Του Μανώλη Ροζάκη
Ένας πολιτικός χυλός.
Αυτή είναι η τάση, επειδή αυτή, ακριβώς, είναι και η επιδίωξη.
Έτσι ενισχύεται το κεντρικό & λυτρωτικό αφήγημα τής εξουσίας: όλοι ίδιοι είναι…
Και εξηγούμαι.
Ένας ακροδεξιός χυλός, με μπόλικη δόση μεταφυσικής & χριστιανικών αξιών, να συνοδεύονται από άκρατη βία και μισαλλοδοξία. Μία πορεία πού ξεκινά και καταλήγει τελικά στο μίσος για τον εαυτό.
Σε παρόμοια κατάσταση κινείται και η νεοσυντηρητική δεξιά, η οποία ανακατεύει τα επιδόματα με την ασυδοσία τής αγοράς. Σε ένα δήθεν βολικό πλαίσιο μικροανομίας & ανομίας, προσπαθεί να σπρώξει την κοινωνία στην ιδιώτευση & την αποχή. Έτσι λοιπόν φτάνουμε στην μετάφραση τού ελεύθερου ανταγωνισμού σε αγώνα επιβίωσης.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται στην ατζέντα το θέμα τής κεντροαριστεράς. Με ονοματολογία, γενικόλογες προσεγγίσεις, προσωπικές φιλοδοξίες & εγγενείς αντιφάσεις. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς οδικό χάρτη.
Μία κατάσταση πού ευνοεί προφανώς την αδράνεια και την συντήρηση.
Γιατί ο χυλός είναι μεν εύπεπτος, αλλά δεν θεωρείται και θρεπτικός (Π. Κονδύλης).
Η σημερινή αγωνία οφείλει λοιπόν να γίνει έγνοια, καθώς η κοινωνία δείχνει να μην ενδιαφέρεται για το μελλον τής ως κοινωνία.
Με συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλαγών και οργανωτική επάρκεια, μπορεί να ανοίξει ένας διάλογος διεξόδου από την κρίση νοήματος & σημασιών.
Γιατί το γεγονός πού μάς προκαλεί ανησυχία είναι η άνοδος τής ασημαντότητας & η καταστροφική πορεία προς την απόλυτη ιδιώτευση.
Αυτός είναι και ο λόγος πού δεν θέλουμε έναν ακόμη πολιτικό χυλό…