Του Ιωάννη Δαμίγου
Την 1η ή την 2α Φεβρουαρίου θα προσεγγίσει τον πλανήτη μας ο κομήτης C/2022 E3 στην απόσταση των 42 εκατ. χλμ. Φαινόμενο που είχε επαναληφθεί πριν 50.000 χρόνια, την εποχή δηλαδή που κατοικούσαν στην γη οι Νεάντερταλ. Ο κομήτης λοιπόν είχε “δεί” τα αρχαιότερα πρωτόγονα πλάσματα που εξελίχθηκαν και κατέκλεισαν αργότερα τον πλανήτη ως άνθρωποι.Προφανώς αν κάποιοι λίγοι τότε είχαν αντιληφθεί το φαινόμενο, θα ήταν σίγουρα μια ζωώδες κενή ματιά, όπως και η απλή ζωώδης επιβίωση τους.
Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια, τι θα “αντικρύσει” άραγε ο κομήτης, επιστρέφοντας σε γνώριμα μέρη; Μα τους Νεάντερταλ πάλι! Με μικρές ασήμαντες διαφορές βέβαια, όπως την ένδυση των σωμάτων, την ανάπτυξη της τεχνολογίας προς συντήρηση πρωτόγονων ενστίκτων κυρίως και έλεγχο πρόνοιας αντιδράσεων, την καλλιέργεια απληστίας και μίσους, καθώς και τον αποκλεισμό μεγάλου μέρους ανθρώπων από την σίτιση και το νερό. Με μια σημαντική διαφοροποίηση όμως , αυτή της μαζικής εξόντωσης όμοιων για λόγους ανταγωνιστικής συμβίωσης. Νεάντερταλ σε χειρότερη έκδοση με λίγα λόγια, μια και οι πρόγονοι σκότωναν κατώτερα ζώα κυρίως για να τραφούν. Το προηγμένο “είδος” έχει ξεπεράσει προ πολλού το φαινόμενο του κανιβαλισμού, αντικαθιστώντας το όμως με την “απόλαυση “επιβολής ισχύος, της εν ψυχρώ δολοφονίας. Δικαιολογήσαμε το φρικτό. Έως και εικονική πραγματικότητα τολμήσαμε. Μπερδεύοντας την έννοια της εξέλιξης με αυτήν του πολιτισμού.
Στην επόμενη περιοδική διέλευση του κομήτη, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Η άναρχη και ασεβής επιβίωσή μας σε βάρος του “ενοικιαζόμενου” πλανήτη και η όλο και πιο προβληματική εξέλιξή μας ως απροσάρμοστο είδος, προδιαγράφει το τέλος του. Ήδη οι συνθήκες του πλανήτη “αιφνιδιάζουν” και προοιωνίζουν το αβίωτο του είδους μας. Άλλωστε και η γη μας διατηρεί το δικαίωμα της “αυτορρύθμισης”! Από την φωτιά στον πάγο και από τον πάγο στην φωτιά είναι η βιολογικός ρυθμός της ζωντάνιας της και αναγέννησής της. Αυτό μας έτυχε σαν “προβληματάκι” της επιβίωσής μας.
Η γη δεν είχε ποτέ πρόβλημα, στον πρόσκαιρο μικρόκοσμό μας εμείς έχουμε το πρόβλημα, ευτυχώς. Θεωρήσαμε θεϊκή την τυχαία ύπαρξή μας και φερθήκαμε σαν θεατρικοί θεοί, αλλοίμονο, οι αλαζόνες σε εφήμερη παράσταση ματαιότητας. Δεν θα λείψουν από το σύμπαν, λίγοι καταδικασμένοι Νεάντερταλ ως μοιραία εξαφανισμένο είδος, στιγμιαίου λάθους ύπαρξης! Την επόμενη φορά ο κομήτης θα περάσει πάλι από την γη, μια άλλη αναγεννημένη γη, που στον αέναο κύκλο της, θα έχει αποτινάξει το περιττό. “Φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται”.