληξε, αφού θυμάμαι ακόμα τους Παλαιστίνιους στη Γάζα να έχουν βγει στους δρόμους για να γιορτάσουν τον βομβαρδισμό του WTC και κάτι κάφρους στα ελληνικά γήπεδα της εποχής, που έδειχναν τη συμπαράστασή τους στους τρομοκράτες κατά της διάρκεια των λεπτών σιγής. Βλέποντας όμως κρατικού επιπέδου πανηγυρισμούς, συγκεκριμένα από την Εσθονία, αλλά και κρατικού επιπέδου αντιδράσεις μέσα στην Ουκρανία (ευτυχώς από συμβούλους ή οργανισμούς, όχι από το Καθεστώς), αναρωτιέμαι σε τι μονοπάτι βαδίζει αυτή η ήπειρος.
Ήταν βεβαίως αυτονόητο ότι το επίσημο Καθεστώς στο Κίεβο θα έπαιρνε τις αποστάσεις του και από τις τρεις τρομοκρατικές ενέργειες συμβολικού εντυπωσιασμού που συγκλόνισαν την επικαιρότητα, (Ντούγκινα, Nord Stream, Κερτς), γιατί έτσι συμβούλεψε ο μέντορας του. Ωστόσο, κανένας δεν μπορεί να αμφιβάλει για τους ηθικούς αυτουργούς, οι οποίοι, τουλάχιστον για τις περιπτώσεις Ντούγκινα και Κερτς, φέρουν τη σχετική σφραγίδα. Το μοναδικό ερώτημα είναι αν οι δράστες ίσως έδρασαν αυτοβούλως ή υπό τις εντολές υπερεθνικιστικών (να το πούμε κομψά) οργανώσεων τύπου Αζόφ, αν και το μέγεθος της προετοιμασίας και οι πόροι που απαιτούνται για τέτοια χτυπήματα, παραπέμπουν σε κράτος. Η παράνοια που απαιτείται, παραπέμπει σε ένα συγκεκριμένο κράτος.
Το λάθος της ευρωπαϊκής ηγεσίας ήδη από την έναρξη της ουκρανικής κρίσης, το γνωρίζουμε όλοι. Δυστυχώς, όχι μόνο το γνωρίζουμε, αλλά το νοιώθουμε κιόλας. Η ευρωπαϊκή ηγεσία, κατώτερη των περιστάσεων, για κάποιους λόγους που ελπίζω κάποιο δικαστήριο στο μέλλον ασχοληθεί, αρνήθηκε να ακολουθήσει τη στάση της λογικής, δηλαδή να απαιτήσει παύση των εχθροπραξιών και άμεσες διαπραγματεύσεις, αλλά παρασυρόμενη από τις ΗΠΑ, οδήγησε την ήπειρο σε πολλαπλά αδιέξοδα, που πλέον απειλούν την ίδια τη συνοχή της ΕΕ.
Στο σημείο αυτό, οι ευθύνες της προέδρου της Κομισιόν είναι πασίδηλες. Μάλιστα, δεν στοιχειοθετούνται μόνο στη μετωπική αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Η ηγεσία της ΕΕ ταυτίστηκε με το αμφιλεγόμενο καθεστώς του Κιέβου, ενώ ουσιαστικά υποχρέωσε τα κράτη μέλη να πράξουν, αχρείαστα, το ίδιο. Το μοιραίο αυτό λάθος επεκτάθηκε πολύ πιο πέρα από τις αυτοκτονικές κυρώσεις, αφού παρακολουθήσαμε ανήκουστα πράγματα, όπως την κατασυκοφάντηση συνολικά της ρωσικής κουλτούρας, τη φίμωση του ρωσικού τύπου (εντός της δημοκρατιάρας μας!), ακόμα και πονηρά παιχνίδια μέσω των διαφημιστικών εσόδων του YouTube (σκάνδαλο υπό διερεύνηση αυτές της ημέρες στην Ευρώπη).
Όλα αυτά θα ήταν ίσως λογικοφανή, αν δεν ήταν αυτοκτονικά για τις αδύναμες ευρωπαϊκές οικονομίες της κρίσης και της πανδημίας Αλλά αυτό που δε χωνεύεται με τίποτα, είναι η ταύτιση με τους χασάπηδες του Αζόφ, ο αναθεωρητισμός της ιστορίας με την αγιοποίηση του αρχιναζιστή Στεπάν Μπαντέρα και η έντεχνη απόκρυψη όλων των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που έχουν συντελεστεί επί 8 ολόκληρα χρόνια στο Ντονμπας, με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων. Με την ίδια λογική, γιατί να μη στήσουμε και έναν ανδριάντα του δόκτορος Μένγκελε, αφού και αυτός πολεμούσε ενάντια στο ρωσικό κίνδυνο;
Αν λοιπόν η κατά τα άλλα συμπαθής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είχε κάποια ψήγματα πολιτικής προνοητικότητας, θα μπορούσε να είχε προβλέψει τον εφιάλτη που θα κληθεί τώρα να αντιμετωπίσει, διεξάγοντας ένα απλό background check σε αυτούς στους οποίους εκχώρησε τη συμπάθεια, του πόρους και το βαρύ πολεμικό υλικό της Ευρώπης. Γιατί τότε με τρόμο θα είχε ανακαλύψει αυτά που τώρα έρχονται μαζικά στο φως και ποτέ δεν ήταν κρυφά. Γιατί τότε θα είχε υποψιαστεί ότι ένα καθεστώς, όσο φιλικό μας και αν είναι (είναι μπάσταρδος, αλλά είναι δικός μας μπάσταρδος), που έχει διαπράξει τέτοιες ειδεχθείς πράξεις (όπως για παράδειγμα η λεγόμενη ”απορωσοποίηση στα κεμαλικά πρότυπα” της ανατολικής Ουκρανίας), ίσως δε διαθέτει ηθικούς φραγμούς για ακόμα μεγαλύτερα εγκλήματα, εγκλήματα που σήμερα διαπράττονται με τα χρήματα, την υποστήριξη και την ανοχή της Κομισιόν και όλης της παρέας των κοντόφθαλμων ηγετών της ΕΕ που τρέχουν σαν γατάκια πίσω από την επιτροπή, μήπως εξασφαλίσουν κάποια έκτακτη προεκλογική χρηματοδότηση.
Αν η Κομισιόν, αλλά και τραγικές πολιτικές φιγούρες όπως ο Καγκελάριος Σολτς και ο Πρόεδρος Μακρόν είχαν προνοήσει να κρατήσουν τις αποστάσεις τους από τους κρατικούς τρομοκράτες, σήμερα το αίμα θυμάτων τυφλών βομβιστικών επιθέσεων σε δημόσιους χώρους, δε θα ήταν πάνω σε όλους μας. Και αν ο κ. Σολτς δεν έχει δυσάρεστες εμπειρίες τρομοκρατικών χτυπημάτων στο έδαφος της Γερμανίας, ο κ. Μακρόν όφειλε να είναι προσεκτικότερος.
Ανεξάρτητα με το πως θα εξελιχθεί η σύγκρουση στην Ουκρανία, αν οι Ρώσοι ανασυνταχθούν, απαντήσουν και πώς (όλοι ελπίζουμε να αποφύγουν απάνθρωπα χτυπήματα σε κρατικές υποδομές), το κακό που τρίτωσε φέρνει πολιτικές εξελίξεις. Και αυτό γιατί η εκτός οποιαδήποτε ελέγχου πια κατάσταση αρχίζει να θυμίζει την ανέλιξη του Ισλαμικού Κράτους, όπου, αν θυμάστε, συστάθηκε και εξοπλίστηκε με τις ευλογίες και τα χρήματα της Δύσης για να καθαιρέσει τον Άσαντ και στην πορεία χρειάστηκε μια σύγχρονη σταυροφορία για να μετριαστεί η εγκληματική δράση του ανά τον κόσμο.
Ένας συνδυασμός δυσάρεστων και πιεστικών γεγονότων ξυπνάει σοβαρές αντιδράσεις στο παραγωγικό κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, αντιδράσεις που βρίσκουν εκτόνωση στο πρόσωπο της ανερμάτιστης προέδρου της Κομισιόν, που ακόμα και σήμερα, αρνείται να αποδεχθεί την πολιτική και ιδεολογική της ανεπάρκεια. Η αχρείαστη ενεργειακή κρίση, ο πληθωρισμός, η συνεπακόλουθη ακρίβεια και η τιμαριοποίηση της ΕΕ, όπου κάθε κράτος ποδοπατάει τα υπόλοιπα προς την όποια έξοδο, ήταν ήδη αρκετά για να κλονίσουν την ηγεμονία φορ ντεν Λάιεν.
Η βόμβα στο Κερτς ήρθε να δείξει με τον πιο παταγώδη τρόπο, πώς ξεκίνησαν όλα και ποιος ευθύνεται για σωρεία λάθος επιλογών.