Του Ιωάννη Δαμίγου
Επανάληψη του παλαιού αξιώματος: Κάθε φορά που τελματώνει, εκ των πραγμάτων ο καπιταλισμός στο μη περεταίρω, καταφεύγει στον σωτήριο γι’ αυτόν πόλεμο. Η υπερχρεωμένη Δύση, μη έχοντας αλλού να φορτώσει τις καταναλωτικές φούσκες της, καταφεύγει στην μεταπώληση του χρέους των, στους ήδη επιτήδεια έτοιμους, μέσω του ακροδεξιού “πατριωτικού” αισθήματος, λαούς της. Απαίδευτα τυφλοί, αποκλεισμένοι του δρόμου της αλήθειας, υποταγμένος όχλος σε αγοραίους ταγούς, αναλαμβάνει εκούσια την αποπληρωμή με φρέσκο αίμα, όρος των γραμματίων θανάτου.
Αφορμές πολλές, είτε προβοκάτσιες (τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που καταρρίφθηκαν στην Πολωνία προέρχονταν από την Ουκρανία, αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων Ria Novosti.) είτε αληθινά γεγονότα, αναπόφευκτα εξυπηρετούν την κυριαρχική αιτία. Σύσσωμη η Δυτική συμμαχία, αντέδρασε με απειλητικές διαθέσεις στην είσοδο του εναέριου χώρου της Πολωνίας, των Ρωσικών drones. Τουσκ και Συνασπισμός των Προθύμων επιδιώκουν διακαώς την κλιμάκωση. Ο Ντόναλντ Τουσκ (ειρηνοποιός κι’ αυτός) δεν έχασε χρόνο και ζήτησε την ενεργοποίηση του άρθρου 4 του ΝΑΤΟ, το οποίο προβλέπει ότι ένα κράτος μέλος της Συμμαχίας μπορεί να ξεκινήσει επίσημες διαβουλεύσεις εάν κρίνει ότι η εδαφική του ακεραιότητα, η πολιτική ανεξαρτησία ή ασφάλεια απειλείται. Κι έρχονται οι αποκαλύψεις από τον πρώην Πρόεδρο της Πολωνίας: “Ο Ζελένσκι μου είχε ζητήσει να στήσουμε προβοκάτσια κατά της Ρωσίας”. (Αντίθετα στο Κατάρ, πέρα από κάποιες τυπικές αντιδράσεις, για το σώσιμο του προσβεβλημένου ήδη κύρους του, καμία επιθετική αναφορά κατά της εισβολής Ισραηλινών αεροπορικών βομβιστικών επιθέσεων! Διπλωματική συμφέρουσα σιωπή!). Το ίδιο πρόσωπο του καπιταλισμού στην Γαλλία, προκαλεί εκούσια την εξέγερση των μαζών, ενός περίεργου μα όχι τυχαίου συνονθυλεύματος αριστερών και ακροδεξιών, επικίνδυνου και αναλώσιμου για την εξέλιξη υπέρ επιτηδείων ως συνήθως. Καθοδηγητής αυτών, ο άλλος “πρόθυμος” Μακρόν, που αλλάζει τα πουκαμισά του όπως τους πρωθυπουργούς του, σε ύστατη προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία. Στο Νεπάλ τώρα, με πάνω από 22% ανεργία στους νέους, 1 στους 5 πολίτες κάτω από το όριο της φτώχειας, και ένα σύστημα βουτηγμένο στη διαφθορά (107η θέση παγκοσμίως), η οργή ήταν δικαιολογημένη. Στην Ινδονησία πάλι, δεν υπήρξε ένα μόνο κεντρικό ζήτημα, αλλά μπορούμε να πούμε ότι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η μαζική αύξηση των φόρων λόγω του ελλείμματος του προϋπολογισμού της κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή τα μέλη του κοινοβουλίου ψήφισαν δεκαπλάσια αύξηση του μισθού τους. Η ένταση μεταξύ της κοινωνίας και της άρχουσας ελίτ τροφοδοτήθηκε περαιτέρω από την αλαζονική στάση της τελευταίας. “Υποστηρίζουμε την αποκεντρωμένη διαβούλευση από κάτω προς τα πάνω και την επίτευξη συναίνεσης και ενθαρρύνουμε την πλήρη αυτονομία με ποικιλομορφία σε κάθε περιοχή”, παράγραφος από την διακήρυξη των εξεγερμένων. Τα ίδια πάντα συμπτώματα του ίδιου καπιταλιστικού αδιέξοδου.
Ο Δυτικός “μονόδρομος”, που βιαίως εξαναγκάζουν να περπατήσουμε ως θύματα προς θυσία, τόσο οι ΗΠΑ, όσο και οι μισθοφόροι ευρωπαίοι και απανταχού ηγετίσκοι, συντελεί στον αναγκαίο “μηδενισμό”, μέσω ενός Παγκοσμίου πολέμου. Που ιστορικά άλλωστε, μετά από κάθε λήξη του, με εκατομμύρια νεκρούς, προσφέρει τις ίδιες πάλι ευκαιρίες εκμετάλλευσης, του ιδίου απέθαντου και άπληστου συστήματος. Απόρροια, σχεδόν φύση, της αμάθειας του ελεγχόμενου ανθρώπου. Και πάλι από την αρχή …