Του Ιωάννη Δαμίγου
Στο μικρό χωριό, είναι όλα πολύ συγκεκριμένα, πληκτικά συγκεκριμένα. Σε τέτοιο βαθμό, που γνωρίζει κανείς τα αποτελέσματα των εκλογών, τόσο τα μαγειρεμένα όσο και τα εκτός καταλόγου, αυτά που αναγράφονται συνήθως ιδιοχείρως στο μενού ταβέρνας.
Υπάρχουν από πάντα οι παραδοσιακοί δεξιοί, ενώ μεταξύ των περιφέρονται και οι λαϊκά χαρακτηριζόμενοι “καραδεξιοί”, δηλαδή οι φανατικότεροι των δεξιών. Αυτοί αποτελούν τον συνδετικό κρίκο, που απαλύνει εντέχνως την αρμονική συνύπαρξή των, μετά των καθαρόαιμων ακροδεξιών, που επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, έχουν αναλάβει την αβανταδόρικη και θορυβώδη υπηρεσία ταγού. Ένα άλλο συγγενικό παράρτημα υπηρεσιών της μίξης δεξιών – ακροδεξιών, αποτελούν τα σκορπισμένα ατάκτως φασιστικά τμήματα, μια και η συνεννόηση μεταξύ ψυχασθενών, παρουσιάζει έναν βαθμό δυσκολίας. Που ανά πάσα στιγμή όμως, η ψυχιατρική ομάδα της εγχώριας ελίτ που ελέγχει, επεμβαίνει με άμεσο πρόγραμμα ίασης, ώστε η βοήθεια όποτε χρειαστεί, να προσφέρεται στην ΝΔ υγιώς. Στην συνέχεια υπάρχει το κόμμα των μηχανισμών ΠΑΣΟΚ, που οι ρίζες του επιβιώνουν χωρίς το ανανεωτικό νερό και χωμένες στο βαθέως κρατικό υπέδαφος, τροφοδοτούνται από εξυπηρετούμενους επιτήδειους (πανταχούσα ελίτ), με το απαραίτητο λαθραίο λάδι, για να κινούνται αενάως τα πολύτιμα συστημικά γρανάζια. Το απέθαντο χρήσιμο κόμμα παντός σοσιαλισμού, ενίοτε δότης και κάποτε δέκτης, επίκαιρων διεκπεραιωτών σπανίου αίματος πλάσμα. Έπειτα συναντάμε την φυλή των αριστερών. Μία περίεργη πολυσύνθετη ράτσα, που ξέφυγε από τον λαοπλάνο Ανδρέα, για να παρακμάσει στον χαρισματικό Αλέξη. Ένα συνονθύλευμα απογοητευμένων πρώην κομμουνιστών, μετανοημένων εσχάτως Πασόκων, καταντημένων “Fashion victims” της Δημοκρατικής Αριστεράς και πολλών που είδαν φως και μπήκαν. Κυρίως όμως, ατόμων που δεν είχαν γνώση από πολιτική και τυχαίων που θεώρησαν πως κάπως έτσι είναι η αριστερά, κομμένη και ραμμένη σε διάφορα μέτρα, όπου χωρούσε λίγο από αυτό και λίγο απ’ το άλλο, μέχρι που κατάντησε παραγγελία “ένα απ’ όλα και διπλή”. Κι ακόμα δεν κατάλαβαν αλίμονο, πως ήταν από πάντα συντηρητικοί, πως για ατομικά δικαιώματα γράφτηκαν μέλη και προσωπική προβολή. Αυτοί αποτελούν την πλέον ανεύθυνη στάση και θέση, κατευθυνόμενοι όπου, από τυχαία γεγονότα και πρόσκαιρους συναισθηματισμούς, χωρίς πολιτικό στίγμα και αρχές, εύκολοι για οποιοδήποτε λάθος. Πιθανό να είναι και η αιτία της αστοχίας των δημοσκόπων. Τέλος, το μοναδικό κόμμα που δεν έχει τσακωθεί με την αλήθεια, με τους πλέον πολιτικά καταρτισμένους ψηφοφόρους, εξ ου και η συγκεκριμένη σε ποσοστά θέση του, παραμένει το ΚΚΕ. Είναι το μόνο κόμμα, που παραμένει σταθερό στις θέσεις, στους στόχους και στις επιδιώξεις του.
Με αυτόν τον άνισα καταχωρημένο απαίδευτα πολιτικό τσελεμεντέ, και δεδομένου του Δυτικού πατροπαράδοτου άνεμου, που ακόμα συνεπαίρνει το πατριωτικό εθναρχικό απόφθεγμα, που τόσο ακριβά πληρώνουμε “Ανήκομεν εις την Δύσιν”, πράγματι οδεύουμε στην δύση, αλλά την φυσική μας. Στο άμεσο μέλλον, δυνατόν στην πλάτη των ρούχων μας, να αναγράφεται ως προδιαγραφή, ο παρών ή η παρούσα, “ΕΠΩΛΗΘΗ”. Με μια υποσημείωση: “Αλλαγές δεν γίνονται δεκτές”.