Του Ιωάννη Δαμίγου
Πόσες φορές αντιληφθήκαμε εκ των υστέρων, πως τα πράγματα άλλα έδειχναν, αλλιώς φαινόντουσαν και στο τέλος εντελώς διαφορετικά κατέληξαν; Όταν μας μιλούσαν για νέα τάξη πραγμάτων ή παγκοσμιοποίηση, αλλού είχαν τα φώτα στραμμένα, όμως αλλού δημιουργούσαν τετελεσμένα.
Η σκοτεινή Ευρώπη, η οποία οδηγήθηκε στην καταστροφή και όχι στο χείλος της, καθοδηγούμενη από τοποθετημένα φερέφωνα εταιρειών, που αφού “πουλήθηκε” από τις ΗΠΑ (χωρίς να αποχωρεί αλίμονο από αυτήν), τώρα τα μαζεύει και επιθυμεί διαπραγμάτευση με την Ρωσία, ενεργειακή τροφό της, του εχθρού και κατακτητή Πούτιν. Μάλιστα, ο Κόστα δήλωσε ότι θεωρεί πως υπάρχει “προοπτική” η ΕΕ να διαπραγματευθεί με τον Πούτιν και ότι η Ένωση έχει τη στήριξη του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι για να το πράξει! Πράγμα που δεν θα επιτρέψουν οι ΗΠΑ καταρχήν, αφού πρώτα δεν προχωρήσουν σε άλλες διευθετήσεις που προηγούνται. Καθώς πρόκειται για ένα καπιταλιστικό αλισβερίσι, μεταξύ ΗΠΑ – ΚΙΝΑΣ – ΡΩΣΙΑΣ, όπου τα γεωπολιτικά οικονομικά συμφέροντα, μετά το λάθος ποντάρισμα στον πόλεμο κατά του Ιράν, αναγκάζει την πρώτη σε γρήγορη και αναγκαία συνεννόηση με την δεύτερη. Αφού τα “βρήκε” στην Αλάσκα με την Ρωσία, τώρα θα συναντήσει τον Σι Τζινπίνγκ σαν ίσος προς ίσο και με έναν πόλεμο σε αναστολή. Κι έχουν αρκετά να διευθετήσουν τα δυο, άλλου βαθμού καπιταλιστικά καθεστώτα, από Ταϊβάν, Ιράν (που ο Τραμπ θα ζητήσει διαμεσολάβηση της Κίνας) και γαίες, έως τα στενά της Μαλάκκα. Θα βρουν τον τρόπο, όπως τον βρίσκουν πάντα οι καπιταλιστές, αυτά δικά σου, αυτά δικά μου και τα υπόλοιπα στην Ρωσία. Οι συμφέρουσες λυκοφιλίες, μέχρις ότου κάποιος ξεχωρίσει και απαιτήσει το κάτι τις παραπάνω, δικαιωματικά. Προς στιγμή, η Κίνα προηγείται παραγωγικά, οι ΗΠΑ στρατιωτικά και η Ρωσία μετά τον πόλεμο με το ΝΑΤΟ και 54 χώρες, και αφήνοντας μεγάλο μέρος της ισχύος της ανέπαφο, αφού κρατήσει αυτά που κέρδισε, θα διεκδικήσει μέρος της Ευρώπης οικονομικά όμως. Καλές και χρήσιμες οι συμμαχίες, αλλά καλύτερες οι δικές σου δυνάμεις, γιατί οι καπιταλιστικές ισχυρές χώρες, ακολουθώντας το συμφέρον τους, εύκολα και γρήγορα αλλάζουν θέσεις. Η Ευρώπη, σαν προτεκτοράτο της Δύσης χρόνια τώρα, δεν μπόρεσε να έχει σχέδιο, προοπτική, για τους λαούς της, αλλά και σοβαρούς ηγέτες, ενώ είχε όλα τα εχέγγυα και τα απαραίτητα υλικά, για να πρωταγωνιστεί ως σταθερή και ευημερούσα ειρηνική δύναμη. Αντίθετα σαν χώρα εμείς, ανοίξαμε αλισβερίσι ακόμα και με τον διάβολο, βλέπε Ισραήλ, υπερήφανα κιόλας.
Παρακολουθούμε ανίκανοι και άπραγοι, την νέα μοιρασιά των καπιταλιστικών δυνάμεων, μη γνωρίζοντας αν θα παραμείνουμε κάτω από τον ίδιο ιδιοκτήτη ή θα αλλάξουμε αφεντικό. Ανατολή και Νότος προχωρούν, αναδύονται νέες και ισχυρές δυνάμεις, σχηματίζονται συμμαχίες, αγορές εκατομμυρίων πληθυσμών εμφανίζονται απαιτητικές, γεωπολιτικές αλλαγές συμβαίνουν, ενώ η Ευρώπη γερνά και παρακμάζει, κάνοντας επιτόπιους κύκλους, θαρρείς πως το ένα πόδι της είναι καρφωμένο, στο στείρο παρελθόν και στο μίζερο μέλλον της. Το τραγικότερο όλων όμως, είναι πως σαν Ευρωπαίοι βλέπουμε εχθρό την Ρωσία, και σαν Έλληνες εχθρό, για εξοπλιστικές αγορές δισεκατομμυρίων, την Τουρκία του ΝΑΤΟ (πιο παλιά την Βουλγαρία, πρόσφατα την Βόρεια Μακεδονία). Την στιγμή που τόσο ως Ευρωπαίοι, όσο και Έλληνες, ο εχθρός μας είναι χρόνια εντός και στο σβέρκο μας και δεν είναι άλλος από την μόνιμη βδέλλα, που λέγεται Δύση. Καπιταλιστικά αλισβερίσια επισκέψεων, με φιλικά υποτακτικά κτυπήματα στην πλάτη, συνεχών παραχωρήσεων και εξυπηρετήσεων, χωρίς αντίτιμο. Λέτε, που στο μέλλον οι πόλεμοι θα γίνονται για τους ωκεανούς, να μας έχει απομείνει λιγότερη θάλασσα;