Του Ιωάννη Δαμίγου
Οξύμωρο “ανόητοι” και “χαμηλής” αντίληψης καλλιτέχνες, να προσέρχονται σε συζήτηση κάλεσμα του άριστου πρωθυπουργού, την στιγμή που δεν κατανοούν το συμφέρον τους! Την στιγμή που σαν μικρά παιδιά παρασύρονται από δόλιες πολιτικές δυνάμεις, πως θα συναντηθούν με τον σοφό παντογνώστη μεταποίησης, έμπορο ύλης και πνεύματος;
Υπάρχει άραγε κάτι διαπραγματεύσιμο σχετικά με τον πολιτισμό; Κάποιο όριο στον ορίζοντα της τέχνης; Κάποια αξιακή διευθέτηση στο πνεύμα, ένα καλούπωμα, μια φόρμα ή ένα … τσιμέντωμα, στην κριτική ανατρεπτική σκέψη; Πως τάχα να ορίζεται με ύβρεις η αμφισβήτηση; Όταν είσαι το φως, δεν συζητάς με το σκοτάδι.
Ο πολιτισμός δεν προσέρχεται σε πρωθυπουργικό γραφείο διαβούλευσης και ανάδειξης σε συζητητή τέτοιας ποιότητας ανδρός και πολιτικής, που θεωρεί ο αλαζόνας και το συνάφι του πως μπορεί να προσβάλει, αλλοίμονο, την τέχνη. Αντίθετα, με τις τόσες δυνατότητές της, τον γκρεμίζει με το ποίημα, το τραγούδι, τον εξευτελίζει με την σάτιρα, με το θέατρο, τον μουτζουρώνει με το πινέλο της, σε σκηνές, στον δρόμο και στις πλατείες.
Ενθαρρύνει αδύναμους, παρασύρει μέτριους, πεισμώνει ικανούς, αυτό είναι η τέχνη. Η ερωμένη του πολιτισμού. Ο τιμωρός της αδικίας. Ο εχθρός του αυταρχισμού. Ο αντίπαλος του φόβου.Ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς, όπως σήμερα και ενάντια στην λαίλαπα της ακροδεξιάς επέλασης, με όλα τα μέσα που διαθέτει το καθεστώς, η συμπαράσταση μεγάλης μερίδας της ταλαιπωρημένης κοινωνίας είναι συγκινητική.
Γεμίζει τις πλατείες συναυλιών, τα θέατρα και μετέχει στον δίκαιο αγώνα των καλλιτεχνών, που πέρασαν τα χρόνια με μελέτες και πρόβες ατέλειωτων ημερών και ωρών, έναντι πινακίου φακής για ένα χειροκρότημα ενός λεπτού, μα με προσφερόμενη πνευματική τροφή αισθημάτων τόσο ακριβή όσο και αναγκαία. Τρομοκρατούνται από τον πολιτισμό, φοβούνται από την τέχνη, δειλιάζουν στην απήχηση των καλλιτεχνών. Ιδιωτικούς και επιβαλλόμενους έχουν, όχι όμως καλλιτέχνες.
Καμία συνάντηση, με επιμένοντες στην βαρβαρότητα, βάρβαρους.