Του Ιωάννη Δαμίγου
Στον τόπο μας, εκεί που σταματούν, αν σταματούν οι ποιητές, αρχίζουν οι δάσκαλοι. Οι πολύτιμοι αυτοί άνθρωποι, ποιμένες μάθησης παιδιών, που φέρουν την μεγάλη ευθύνη παρασκευής αυριανού υπεύθυνου και κοινωνικά ισορροπημένου πολίτη. Αναγνωρίζοντας στα πρόσωπά τους τις τεράστιες δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος, που πρώτοι ξέρουν οι ίδιοι οι γονείς.
Και αυτό συμβαίνει στα παιδιά που έχουν την ευκαιρία συμμετοχής στην παιδεία, κάτω από ομαλές συνθήκες, τους μαθητές των σχολείων δηλαδή. Οι δάσκαλοι, λοιπόν, που έχουν να κάνουν με ψυχές παιδιών, το πιο δύσκολο υποκείμενο σε κρίσιμο χειρισμό μάθησης, εκεί που οι περισσότεροι γονείς αποτυγχάνουν, ενώ γνωρίζουν τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά των.
Τολμήστε τώρα να αναλογιστείτε, τις άγνωστες για όλους μας εκείνες συνθήκες, κάτω από τις οποίες καλείται ένας δάσκαλος να διδάξει παιδιά ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου της παραβατικότητας. Αν ο βαθμός δυσκολίας σε καθημερινούς μαθητές είναι μεγάλος, στα παιδιά μαθητές των φυλακών, δεν υπάρχει βαθμός δυσκολίας, μόνο το άπειρο αυτής. Κι όμως ένα δάσκαλος, ένας ευαίσθητος άνθρωπος και ένας πείσμων στο όραμά του κυριολεκτικώς, επιχειρεί από το 1994 εθελοντικά τότε, το ακατόρθωτο. Να διδάξει τα παιδιά της φυλακής, έχοντας δημιουργήσει μια ομάδα εκπαιδευτικών, βοηθώντας τα! Με το αυτοκινητάκι του και με ίδια έξοδα βενζίνης και όχι μόνο, εργαζόταν και εργάζονταν πεισματικά.
“Αφού πρώτα αποτύχαμε σαν κοινωνία να τα προστατέψουμε, οφείλουμε να τα βοηθήσουμε εφόσον επιθυμούν να προχωρήσουν στην ζωή τους” είχε σημειώσει κάποτε και συνεχίζει να πραγματοποιεί. Γύρω στο 2000 το υπουργείο κατανόησε πως ο εθελοντισμός δεν ήταν αρκετός για τους υψηλούς στόχους που είχε ήδη επιτύχει ο Δάσκαλος. Και γεννήθηκε το σχολείο των φυλακών! Κατάφερε το αδύνατο σε αυτόν τον τόπο του αδύνατου! Μέχρι σήμερα έχουν περάσει μέσα από τις Πανελλήνιες 37 μαθητές του στο Πανεπιστήμιο!
Αδυνατώ να χαρακτηρίσω αυτό το επίτευγμα, καθώς ξεπερνά τις ικανότητες και δυνατότητες ενός ανθρώπου. Ενός ανθρώπου, με αγάπη και μόνο αγάπη προς τα παιδιά ενός άλλου θεού, του κατώτερου, που του “κόλλησε” στο μυαλό, να τα ανεβάσει εκεί που άλλα, ελεύθερα και με εφόδια δεν μπόρεσαν. Που ενδιαφέρεται και για τις συνθήκες της συνέχειας πια, τις έξω από την φυλακή, της δικαιωματικής αποκατάστασης. Ο Πέτρος Δαμιανός, ο Δάσκαλος, είναι αυτός που δάμασε το απάνθρωπο μετατρέποντάς το εξεζητημένα ανθρώπινο.
Γήτεψε με την ακαταμάχητη θέλησή του, παιδιά παραβατικότητας διαφόρων μάλιστα εθνικοτήτων και κατάφερε να τους δείξει τον δρόμο της ανθρώπινης επιτυχίας, προσφέροντάς τους την γνώση. Με δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο και ΙΕΚ και με ποσοστά συμμετοχής, καθώς δεν είναι υποχρεωτικό, να αγγίζει το ασύλληπτο 96%. Πάντα βέβαια με την βοήθεια των εκλεκτών συναδέλφων του.
Ένα πρόσφατο καλλιτεχνικό γεγονός, των φυλακισμένων παιδιών στον Αυλώνα, ήταν και η ταινία “Αντιγόνη”. Που σκηνοθέτησε και έκανε μαθήματα στο θεατρικό εργαστήρι των φυλακών, μια και οι πρωταγωνιστές ήταν τα ίδια τα παιδιά η σπουδαία Εύα Νάθενα. Το αποτέλεσμα πέραν των άλλων ήταν και συγκινητικό.
Και όμως αυτός ο ικανότατος και ξεχωριστός άνθρωπος, με την αστείρευτη δύναμη της αγάπης στα παιδιά, τα φυλακισμένα παιδιά, με την αξιέπαινη ψυχική και όχι μόνο, προσφορά του, θα περάσει στην σύνταξη τον Ιούνιο του 2024, την στιγμή που το όραμά του, καθώς υπάρχει και συνέχεια εξέλιξης βέβαια, κινδυνεύει να μείνει ημιτελές.
Η γνωστή κρατική αδιαφορία, αλλά και αυτή ακόμα της “αριστεράς”, δεν έχει φροντίσει να εξασφαλίσει μια θέση συνέχειας, ούτε καν εποπτικής στο τέλος τέλος, που να μπορεί, οι γνώσεις, ο τρόπος και η εμπειρία του να έχουν την πολύτιμη συνέχεια. Τέτοια η συμπεριφορά όλων των αρμοδίων, πέρα από πολιτικές αποχρώσεις και σκοπιμότητες, εμπρός σε μια αναγκαία συνέχεια, ενός έργου κοινωνικής ανώτερης προσφοράς.
Πέτρο Δαμιανέ, Δάσκαλε, σπουδαίε άνθρωπε με υπεράνθρωπο χειροπιαστό έργο, με όρεξη ζηλευτή, θέλω και πρέπει να πιστεύω, αλίμονο, πως δεν θα αφήσουν ανεκμετάλλευτη αυτήν την ευκαιρία, που έχουν και θα έχουν οι τυχεροί, μέσω της ιερής αξίας σου. Πως να το κάνουμε, δεν είσαι ένας απλός συνταξιούχος αποκαμωμένος, καθώς έχεις πολλά σπουδαία ακόμα να καταφέρεις, για την κοινωνία μας. Ένας πείσμων αξιοσέβαστος Δάσκαλος ζωής.
Τα παραπάνω τα έγραψα και εγώ σαν μαθητής, σε έναν κόσμο που νοιώθω “φυλακισμένος”, αναζητώντας την ψυχική ελευθερία μου. Ευτυχής και τυχερός που είχα σπουδαίους δάσκαλους διαμορφωτές χαρακτήρα. Ευγνώμων που γνώρισα τον Πέτρο Δαμιανό.
Υ.Γ. Είδα, στην προβολή της ταινίας και στην συζήτηση που ακολούθησε, ένα μαθητή ελεύθερο πια και με οικογένεια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που κοιτούσε τον Δάσκαλό του! Ο ορισμός της ανυπολόγιστης αξίας, εμπρός μου, στο ένα μέτρο!