Του Ιωάννη Δαμίγου
Τι κώλυμα είναι αυτό, ποια επιμονή και ποιων είναι αυτή η σκόπιμα διαστρέβλωση της σύγχρονης ιστορίας του τόπου. Επειδή βόλευε τις τότε διαμορφούμενες απόψεις και επειδή αποφάσισαν να την γράψουν κατά το δοκούν, δεν σήμαινε ποτέ πως απέδιδαν την όλη αλήθεια.
Ιστορικά πρόσωπα που διαδραμάτισαν βασικούς ρόλους, πάντα σαν εκτελεστές σε πολιτικές αποφάσεις, διακοσμούνται με τα πέντε καλά που απέφεραν και αποσιωπώνται τα δέκα αρνητικά στα οποία διολίσθησαν και που τα αποτελέσματα αυτών των δεινών ακόμα πληρώνουμε, γενιές και γενιές.
Από τον περήφανο ρόλο που αποδίδουν σκοπούμενα οι “ιστορικοί” στον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον υπεύθυνο για την σφαγή τόσων Ελλήνων στρατιωτών, εξυπηρετώντας εντολές άλλων ξένων δυνάμεων; Η εκστρατεία στα βάθη της ανατολής μας έλειπε. Για να θυμίσουμε και τον ρόλο του “Γέρου της Δημοκρατίας” αλίμονο και του συνθήματος που του αποδόθηκε “Παπανδρέου παπατζή”. Ή την απόδοση του χαρακτηρισμού “εθνάρχη” στο Κωνσταντίνο Καραμανλή, που “αυτοεξορίστηκε” ως Τριανταφυλλίδης, έχοντας αναρωτηθεί “ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο”, πέρα από τον ίδιο, την Φρειδερίκη και το παρακράτος;
Αυτός δεν ήταν ο υπεύθυνος της αστυφιλίας και της αντιπαροχής, που κατέστρεψε επαρχία και Αττική ταυτόχρονα; Καταλήγοντας στην σημερινή διεκδίκηση της … πατρότητας του Ανδρέα Παπανδρέου. Ερίζουν ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ και ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, για το ποιος είναι πιο κοντά στον “χαρισματικό” ηγέτη, για τα πέντε, δέκα, δεκαπέντε καλά που προσέφερε, αλλά κανείς δεν θέλει την πατρότητα του λαϊκισμού που μας μπόλιασε, τις μίζες και τα μεγαλεία αυτών που δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός.
Επιστροφές, καταστροφές, ξανά και ξανά χωρίς τέλος, χωρίς παραδειγματισμό από “χαρισματικούς’ και “λαοπρόβλητους” ηγέτες, που όμως όταν δεν μας γυρίζουν πίσω, όταν όλοι οι άλλοι προχωρούν, μένουμε στάσιμοι κάνοντας σημειωτόν ή ένα βήμα εμπρός και δυο πίσω. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα κατάντιας, η πρωθυπουργία του Κυριάκου Μητσοτάκη, του “αχαρακτήριστου”. Με την διαφορά, πως αυτός είναι και υπερήφανος για όλα τα δεινά που επεδίωξε και κατάφερε προς όφελος του ιδίου και των εργοδοτών του.
Πιθανό οι “ιστορικοί” να γράψουν για την αριστεία, το επιτελικό κράτος και τα διάφορα “pass. Διόλου απίθανο, μια και δεν θα υπάρχουν μαρτυρίες για τα αντίθετα, καθώς δεν θα υπάρχει και κάποια σχετική … μελέτη. Οι “νικητές” γράφουν την ιστορία, αποσιωπώντας τις σκοπούμενες “ήττες” που ανήκουν στον λαό..