Γράφει ο Στάθης Σταυρόπουλος
Το κόμμα Τσίπρα έχει σήμερα την «τιμητική» του. Στην πραγματικότητα έχει την «ατιμητική» του – πλην όμως η πλούσια ελληνική γλώσσα δεν διαθέτει τέτοια λέξη, παρ’ ότι η Ιστορία βρίθει από κόμματα-υβρίδια, κόμματα του σωλήνα και κόμματα-ιλαροτραγικά.
Τα όσα έχει κάνει ο Τσίπρας εναντίον της Αριστεράς γενικώς και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ειδικώς (ας αφήσουμε την Ελλάδα) έχουν καταγραφεί στις δέλτους της τραγωδίας, της κωμωδίας, της όπερας-μπούφα και της φάρσας.
Αυτό όμως που κάνει τώρα ο Ιθάκης, αλλά και με Μπαρτσελόνας υπερβαίνει κάθε προηγούμενο.
Προχωράει (πάντα ο Ιθάκης), σε ένα είδος «κομματικής ευγονικής»!
Όπου καλεί ο ίδιος τον εαυτό του (ενός ανδρός αρχή) να διαλέξει ποιοι βουλευτές είναι ανδρείκελα ώστε να τους πάρει μαζί του και ποιοι βουλευτές είναι ανδράποδα ώστε να τους πετάξει κουβά.
Βεβαίως και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά έχουν το οικτρό τέλος που τους αξίζει για τις αμαρτίες που διέπραξαν κυβερνώντας τη χώρα και σύροντας την Αριστερά.
Όμως ο Τσίπρας περνάει τους πρώην (;) συντρόφους του από τα Καυδιανά Δίκρανα όπως ο Μαραντζίδης, ο Σιακαντάρης και ο κάθε φουφούτος που δεν έχει αποκτήσει ακόμα δημόσιο όνομα.
Όταν ο Πολύφημος ρώτησε τον Οδυσσέα ποιο είναι το όνομά του, εκείνος απάντησε «Ούτις», δεν του απάντησε «Ουτιδανός».
Τώρα, ο Τσίπρας προσπαθεί να ξανασυστηθεί στους Έλληνες, κάνοντας ρημπάντινγκ, λες και οι Έλληνες είναι λωτοφάγοι!
Όχι πως δεν υπάρχουν λωτοφάγοι ανάμεσά μας, αλλά δεν νομίζω ότι διαθέτουν το ποσοστό που ψάχνει ο Τσίπρας για να φανεί ακόμα μία φορά χρήσιμος στα Αφεντικά…
