Του Νίκου Λακόπουλου
To 70% των ψηφοφόρων θέλει πολιτική αλλαγή, αλλά δεν υπάρχει φορέας αλλαγής αφού ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε και ο λαός θέλει, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί. Υπάρχει βέβαια η λύση της συνεργασίας των λεγόμενων άλλοτε “προοδευτικών δυνάμεων” που μοιάζει ανέφικτη αφού θα πρέπει να συνεργασθούν κόμματα που το ένα θέλει να εξοντώσει το άλλο.
Η προοπτική μιας “προοδευτικής κυβέρνησης” τέλειωσε το 2023 και η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ φαίνεται αναπόφευκτη, αν και ο Νίκος Ανδρουλάκης την αρνείται. Η ονειροφαντασιά του είναι πως το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα -έστω με μία ψήφο- και τότε θα καλέσει όσα κόμματα συμφωνούν μαζί του να κάνουν κυβέρνηση -μέσα σε τρεις μέρες με το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ βέβαια.
Κάπως έτσι θα γίνει πρωθυπουργός ένας άνθρωπος που στην “καταλληλότητα” παίρνει ποσοστά της τάξης 5-6% την ώρα που ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως χωρίς τον ίδιο στην ηγεσία το κόμμα του θα… εκτιναχθεί σε ποσοστά 30% περισσσότερο -χωρίς να λογαριάζουν οι ψηφοφόροι ποιος θα τον διαδεχθεί!
Αρκεί να φύγει- από το να περιφέρει τον εαυτό του στα κανάλια παριστάνοντας τον ηγέτη με τραγικά βιντεάκια στο Tik Tok παριστάνοντας τον… μοντέρνο που σοκάρει το κατεστημένο φορώντας… αμάνικα μπουφάν, που έχει “πρόγραμμα” όπως έχει ονομάσει ορισμένες “προτασούλες” -κατά τον Χάρη Καστανίδη.
Η τελευταία προσπάθεια “διεύρυνσης” με… ορισμένα παλιά του στελέχη ήταν κάτι ανάμεσα σε κωμωδία και τραγωδία και ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει με Ηρακλή που όταν πάει να ανεβεί στο άλογο του πέφτει το ρόπαλο -για να θυμηθούμε λίγη από την επίκαιρη πάντα Βυζαντινή Ιστορία.
Κάποιος πρέπει να τραβήξει την πρίζα από αυτόν τον επίδοξο επίγονο του Ανδρέα Παπανδρέου που δεν διαθέτει το βασικό γνώρισμα ενός ηγέτη την αυτογνωσία, αλλά αυτός δεν υπάρχει στο σημερινό ΠΑΣΟΚ -ερείπιο ενός ιστορικού κόμματος με ένδοξο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον.
Το τελευταίο σκάνδαλο με στέλεχος του ΠΑΣΟΚ -τρίτο μέσα σε λίγους μήνες- είναι χαριστική βολή για ένα κόμμα που στηρίζουν κυρίως υπερήλικες, άνω των 65, αγρότες και συνταξιούχοι μαζί με ορισμένους παλαίμαχους που δεν θέλουν να βγουν στην πολιτική σύνταξη.
Λίγα χρόνια πριν φαινόταν πως ο διάδοχος του Ανδρέα Παπανδρέου προερχόταν από άλλο κόμμα και ήταν κάποιος Αλέξης που σύντομα έγινε Τσίπρας, πάχυνε και απέκτησε εξοχικό στο Σούνιο, εξελέγη για να καταργήσει τα μνημόνιο και έφερε ένα άλλο από το οποίο επαίρεται πως κατάφερε να βγάλει τη χώρα.
Το άδειο πακέτο του Αλέξη Τσίπρα
Η μεγαλομανία είναι αμάρτημα για έναν ηγέτη και γίνεται τεράστιο όταν πρόκειται για αποτυχημένο και πολλαπλά ηττημένο που πήρε ένα κόμμα από το 4%, το οδήγησε στο 35% και ξανά στο… 4%, αλλά δηλώνει “αμετανόητος” και πετυχημένος.
“Σε αυτή τη φάση επιθυμώ να συνομιλήσω και να αφουγκραστώ τις ανάγκες της κοινωνίας” (!)είπε ο Αλέξης Τσίπρας και βγήκε έξω από το πολιτικό σύστημα για να “επιστρέψει στην κοινωνική δράση”, αν και με την παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα επιχειρεί να ξαναμπεί στο πολιτικό σύστημα από άλλη πόρτα αυτή τη φορά όχι σαν ερασιτέχνης, αλλά επαγγελματίας.
Δεν τον ενδιαφέρουν, λέει τα “κόμματα εργαστηρίου”, δεν θέλει να υποδυθεί τον Μεσσία, δεν πιστεύει ότι μπορούν να επαναληφθούν τα μοντέλα του ενιαίου Συνασπισμού και του πολυτασικού ΣΥΡΙΖΑ και θεωρεί ότι δεν μπορεί να έρθει η απάντηση από την κατακερματισμένη δημοκρατική παράταξη όπου “υπάρχουν κόμματα περίκλειστα και αναξιόπιστα, οι πολίτες είναι θυμωμένοι, απογοητευμένοι και αναζητούν διέξοδο”.
Οι πολίτες είναι πράγματι θυμωμένοι και απογοητευμένοι, αλλά από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα που δεν φαίνεται να έχει συναίσθηση του πόση πίκρα, απογοήτευσε και θυμό προκάλεσε όταν λέει με μεγαλοσχημία:
“Αποφάσισα να απελευθερωθώ από δεσμεύσεις, αξιώματα και μηχανισμούς. Να βγω έξω από το πολιτικό σύστημα που, κατά τη γνώμη μου, ως έχει, δεν μπορεί τίποτα πια να δώσει στην κοινωνία και την πατρίδα”.
Η δήλωση αυτή -καισαρικού τύπου” αποκαλύπτει ένα τεράστιο “εγώ”, ναρκισσισμό και αλαζονεία καθώς μιλάει ένα “μεγάλο σοκ” που θα προκαλέσει η δική του σωτήρια κάθοδος στον λαό, ένα “άλμα προς τα εμπρός”, μια “νέα υπερηφάνεια” που θα συγκροτηθεί από παροιμίες, ποιήματα και αμπελοφιλοσοφίες ή κοινοτοπίες που αποκαλύπτουν έλλειμμα πολιτικής μόρφωσης και παιδεία χαμηλού επιπέδου.
Η Πολιτική και τα πολιτικά “παρατράγουδα”
Ο Αλέξης Τσίπρας αφού διέλυσε την Αριστερά επιστρέφει ως πατριώτης χωρίς να έχει να προτείνει κάτι για το μέλλον, αλλά και χωρίς να έχει καταλάβει τι συνέβη στο παρελθόν. Ανήκει στην κατηγορία όσων πρώτα αποφασίζουν να πολιτευθούν και μετά ψάχνουν να βρουν τι πιστεύουν.
Πολλοί απογοητευμένοι από όλο το πολιτικό σύστημα καλόπιστα είδαν στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού, όπως είχαν δει και στον Κασσελάκη, μια ελπίδα για ανατροπή, έναν νέο ηγέτη, αλλά πολύ σύντομα αποδείχτηκε πως πρόκειται για πολιτικά “παρατράγουδα”.
Έξι στους δέκα πολίτες θέλουν ένα νέο πολιτικό φορέα που δεν είναι το “κόμμα Τσίπρα” και πολύ περισσότερο το “κόμμα-κίνημα Καρυστιανού” -σε ανοιχτή επικοινωνία με τον…. Ουρανό.
Το “προσεχώς κόμμα” της Καρυστιανού χάνει κι από μια μονάδα στις δημοσκοπήσεις κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της.
Στο χορό του “ξανά” και αναζήτηση μιας παλιάς υπερηφάνειας μετά το ΠΑΣΟΚ και τον Αλέξη Τσίπρα μπήκε για λογαριασμό της παλιάς και καλής Δεξιάς ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν είναι ληγμένα και η ομοιομορφία τους στο βωμό της κυβερνησιμότητας οδηγεί σε μια πολιτική κρίση με τον ορατό κίνδυνο στο άμεσο μέλλον να μην φτάνουν δύο κόμματα για να συγκυβερνήσουν.
Θα μπορούσε αυτό να είναι καλό και να οδηγεί σε κυβερνήσεις συμμαχιών, πολιτικές συνεργασίες, αλλά το αμείλικτο ερώτημα είναι πως κόμματα που έχασαν την κυβέρνηση ως αποτυχημένα θα πετύχουν αν συμμαχήσουν.
Οι “πρίγκηπες” που θα σώσουν την χώρα
Η πολιτική γενικά κι όχι μόνο τα παλιά κόμματα ή τα “κόμματα-πεταλούδες” βρίσκεται σε σοβαρή κρίση, τα τρακτέρ των αγροτών δεν σέρνουν πίσω εκτός από σημαίες κάποια λύση, ο τηλεθεατής κουράστηκε και τώρα κουράζουν και τα νοσηρά “σόσιαλ μίντια”.
Οι πολιτικοί είναι κλόουν, ανοιχτά πια, δεν το κρύβουν, νάρκισσοι, αλαζόνες που θα κάνουν τα πάντα για ένα like έχοντας και μια και δυο τρεις λύσεις για κάθε πρόβλημα, πολύ συχνά με περισσότερα από ένα κόμμα.
Παράδειγμα είναι η Ζωή, που έφτασε να παίρνει και 16% σε ορισμένες δημοσκοπήσεις, με καρδούλες και χαμόγελα, που στην τελευταία της εμφάνιση στη Βουλή είπε γελώντας μόνη της -να το προσέξουμε αυτό!- πως ‘Ένα είναι το Κόμμα και μία η Καπετάνισσα”.
Δυστυχώς η χώρα έχει περισσότερους καπετάνιους και κόμματα από όσους μπορεί να αντέξει. Πρόκειται για μια δύστυχη χώρα που φάνηκε να έχει λύσει το πολιτικό πρόβλημα μετά τις Χούντες και τις βασιλείες, αλλά οδηγήθηκε σε οικονομική κρίση από πολιτικά κόμματα που θέλουν πάλι να την σώσουν.
Μέσα σε όλα αυτά προέκυψε και ένας αληθινός πρίγκηπς, ο Παύλος Ντε Γκρες που εμφανίστηκε ξαφνικά με όμοιο πολιτικό λόγο με άλλους “πρίγκηπες” που έγιναν κιόλας πρωθυπουργοί, όπως ο ΓΑΠ ή ο Κυριάκος Μητσοτάκης -(για τον οποίο εκκρεμεί ο λογαριασμός για το πόσο κόστισε στην χώρα).
Πολιτικούς έχουμε, οι πολίτες λιγοστεύουν καθώς απομακρύνονται όλο και πιο πολλοί όχι μόνο από την κάλπη, αλλά και από την πολιτική δράση. Τη λύση θα μπορούσε να δώσει ο λαός, αλλά λείπει. Κι έτσι το περίφημο “Ο Λαός Θέλει, το ΠΑΣΟΚ μπορεί” έγινε πια “Ο Λαός θέλει, αλλά ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε κανείς άλλος μπορεί”.
Μελαγχολία.
