
Toυ Νίκου Λακόπουλου

Είναι δυνατόν ένα σωματείο δημοσιογράφων να στρέφεται εναντίον της ελευθερίας του Λόγου; Σε μια χώρα με πολιτική και ιδεολογική υπανάπτυξη – όπου τα συνδικάτα δεν έχουν βρει τον ρόλο τους -είναι. Το συντεχνιακό πνεύμα του βυζαντινού Μεσαίωνα μαζί με το οθωμανικό και τον εισαγόμενο μπολεσβικισμό δεν επέτρεψαν στην Ελλάδα -και την Αριστερά- να προσεγγίσει -έστω από απόσταση- την έννοια της ελευθερίας του ατόμου. Το κόμμα πάνω από το άτομο, το συνδικάτο όργανο και το κράτος εργαλείο. Aν πάρουμε έναν κομματικό “καθοδηγητή”, έναν συνδικαλιστή κι έναν κρατικό/ κομματικό δημοσιογράφο το τέρας που θα δημιουργηθεί θα είναι μια διασταύρωση ιεροεξεταστή με ιμάμη/μουτζαχεντίν με ύφος Ιακωβίνου που δεν αντιλαμβάνεται την διαφορά ανάμεσα στον εισαγγελέα, τον κήρυκα, τον δικαστή, τον αστυνόμο και τον δημοσιογράφο.

Tο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ αντλεί την δικαιοδοσία του από το καταστατικό της, όπως τροποποιήθηκε το 1979- την εποχή που ο αρχηγός της αντιπολίτευσης τότε Ανδρέας Παπανδρέου την κατήγγειλε ως παρακράτος. Έκτοτε μπορεί να άλλαξαν οι πολιτικοί συσχετισμοί, αλλά δεν άλλαξε ούτε το καταστατικό, ούτε το πνεύμα του σωματείου και η καθεστωτική του αντίληψη. Η πικρή αλήθεια είναι πως εκατό χρόνια λειτουργίας του- πολλά από αυτά κατάμαυρα- το συνδικάτο δεν υπερασπίστηκε tην ανεξαρτησία τύπου, το κατοχυρωμένο σε άλλες χώρες δικαίωμα αντίρρησης συνείδησης του δημοσιογράφου, την ελευθερία του. Τα προνόμια- μόνο για τα μέλη της -Έλληνες το γένος!- αντιστρατεύονται την ισονομία και τα δικαιώματα όσων δεν είναι μέλη ενώ θα πρέπει να ελεγχθεί και ο υδροκεφαλισμός της και η δυνατότητά της να εκπροσωπήσει χιλιάδες νέους δημοσιογράφους, νέων μέσων- παιδιά ενός κατώτερου Θεού ειδικά αν δεν …περάσουν τις εξετάσεις ή πάσχουν από …ανίατη ασθένεια.

Ένας από τους στόχους του καταστατικού είναι “αναζήτηση της αλήθειας”. Μόνο για μέλη βέβαια που ο γιατρός θα βεβαιώσει πως δεν πάσχουν από …ανίατη ασθένεια “που μπορεί, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να εξελιχθεί σε αναπηρία και ανικανότητα για εργασία”. Τα δόκιμα μέλη εξετάζονται -γραπτά και προφορικά- από τρεις συνταξιούχους και δυο άλλους ως επιτροπή για να γίνουν τακτικά. Φυσικά εκτός από ώριμους- και όχι νέους- και …αρτιμελείς αποκλείονται- μία ακόμα διάκριση- οι άνω των 40. Η Ένωση με τις εξετάσεις και τους όρους αυτούς διασφαλίζει τον έλεγχο της αναπαραγωγής της ίδιας ηγεσίας -αλλά και το ότι οι “παλαιοί” και οι συνταξιούχοι έχουν περισσότερες εξουσίες. Όπως οι οργανώσεις/ στοές/ εταιρείες του προπερασμένου αιώνα!
Το Πειθαρχικό- που εκλέγεται από παρατάξεις- αυτονομιμοποιείται- δηλαδή καταχράται εξουσία- αλλά νομοθετεί κιόλας: «Οι παραβάσεις της δεοντολογίας δεν έχουν πάντοτε και ποινικό χαρακτήρα”. Δηλαδή δεν το απασχολεί τι θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη, αφού είναι υπεράνω αυτής, αλλά δημιουργεί ένα δίκαιο υπό μορφήν δεοντολογίας- που δεν μπορεί να είναι νόμος. “Να ασκούν την δημοσιογραφία ευσυνείδητα και με καλή πίστη, να δείχνουν …καλή διαγωγή και ήθος», αλλά ποιος θα κρίνει τι σημαίνει «ευσυνείδητα» και τι είναι «ήθος»; Όλη η δομή και η αντίληψη μπορεί να συγκριθεί με την …’σαρία”- τον δρόμο προς την πηγή ύδατος!- ως κώδικα διαβίωσης- με πολιτική χρησιμότητα και μισαλλοδοξία. Όσοι κάνουν προπαγάνδα υπέρ του Ναι στο Δημοψήφισμα είναι δίκαιοι, οι άλλοι στο ανάθεμα γιατί αυτή είναι τελικά η τιμωρία.
Φυσικά η έννοια του φυσικού δικαστή –«Ουδείς αφαιρείται άκων του νόµου ωρισµένου εις αυτόν ∆ικαστού όθεν δικαστικαί επιτροπαί και έκτακτα δικαστήρια υφ’ οποιονδήποτε όνοµα δεν επιτρέπεται να συστηθώσιν»- αλλά και το ουδείς καταδιώκεται “παρά μόνο ως ο νόμος ορίζει” δεν απασχολούν το Πειθαρχικό που αντλεί την δύναμη του μάλλον από τον …Μωυσαϊκό Νόμο. Ο ένας πολίτης κατήγγειλε ότι ο Σκάι έχει καλεσμένους που υποστηρίζουν μόνο το ΝΑΙ κι αναφέρουν πως υπάρχουν ελλείψεις στα τρόφιμα. «Το όριο ανάληψης θα μειώνεται συνεχώς, ενώ σύντομα το εθνικό νόμισμα θα είναι η δραχμή. Παράλληλα, κινδυνολογούν δίχως προηγούμενο διχάζοντας τον κόσμο”. Οι καταγγελίες θέτουν ζητήματα εθνικής ασφάλειας, άμυνα και κυριαρχίας «με νησιά που καταλαμβάνονται από τους τούρκους αλλά και έναρξη εμφυλίου πολέμου». Προφανώς οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να κατηγορηθούν με το αδίκημα της … εσχάτης προδοσίας.
Μια “καταγγελία”- που αναφέρεται στο σκεπτικό του ΠΣ ως …τεκμήριο- είναι πως «από χθες τα μεσάνυχτα βάσει νόμου, έπρεπε να έχουν διακοπεί όλες οι πολιτικές εκπομπές. Χιλιάδες πολίτες καλούν στον σταθμό και δεν απαντάει κανείς ή σε αστυνομικά τμήματα όπου τους λένε να κάνουν μήνυση στο ΕΣΡ τη Δευτέρα παρουσία δικηγόρου. Κάτι πρέπει να γίνει άμεσα!! Η προπαγάνδα τους σηκώνει εισαγγελέα!!!!». Οι περισσότερες αφορούν τον Σκάι που έχει βγάλει το λογότυπό του- ως πλοίο χωρίς σημαία!- κι ένας απόφοιτος της σχολής ΜΜΕ του Καποδιστριακού καταγγέλλει πως «ακόμα και ο Chomsky τέτοια προπαγάνδα δεν την περίμενε από την τηλεόραση με τόσο προφανή τρόπο»! «Αν αυτή είναι η ενημέρωση που θέλετε να έχει ο κόσμος, και πιστεύετε πως αυτοί οι δημοσιογράφοι κινούνται με βάση τον Κώδικα Δεοντολογίας, τότε ο κώδικας είναι προβληματικός (που δεν είναι) είτε ΕΣΕΙΣ δεν θέλετε να κάνετε τίποτα».
Η κατάσταση είναι σοβαρή αφού ο καταγγέλλων είναι φοιτητής ΜΜΕ και τα γεγονότα θα ενοχλούσαν και τον Τσόμσκι- προφανώς ως τον …Προφήτη. Η ΕΣΗΕΑ ακούει τον λαό, όπως οι σωτήρες άλλων εποχών. «Μην ανακατεύουν την Θράκη μας- Είναι κακό. Είναι ανθελληνικό. Ας προσέχουν το τι λένε». « Ζητώ την άμεση παραπομπή των δημοσιογράφων του Σκάι, για την ανηθικότητα και χυδαιότητα με την οποία επιχειρούσαν να κάνουν πλύση εγκεφάλου στο λαό. Ζητώ την παραπομπή τους, για την παράβαση της νομοθεσίας». Το Πειθαρχικό αναλαμβάνει δράση. Οι δικαστές/αστυνόμοι/ εισαγγελείς συλλέγουν πληροφορίες, απαγγέλλουν κατηγορίες και ζητούν απολογίες. Πέντε μέλη παριστάνουν τους δικαστές -δεν είναι απαραίτητο να έχουν νομική παιδεία- ανακρίνουν ,εξετάζουν μάρτυρες και βγάζουν αποφάσεις κατά το δοκούν.
Παλιότερα ο Σταύρος Θεοδωράκης κατηγορήθηκε ότι πουλάει Coca Cola στο μαγαζί του, αλλά ευτυχώς -γι΄αυτόν- πουλούσε μπιράλ. Ο Αντώνης Δελατόλας γιατί πήγε σε ταξίδι με χορηγό την Τράπεζα Πειραιώς. Και η διευθύντρια της Espresso γιατί δημοσίευσε την κατάθεση του παιδοκτόνου. “Τι έκανε αυτός;” λέει ένα παραποιημένο σκίτσο του Αρκάς. “Είναι ο Άρης Πορτοσάλτε!”. Η εισαγγελική έρευνα της ….ΕΣΗΕΑ έδειξε πως ο συντάκτης του Sky είχε πει ότι “η πρώτη χώρα του ανεπτυγμένου κόσμου χρεοκοπεί με ευθύνη των κυβερνώντων της χώρας. Μαζέψτε τα και φύγετε, υπάρχει ο ιθύνων νους που είναι ο Τσίπρας”. Ο Οικονόμου, του ίδιου σταθμού πως ο Πάνος Καμμένος φέρνει και τα παιδιά μαζί γιατί αυτό πουλάει! Κι ο Μπογδάνος- του ίδιου σταθμού- ότι στην εκπομπή του εμφανιζόταν ο προπαγανδιστικός τίτλος «Δεν έχουμε δικαίωμα απέναντι στα παιδιά μας να πούμε όχι”. Τελικά φταίει ο Σκάι ή ο Μπογδάνος;
Ο αρχισυντάκτης ευπειθώς κατέθεσε πως το “Ναι” το είπε ο καλεσμένος. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης- προφανώς είναι το ίδιο επικίνδυνος για την ασφάλεια της χώρας, αλλά αρμοδιότητας άλλου “δικαστηρίου”. Ο έτσι κι αλλιώς …κακομούτσουνος –να μια σωστή καταγγελία!- τηλεαστήρ του Sky θέλοντος- είχε ομολογήσει ότι “ Θα ψηφίσω ΝΑΙ. Πρόκειται να υπάρξει σοβαρή δυσλειτουργία στις τράπεζες.. Επομένως, ΝΑΙ… ασφαλώς και θα ψηφίσω ΝΑΙ». Άρα, κακώς απαλλάχτηκε. Αφού οι τράπεζες δυσλειτούργησαν τελικά, θάπρεπε να καταδικασθεί με το αδίκημα της προφητείας.
Ο Μαλέλης καταδικάστηκε επειδή “επέτρεψε τη μετάδοση μεροληπτικών εκπομπών πολιτικού περιεχόμενου, αντίθετα από την δεοντολογία, ούτε παρενέβη, όπως όφειλε, ως διευθυντής ειδήσεων του Σταθμού”. Δηλαδή πως δεν λογόκρινε τον Μπογδάνο! Η Όλγα Τρέμη “δικάστηκε” και αθωώθηκε παρότι είχε παραιτηθεί. Το δικαστήριο στο υποφωτισμένο κτήριο της Ένωσης, λίγα μέτρα από την Πλατεία Συντάγματος- με δημοσιογράφους να παριστάνουν τους δικαστές -χωρίς τήβεννο!- τέλειωσε.
Προληπτικά οι δημοσιογράφοι μπορούν να υποβάλλουν τα δελτία για έγκριση στο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ γιατί οι τρεις “δικαστές” που πήραν την απόφαση δεν ανήκουν στην κυβερνητική παράταξη. Τι είναι πια το “σωστό”; Ποια στάση δεν έχει κυρώσεις; Μια ακόμα μέρα- ή μάλλον νύχτα- τέλειωσε στην χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία. Η Ελευθερία δεν ήρθε ποτέ και η Δημοκρατία μετανάστευσε πολύ νωρίς και δεν γύρισε ποτέ.
Δες και Πειθαρχικά και ΕΣΗΕΑ: Που χάθηκε η χαρά της δημοκρατίας και η ομορφιά της δημοσιογραφίας.

