Του Βασίλη Λάμπογλου
Τέτοιες ημέρες πριν 2 χρόνια, έφευγε απο τη ζωή ο αρχιτέκτονας Κωνσταντίνος Δεκαβαλλας στα 97 χρόνια του χρόνια.
Ξαναδιαβαζα τα λόγια του συνάμα με το πέρασμα μου από τη Πειραιώς 68 στην Αθήνα.
Εκεί που κάποτε ήταν το ορφανοτροφείο Χατζηκώστα(φωτό 2)που στη κατοχή ήταν φυλακή και ο τόπος που ξεκλήρισαν τους ανάπηρους του Αλβανικού μετώπου (“αντιστασιακούς”) ο Γονατάς και τα τάγματα ασφαλείας του.
Και ήλθε η πολιτεία στη συνέχεια να γκρεμίσει το κτήριο του Ερνέστου Τσίλλερ για να δώσει “φαι”στους εργολάβους(Όθων Λεφας Τετενες,ο εργολάβος βουλευτής του Καραμανλή που κατασκεύασε το 1963 το νυν κτήριο -φωτο 3-4-, “μεγάλη μορφή “του Εθνάρχη).
Ευτυχώς διασώθηκε ο Άγιος Γεώργιος (1899-1901)του Τσίλλερ (φωτό 5).
Έλεγε λοιπόν τον πόνο του ο Κωνσταντίνος Δεκαβαλλας…
“Η Αθήνα έγινε μια τεράστια τσιμεντούπολη επειδή δεν σχεδιάστηκε από αρχιτέκτονες. Στην Ελλάδα οι αρχιτέκτονες βρίσκονται υπό διωγμό.
Σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο, η υπογραφή του αρχιτέκτονα σε μια μελέτη δεν είναι απαραίτητη(ιδιωτικά έργα).
Αυτό άνοιξε τον δρόμο στους εργολάβους.
Γιατί στη χώρα μας την εξουσία κατέχουν οι εμποροσπιτάδες.
Αυτοί είναι που χορηγούν την εκλογή των πολιτικών.
Δυστυχώς, στον τόπο μας συνεχίζουμε την πολιτική της χούντας:
Ελλάς Ελλήνων Εργολάβων.
Από τα μέσα του 20ού αιώνα η αρχιτεκτονική τείνει να εξαφανιστεί από τον νεοελληνικό χώρο.
Δείτε πόσα νεοκλασικά έχουν κατεδαφιστεί ή αντικαταστάθηκαν από άλλα κτίσματα, συνήθως αδιάφορα και απεχθή.
Οφείλω να πω ότι υπάρχουν ταλαντούχοι και ικανοί αρχιτέκτονες και το έργο τους εκτιμάται διεθνώς.
Όμως, προκαλεί πολλές απορίες το γεγονός ότι πολλοί στις μέρες μας παραμένουν άνεργοι.
Αυτό συμβαίνει εξαιτίας της κακής διοίκησης.
Στο σύστημα της μελετοκατασκευής, που αφορά την ανάθεση κτιριακών έργων, η αρχιτεκτονική αποτελεί μόνο το 9%, διότι, όπως φαντάζεστε, προέχουν η τάχιστη παράδοση του έργου και το κόστος.
Γι’ αυτό, εξάλλου, η πιο ανίκανη επιχείρηση είναι το ελληνικό κράτος.
Σκεφτείτε ότι πριν από δεκαπέντε χρόνια είχαμε σχεδιάσει μαζί με τον Βασίλη Γρηγοριάδη το κτίριο που θα στέγαζε το υπουργείο Εργασίας στο Ολυμπιακό Χωριό. Τελικά, αυτή η μετεγκατάσταση δεν έγινε ποτέ, επειδή το κτίριο πουλήθηκε από τη Μονή Βατοπεδίου, η οποία το είχε λάβει σε ανταλλαγή.
Είδατε, έχουμε και μοναστήρι που πουλά και αγοράζει ως μια κανονική επιχείρηση.
Στην Αθήνα μού αρέσουν ο Εθνικός Κήπος, το Ζάππειο, το Αρχαιολογικό Μουσείο και το μετρό.
Όμως, αναμφίβολα, συγκαταλέγεται στις πιο άσχημες πόλεις σε όλον τον κόσμο.
Έχει το μεγαλύτερο μήκος δρόμων και ταυτόχρονα μικρά οικοδομικά τετράγωνα. Υπάρχουν πολλά σημεία στην πόλη τα οποία είναι παραμελημένα.
Οι δημοτικές αρχές δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για το εορταστικό στόλισμα της πλατείας Συντάγματος.
Με ενοχλεί το γεγονός ότι ο δημόσιος χώρος έχει συρρικνωθεί.
Η Αθήνα έχει μετατραπεί πλέον σε ένα τεράστιο πάρκινγκ.
Δεν παρατηρείται πουθενά αλλού στον κόσμο αυτό.
Το 1960, σε συσκέψεις που είχα ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων με την πολιτική ηγεσία, προβλεπόταν ότι κάθε νέο κτίριο θα είχε γκαράζ.
Εν τω μεταξύ, έχουν φτιαχτεί πεζόδρομοι-καλντερίμια, λες και απευθύνονται σε ημιόνους.
Όλη η πόλη είναι σχεδιασμένη με μίσος απέναντι στους πεζούς.
Δενδρύλλια και κολόνες εντελώς ασύνδετα, σπασμένα φρεάτια, τα οποία καθημερινά αποτελούν παγίδες όχι μόνο για τους τυφλούς αλλά για όλους.
Ο δημόσιος χώρος έχει υποβαθμιστεί σε ανησυχητικό βαθμό.
Ρύπανση, καταπάτηση, στενότητα, ασύδοτη ανομία και κατάληψη.
Ένας απέραντος ευτελισμός, ο οποίος στις καθημερινές μας διαδρομές γίνεται επικίνδυνος για τη σωματική μας ακεραιότητα.
Η ζωή με έχει διδάξει ότι το σημαντικό είναι να υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους αλληλουχία.
Ο Ορτέγα Γκασέτ, εξέχουσα φυσιογνωμία στον ευρωπαϊκό χώρο και ένα από τα διαυγέστερα θεωρητικά πνεύματα του 20ού αιώνα, έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο
“Η εξέγερση των μαζών” .
Στο πόνημα αυτό σκιαγραφεί τον μέσο άνθρωπο, τον κοινό άνθρωπο, ο οποίος, μέσα στην αφθονία του και χωρίς σκοπό, σύρεται απλώς από το ρεύμα.
Και αναφέρεται στην επικράτηση των μετρίων έναντι των εξαίρετων.
Οι μέτριοι, λοιπόν, είναι αυτοί που είναι ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους κι έχουν απαιτήσεις από τους άλλους.
Εξαίρετοι είναι εκείνοι που δεν είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, αλλά επιθυμούν να προσφέρουν.
Στην εποχή μας αυτοί που θέλουν να προσφέρουν υπάρχουν, αλλά είναι λίγοι και, κυρίως, υποχείριο της μάζας.
Ο κόσμος διοικείται σήμερα από τους μετρίους.
Ωστόσο, ευτυχώς, η ανθρωπότητα είναι ακόμα ζωντανή, παρά την ανοησία της.
Συνέντευξη στον Γιάννη Πανταζοπουλο-17/01/2020- LIFO
-Το ξόδι μου σε έναν εξαίρετο Αρχιτέκτονα και Πολίτη.
Το δικό μας “ξόδι”στη βασανισμένη Αθήνα , κρατά αέναα.
ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK