Του Ιωάννη Δαμίγου
Στους βαριά συννεφιασμένους καιρούς, στην καταιγίδα της μετριότητας και της κακότητας, φορές φέρνω στην μνήμη μου αυτούς, τους λίγους είναι αλήθεια, σπουδαίους ανθρώπους, που τυχερός πολύ συναντώντας τους μου έδειξαν δρόμο και τρόπο να περπατήσω την ζωή. Μετά τους γονείς, οι δάσκαλοί και οι καθηγητές μου υπήρξαν οι διαφορετικοί άνθρωποι προς τους οποίους η οφειλή μου παραμένει ίδια χρεωμένη. Βέβαια μην παραλείψω τους και πάλι λίγους φίλους, που με τον δικό τους τρόπο συνέβαλαν πάντα στο καλύτερο.
Επειδή οι διαφορετικοί άνθρωποι, οι σπουδαίοι άνθρωποι δεν έπαψαν να υπάρχουν, απλά σπανίζουν σαν είδος προς εξαφάνιση και άρα υπό προστασία αν, στάθηκα και πάλι τυχερός ναι, να γνωρίσω μια πολύπλευρη προσωπικότητα, όχι μια, τρεις, τέσσερις, πέντε δεν έχω προσδιορίσει, προσωπικότητες, αδυνατώ. Να μιλήσω για τις μουσικές της γνώσεις, των βιβλίων, της γραφής και του προφορικού λόγου της, την για τα κοινωνικά άποψή της, που σε αφήνει έκθετο και καρφωμένο σε σταυρό δημόσιας θέας ξεβράκωτο σαν την αλήθεια, έρημο χωρίς ένα μα; Όταν διαβάζει. όταν απαγγέλει, ερμηνεύει είναι η σωστή λέξη, προσδίδει στο κείμενο μια αξία, το ανάγει σε άκουσμα όλων των αισθήσεων και δονείσαι στον χορό αόρατων οργάνων, που διευθύντρια αόρατης ορχήστρας η ίδια, σε νιρβάνα καλαισθησίας χάνεσαι!
Στο ραδιόφωνο, πριν χρόνια άκουσα την κυρία Θέκλα Τσελεπή ή αλλιώς γνωστή ως “μαντάμ Θέκλα”, στην βραδινή νυχτερινή εκπομπή της 23.00 με 01.00 τυχαία στο 105, 5 Στο Κόκκινο και έκτοτε ελάχιστες εκπομπές της έχασα ζωντανές, καθώς τις άκουγα άλλη ώρα στο αρχείο της εκπομπής. ‘Ήταν η ξεχωριστή χροιά και ύφος της φωνής της που πρώτα προκάλεσαν την περιέργειά μου, μετά οι μουσικές της επιλογές και ακολούθησαν όλα τ’ άλλα μαγικά της δώρα. Κάθε της εκπομπή ένα σεντούκι ήχων, λόγων και χορών, κάθε ώρα της καθαρές βαθιές εισπνοές φρέσκιας ζωής, ενέργειας και προσέγγισης στην ολοκλήρωση θαρρείς. Όχι δεν ακούγομαι υπερβολικός, όταν η φωνή χάρισμα πιστής ανάγνωσης και απόδοσης, χαράσσεται μέσα σου και γρατζουνά ξυπνώντας υπνωμένους νευρώνες, ξεχασμένους στην στείρα κανονικότητα. Με την απαράμιλλη τέχνη της ισορροπίας, μουσικής, αναγνώσματος και ήπιου λόγου, μα με αιχμηρές τονισμένες εξάρσεις αφοπλιστικής ειλικρίνειας και οικείας πρόθεσης απλών νοημάτων και μηνυμάτων, “κάθισα” δίπλα της τόσες φορές, που φορές νόμισα πως μου κρατούσε συγκαταβατικά τον καρπό του χεριού μου. Η αλήθεια είναι, πως πρέπει να είσαι προσεχτικός ακροατής, συγκεντρωμένος και έτοιμος να ξεπερνάς τις απανωτές της εκπλήξεις, καθώς ερμηνεύει διαλεχτά κείμενα, με ανάσες χαλάρωσης στο μεταξύ μουσικό ένθετου, με “μαύρα αδέλφια”, για ένα παγάκι στο ποτό.
Ένας διαφορετικός, τόσο γεμάτος άνθρωπος, αυτοδίδακτος ζωής, εμπειριών και βιωμάτων, που “διδάσκει” κάθε βράδυ, άγοντας την ψυχή, δωρίζοντας κομμάτια από το είναι της, “γιατί δεν γίνονται αλλιώς αυτά τα πράγματα”! Ανεκτίμητη η αξία!
Υπερήφανα λοιπόν, το δικαιούμαι και ας με συγχωρέσει, θα πω δημόσια πως είναι μεγάλη μου η χαρά και η τιμή να είμαστε φίλοι! Φίλος με έναν σπουδαίο άνθρωπο, διαφορετικό άνθρωπο, που αγαπά αυτό που κάνει, γιατί αγαπά την ζωή και την αλήθεια της όπως είναι. Θα την μοιράζει με την μουσική, τον λόγο και την ανάγνωση. Η πάντα ευγενική ε; κυρία Θέκλα Τσελεπή ή “μαντάμ Θέκλα” , που να μην ξεχάσω να αναφέρω και την ευκαιρία που παρέχει στην παρουσίαση νέων καλλιτεχνών, προσφέροντας βήμα από την υπέροχη συνδυαστικά εκπομπή της. Κλείνοντας, θα γράψω και τις δυο χαρακτηριστικές της λέξεις: “Εβίβες και μπουρλότο”! Ένα μεγάλο “ευχαριστώ” απ’ όλους μας, που σε ακούμε και μας ακούς!