Γράφει η Ζωή Χαλιδιά
Είναι απλά προσκυνημένοι αμειβόμενοι
Η αντιθέληση για δίκιο, ισονομία κι αξιοπρέπεια όλων αυτών που χλευάζουν με φανατισμό κάθε πράξη ανθρωπισμού, οφείλεται -και- στο γεγονός ότι οι ίδιοι είναι τόσο εξωνημένοι ώστε αδυνατούν να αναμετρηθούν με την ανιδιοτέλεια όσων διακινδυνεύουν την ασφάλειά τους τη ζωή και τα συμφέροντά τους για να διασώσουν πανανθρώπινες αξίες.
Προσπαθώντας λοιπόν να μας φέρουν στα δικά τους μέτρα παράγουν ακατάσχετα κόπρο, δηλώντας ευθαρσώς «θα γίνετε σαν κι εμάς», «όλοι ίδιοι είμαστε». Επιδιώκουν εν ολίγοις μια μαζική συνενοχή ώστε να μην νιώθουν οι ίδιοι τραγικά ελλιπείς, υποτελείς και σερνάμενοι.
Εξ ου και προβάλλουν στους αγωνιστές και στις αγωνίστριες τις δικές τους χαμερπείς αντιλήψεις. Οι αλληλέγγυοι προς την Παλαιστίνη είναι τουρίστες, ο πατέρας απεργός πείνας εξαπατά, η αντιφασίστρια Φύσσα χτενίζεται, η Καρυστινού πολιτεύει τον πόνο της. Πρετεντέρηδες, ακροδεξιοί Πλεύρηδες και Λατινοπούλες και λογής Αδώνιδες είναι μερικά από τα κύρια οχήματα που φέρνουν την βασική πρώτη απαξιωτική πρώτη ύλη και την αδειάζουν επάνω μας. Το έργο διασποράς αυτής της πρώτης ύλης αναλαμβάνουν στη συνέχεια οργανωμένοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί προκαλώντας πλεονασμό κόπρου.
Διότι όπως παρατηρεί ο δημοσιογράφος Γιάννης Αλμπάνης «το εύρος της συκοφαντικής
εκστρατείας δείχνει ότι αυτή η ελληνική εκδοχή του τραμπουκισμού μπορεί να στερείται ήθους, αλλά δεν της λείπουν οι πόροι».
Όλοι αυτοί δεν είναι φανατικοί ιδεολόγοι. Είναι απλά προσκυνημένοι αμειβόμενοι κι ας εκθειάζουν με εθνικιστικό ζήλο τους ηρωικά μαχόμενους πεσόντες στη μάχη των Θερμοπυλών μέχρι στο Αφιόν Καραχισάρ. Οι ίδιοι δεν έδωσαν ποτέ καμία μάχη αξιόλογου σκοπού και αρετής, είναι πολύ δειλοί για κάτι τέτοιο. Δεν απαιτείται γενναιότητα για να είσαι χυδαίος όπως ο Άδωνις απέναντι στον αγωνιστή πατέρα Πάνο Ρούτσι. Δεν απαιτείται τόλμη για να ειρωνεύεσαι όπως η Λατινοπούλου τη σύλληψη του ακτιβιστή Ιάσωνα Αποστολόπουλου. Δεν απαιτείται νους για να είσαι αμειβόμενο τρολ στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης.
Όλοι οι προαναφερθέντες και οι όμοιοι τους δεν ανέχονται το ανάστημα, την ανιδιοτέλεια, την αυτοθυσία του αγώνα. Αναγνωρίζουν μόνο το ατομικό τους συμφέρον. Κύριος σκοπός τους να κερδίσουν οι ίδιοι κάτι. Δεν γεύτηκαν ποτέ τη χαρά της αλληλεγγύης δεν συμπαραστάθηκαν σε δοκιμαζόμενους άγνωστους συνανθρώπους, δεν ίδρωσε η καρδιά τους για την επίτευξη ενός ηθικού ή πανανθρώπινου σκοπού. Κι επιθυμούν διακαώς να ζήσουμε κι εμείς την ίδια χαμοζωή με τη δική τους. Ε όχι! Αυτό δεν θα γίνει ποτέ! Να ενεργούμε με γνώμονα το προσωπικό μας συμφέρον ή να μαντεύουμε σαν σκυλιά αν έχει να μας δώσει το αφεντικό κάποια προσταγή…
Είμαστε και θα παραμείνουμε άνθρωποι και όχι απορρίμματα της ιστορίας.
ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ