Του Ιωάννη Δαμίγου
Φτάνουν στιγμές, κάποιες τρομακτικές στιγμές, όπου η απόγνωση (το έσχατο θαρρώ σημείο στην ζωή ενός ανθρώπου), ενός ευαίσθητου ανθρώπου κυριεύει την σκέψη. Ίσως η γνώση, ίσως η αναγκαστική, βίαιη συνειδητοποίηση του αβέβαιου και μάλλον δυσοίωνου αύριο, όχι δυστυχώς μόνο των νέων, αλλά μιας ολόκληρης κοινωνίας σε ελεύθερη πτώση, να αντιπροσωπεύεται στην τελευταία πρόταση, ενός σημειώματος: “Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα”.
Οι απάνθρωπες συνθήκες ζωής, μάλλον επιβίωσης, που συμφωνήσαμε, που δεχτήκαμε και που τέλος ανεχτήκαμε, μοιραία άλλως πως, φτάνουν πια σε οριακά σημεία πέραν και αυτής της συνήθειας. Η ανοχή της παρακμής, η δυσωδία από την αποσύνθεση αξιών, ηθικής, αρχών και θεσμών, αφού πλημύρισε πρώτα τα υπόγεια της συνείδησής μας και δεν μας ανησύχησε, έφτασε κατόπιν στον πρώτο όροφο εξαναγκάζοντάς μας να διασωθούμε οι αδαείς, στον αμέσως επόμενο και ούτω καθεξής. Σε αυτήν την μικρή πολυκατοικία, που δεν μπόρεσε ποτέ να μετατραπεί σε ουρανοξύστη, μια και η κατασκευή της υπήρξε από την αρχή πρόχειρη, από εντεταλμένους μηχανικούς που δεν προέβλεψαν σκοπίμως κάποια προοπτική και πάντα με την συνέργεια εθελόδουλων διαχειριστών, αλλά και ανέμελων “ενοικιαστών”, φτάσαμε ασθμαίνοντες στην ταράτσα. Μόνο τότε και πολύ αργά, αντιληφθήκαμε εκεί πως δεν υπάρχει άλλος όροφος, δεν απόμεινε μια άλλη διαφυγή. Εδώ και αρκετά χρόνια, συμβαίνουν πολλά και τραγικά, μα είναι τέτοια η άγνοιά μας, τόση η κοινωνική αμορφωσιά μας και η αυταπάτη της ατομικότητάς μας, που όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του, θα καταφύγουμε στο εναπομείναν, δηλαδή στην ελεύθερη πτώση! “Όλοι μαζί μπορούμε”, γιατί όλοι μαζί δεν κατανοούμε την πτώση, τη στιγμή που όλοι οι άλλοι πέφτουν, επικρατεί το δημοκρατικό της πλειοψηφίας! Απαιτεί αυτογνωσία και δύναμη, να πέσεις μόνος και όχι σαν επακόλουθο αποτέλεσμα μόδας. Υπάρχουν βέβαια και οι διαφυγόντες έγκαιρα ή ακόμα και την τελευταία στιγμή, που δεν πήραν ζακέτα και τόλμησαν, όντας ίσως τυχεροί, να δραπετεύσουν από την πολυκατοικία του τρόμου, αναζητώντας μια ανάσα στοιχειώδους αίσθησης ελευθερίας ή αξιοσύνης έστω, στο όποιο εξωτερικό. Μακριά από εδώ, που ασφαλώς χειρότερα δεν έχει, έξω από το ελάχιστο, το ανέντιμο, το επάρατο και το βαριά καταδικασμένο. Σε έναν χώρο, όχι χώρα, όπου διαφεντεύουν κάποιοι μηδαμινοί και έσχατοι αργυραμοιβοί, τις τύχες μιας ὀΐζυος κοινωνίας. Χωρίς σεβαστά σύνορα, με διεθνείς ανεξέλεγκτες μαφίες, με θαλάσσια drones φορτωμένα εκρηκτικά, σε διεθνή ύδατα της … Λευκάδας, με κατά φαντασία ΑΟΖ και μη επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια δικαιωματικά, με συνεργασία του Ισραήλ, πρωτεργάτη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, κομπάζουμε! Με Κινέζους στον Πειραιά, με Αμερικανούς στην Σούδα, Αλεξανδρούπολη και αλλαχού ανά την επικράτεια, μιλούν για κυριαρχία! Σε Ήπειρο και Έβρο δεν θα ανοίξουν δημοτικά σχολεία λόγω έλλειψης μαθητών πρώτης τάξης. Στον τουρισμό εργάζονται νόμιμα 58.000 μετανάστες, κατασκευές 53.000, εμπόριο 46.000, βιομηχανία 38.000, γεωργία, αλιεία 28.000, με τα χρήματα να φεύγουν στις χώρες των. Το μεγαλύτερο καρτέλ στον χώρο, είναι το τραπεζικό! Μία πρόσληψη σε όποια θέση, αποφέρει έως και πάνω από 5 ψήφους στους κυβερνητικούς. Οι πελατειακές σχέσεις της δικαιοσύνης είναι θεσμός και όχι η δικαιοσύνη! Για δε τις αρχές, παραμένει πάντα το ερώτημα “ποιος θα μας προστατέψει από τους προστάτες”!
Το κιτς, βομβαρδίζει ανηλεώς το κάλος, μέχρι τελικής επικράτησης χωρίς εκεχειρία, χειροκροτώντας τον Akylas και τους ομόσταυλους πολιτικούς. Μια selfie με τον Αλεξανδρινό, καταδεικνύει την παντελώς ελλειμματική αίσθηση περί ποίησης, ταξιδιού και Ιθάκης, “…Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.”.
Το αναπάντεχο μας έχει αγκαλιάσει και οι δυσάρεστες εκπλήξεις παίρνουν αναλογικά την στοίχιση εμφάνισης, χωρίς άλλα παραμύθια και στατιστικές. Ποιος χρειάζεται πλέον δημοσκοπήσεις, όταν η αλήθεια έγινε εχθρός. Πια, μπορούμε να ισχυριστούμε πως πλησιάζουμε τον πάτο, επιτέλους. Όταν τα παιδιά μας πιάνονται χέρι – χέρι και πηδούν από τον 6ο όροφο και ακόμα τάχα σοκάρεται η κοινωνία, δεν απομένει άλλο από τον άτυπο ομαδικό χορό του Ζαλόγγου των πολιτών. Είτε από τραίνο συμφερόντων, είτε από ταράτσες αδιαφορίας, πατίνια, μηχανές και αυτοκίνητα και αυτά τα λιγοστά παιδιά μας χάνονται. Η Ελλάδα πεθαίνει από γηρατειά, με ταχέως εξελισσόμενη άνοια, σε άθλιο και ανάξιο ίδρυμα. Και μοιάζω τόσο με τον Ξυλούρη ή “φραπέ” της ανακριτικής επιτροπής, ρωτώντας “ποιος, εγώ;” ….