Του Μανώλη Ροζάκη
Εκεί πού όλα φαίνονται ότι πηγαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα, τότε συμβαίνει το αναπάντεχο.
Ακόμη δηλαδή και μετά από μία μεγάλη νίκη, με δρομολογημένη την (ελεγχόμενη) συντριβή τού αντιπάλου και σχεδόν εξασφαλισμένη την (ομαλή) μετάβαση στην επόμενη μέρα, ένα πολιτικό γεγονός μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Από την χαρά τού θριάμβου, στα τάρταρα τής αγωνίας. Σε αχαρτογράφητα νερά.
Και όλα αυτά γιατί ένας άγνωστος, μπαίνει στο παιχνίδι και γίνεται ο νέος αντίπαλος.
Αυτό είναι ένα απροσδόκητο πολιτικό γεγονός.
Όχι μόνον γιατί δεν το περίμενε κανείς. Αλλά, κυρίως, γιατί κανείς δεν μπορούσε να το διαχειριστεί.
Και για τον λόγο αυτό ξέφυγε, γρήγορα, η κατάσταση, σχεδόν από την αρχή. Ενώ, η συνέχεια, ήταν – όπως λένε – πολύ αργά για δάκρυα.
Τα λάθη πολλά και το ένα πίσω από το άλλο. Ανακολουθίες, πισωγυρίσματα, ανοίκειες επιθέσεις και περίσσια υποκρισία, προκάλεσαν τα μεγάλα αδιέξοδα, οδηγώντας αναγκαστικά σε αποκαλύψεις.
Καθώς λοιπόν η αυλαία άρχιζε να κατεβαίνει, τα φώτα έπεσαν πάνω στα σκοτεινά παρασκήνια.
Μυστικά και ψέματα, μέσα σε ενα θέατρο παράλογου, οπού ακούγονταν μονάχα, κραυγές & ψίθυροι.
Και τότε, το κοινό πού απομακρυνόταν απογοητευμένο, γύρισε πίσω για να δει το φως και να ακούσει τούς ψιθύρους.
Αυτή είναι η δεύτερη αποκάλυψη. Στην πρώτη κέρδισε προσωρινά την παρένθεση, αλλά έφυγε τελικά αφήνοντας παρά πολλά ερωτηματικά.
Τώρα όμως, πού οι περισσότεροι έχουν αποκαλυφθεί, αυτό πού παραμένει άγνωστο είναι ο αρχηγός, η νέα ομάδα και ο τρόπος τού παιχνιδιού…