Του Ιωάννη Δαμίγου
Αυτό που παραμένει άγνωστο στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ είναι το ποσοστό που έχει, αν έχει, οριστεί ως επιτυχία, πέραν της νίκης με διαφορά της μια ψήφου ποιητική αδεία και ποιο ως αποτυχία. Προφανώς πρέπει να είναι αρκετά υψηλότερο από αυτό το ποσοστό ήττας του 31,53% του ’19, ιδιαίτερα μετά από όλα αυτά που έχουν διαδραματιστεί την τελευταία τετραετία.
Έπειτα από το ξήλωμα όλων των κοινωνικών κατακτήσεων, των δημοσίων δομών, των θεσμών της δημοκρατίας και των οικονομικών εγκλημάτων, αυτής της άπληστης κυβέρνησης, η καθαρή και με διαφορά νίκη της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα λιγότερο από αυτό, θα αποτελέσει ήττα για δεύτερη συνεχόμενη φορά.
Η αλήθεια είναι πως η μεγάλη αναμονή, η συνεχής απραξία και η εμφανής ανικανότητα να σταθεί δίπλα στην κοινωνία και να πείσει πως τα σοβαρά λάθη και όχι οι παραλήψεις που έκανε, αποδεχόμενη μοιραία τον ρόλο του σωστού διαχειριστή, στέρησαν και εξάλειψαν το υπέρτατο αγαθό της εμπιστοσύνης που διέθετε. Τουναντίον οι πολλές δικαιολογίες που προέβαλε, για την ασφυκτική πίεση της τρόικας, από την στιγμή που ανέλαβε αυτές τις ανίερες υποχρεώσεις, περισσεύουν.
Δεν αρνήθηκε να αναλάβει αυτό το έργο, προς τιμήν του, γνωρίζοντας από την αρχή του εγχειρήματος πως το τίμημα θα ήταν ακριβώς αυτό που ακόμα εισπράττει. Μπορεί ως νοικοκύρης να τα πήγε πολύ καλά με τα οικονομικά για τους Ευρωπαίους υπαίτιους, σαν πολιτικός όμως για την κοινωνία των πολλών, απέτυχε. Οι καλές προθέσεις με κακούς τρόπους, δεν έχουν πολιτικό αντίκρυσμα για μελλοντικά μπόνους εμπιστοσύνης από τον λαό, όταν αυτός επέλεγε ελαφρά την καρδία και την ψήφο του, τους καταστροφείς του. Επιλογή η πρώτη περίπτωση, επιλογή και η δεύτερη, με τις δυο να έχουν το αντίτιμό τους.
Το ζητούμενο και αυτό που έχει σημασία, είναι πως στην περίπτωση ήττας του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, αν θα αναλάβει την ευθύνη ο πρόεδρός του,ποιοι θα την αναζητήσουν και πως. Ο ίδιος δεν φαίνεται να έχει εξασφαλίσει την συνέχεια του κόμματος ως οφείλει, για παν ενδεχόμενο, αποδεχόμενος ίσως τον χαρακτηρισμό του χαρισματικού ηγέτη, που του αποδίδουν οι σύντροφοί του.
Χαρισματικός είχε χαρακτηριστεί και ο Ανδρέας Παπανδρέου και ζήσαμε την κατάντια του ΠΑΣΟΚ στην συνέχεια. Το αναγκαίο πολιτικό άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για να κυβερνήσει θεμιτό, το απότομο και άτσαλο όμως, το προκλητικά επιπόλαιο, ίσως φέρει αντίθετα αποτελέσματα από τα ζητούμενα. Και τότε οι πρόσκαιρα καλυμμένες διαφορές θα λάβουν διαστάσεις που οι προηγούμενες σε καιρό νηνεμίας θα φαντάζουν παιδική χαρά.
Κανείς και πρωτίστως ο πρόεδρος του κόμματος, δεν έχει λάβει υπόψη του το ενδεχόμενο της ήττας και της υπεύθυνης διαχείρισής της. Οι περισσότεροι ανεύθυνα, διαχειρίζονται ήδη την νίκη, ελάχιστοι όμως το μετά, που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους.
Το ποσοστό θα καθορίσει και θα αποδώσει συγκεκριμένες ευθύνες, χωρίς δικαιολογίες αυτή τη φορά, χωρίς αναβολές, γιατί απλά θα τις καταπιεί η διψασμένη ανάγκη του καιρού.