Του Ανδρέα Γιαννόπουλου
Πριν λίγες μέρες, διάβαζα ένα αφιέρωμα του Figaro Magazine για τις ωραιότερες παραλίες της νότιας Γαλλίας: τρεις σπιθαμές άμμου η καθεμιά! Να γελάς – και να κλαις; – όταν σκέφτεσαι πως στην Ελλάδα υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιες παραλίες. Όπως και τόσα άλλα φυσικά κάλλη, τα οποία λίγες χώρες διαθέτουν σε αυτή την ποσότητα και ποικιλία.
Το σκέφτομαι ολοένα και περισσότερο, ειδικώς ύστερα από μερικά χρόνια παραμονής στο εξωτερικό: Αν τους τόπους αυτούς τους είχαν τίποτε Γάλλοι, Ιταλοί, Ισπανοί – και δεν ξέρω ποιοι άλλοι! – όλη η υφήλιος θα μιλούσε για αυτούς!
Τις μέρες αυτές της θερινής ραστώνης σε κάποιο νησί ή παραλία της Ελλάδας, όταν δεν αγναντεύουμε το μαγευτικό απέραντο γαλάζιο και γυρίσουμε την πλάτη προς τη στεριά, τότε αρχίζει να βουρλίζεται πάλι η σκέψη μας.
Θέλει πολλή σοφία και μυαλό, για να μαζεύονται τα σκουπίδια επιμελώς, να μην υπάρχουν μπάζα στα οικόπεδα, να υπάρχει μια στοιχειώδης σήμανση, να μην περνούν τα φορτηγά και τα σκουπιδιάρικα μπροστά από τα εστιατόρια, να μην υπάρχει αυτή η μοναδική σε ευρωπαϊκή χώρα ηχορρύπανση, να υπάρχει ένας χώρος στάθμευσης της προκοπής και τόσα άλλα ων ουκ έστιν αριθμός; Για να μην μιλήσει κανείς για τα μεγαλύτερα και απολύτως αναγκαία έργα υποδομής… Τι στην ευχή κάνουμε πάλι λάθος και βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια;
Δεν θα σταθώ στις ευθύνες των ίδιων των πολιτών, του καθενός από εμάς ατομικώς. Γιατί, απλούστατα, δεν υπάρχει αναπτυγμένο αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και κανένας σεβασμός στον δημόσιο χώρο στην Ελλάδα. Ούτε, δυστυχώς, είμαι αισιόδοξος ότι αυτό θα συμβεί στο ορατό μέλλον…
Θέλω να σταθώ, όμως, στην ευθύνη των τοπικών αρχών. Ανέμπνευστοι αιρετοί εκπρόσωποι, χωρίς παραστάσεις και εικόνες, με ανύπαρκτες δεξιότητες διοίκησης και, ενίοτε, διεφθαρμένοι αδυνατούν να χαράξουν στρατηγική και σχέδιο για τους τόπους τους. Προσφάτως δε, έφτασαν ακόμη και στο σημείο να χρεοκοπούν! Και να από κοντά και ο θεσμικός εκπρόσωπος των Δήμων, ο οποίος μας προειδοποιεί – ποιους άραγε, αν όχι τους ίδιους τους συναδέλφους του, τοπικούς άρχοντες; – για πιθανή χρεοκοπία και άλλων δήμων!
Ίσως, τελικώς, πριν η χώρα λύσει το μείζον οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό της ζήτημα, θα πρέπει η «επανάσταση των μικρών πραγμάτων» να ξεκινήσει από την τοπική αυτοδιοίκηση. Αναζητούνται, όμως, και εδώ οι φωτισμένοι ηγέτες…Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν. Αρκεί να τολμήσουν να βγουν στο ξέφωτο και ο λαός θα τους ανταμείψει.