Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Στην εποχή μας, χρησιμοποιούμε σύγχρονες εκφράσεις για να αποδώσουμε ίσως μη συμφέρουσες καταστάσεις, επηρεασμένοι τα μάλα, από την “γλώσσα” πολιτικών αλλά και δημοσιογράφων. Οι έννοιες, συντάσσονται επιτήδεια πλέον με διπλωματικά ευρήματα χρήσης, προκειμένου να απαλύνουν την ήττα ή να διατρανώσουν την νίκη, ενώ η πραγματικότητα εμφανίζεται τελματωμένη και στις δύο των περιπτώσεων.
Στην χωρίς στρατηγική και προφανή έλλειψη σχεδίου Β, προϊόν αλαζονείας, επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, συρόμενων και από το προβληματικό για την παγκόσμια ειρήνη Ισραήλ, μάλλον οι πρώτες παρά το τελευταίο, αναζητούν εναγωνίως κάποιο αντικλείδι της πίσω πόρτας εξόδου. Τελικά οι σχεδιασμοί επίθεσης επί χάρτου, τόσο των Ρώσων κατά της Ουκρανίας, όσο και των ΗΠΑ κατά του Ιράν, υπολογισμένοι στην στρατιωτικοί ισχύ των, δεν απέφεραν τα αρχικά αναμενόμενα αποτελέσματα. Βέβαια, η Ρωσία πολέμησε μόνη της, άντε με μια μικρή βοήθεια από την Κίνα, εναντίων όλων, ακριβώς όπως το Ιράν, με την υποστήριξη Κίνας και Ρωσίας (πάντα για λόγους συμφέροντος).
Στην περίπτωση της επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν, δεν υπολόγισαν σωστά όλες τις οικονομικές και πολιτικές παραμέτρους των επιπτώσεων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Η χρονική επιμήκυνση αντίστασης και αντοχής του Ιράν, σε συνδυασμό με τις τρομαχτικές πυραυλικές επιθέσεις του, τόσο σε συγκεκριμένες δυτικές σημαντικές δομές σε εδάφη “πετροχωρών”, όσο και σε καταστροφικές Ισραηλινές δομές, επιφέρει περαιτέρω ζημιές στην παγκόσμια οικονομία. Με πρώτες απ’ όλες τις ίδιες τις υπερχρεωμένες ΗΠΑ, που το ύψος αγγίζει ήδη τα 40 τρις δολάρια! Γι’ αυτό και ο βασικός στόχος του Τραμπ, κατ’ επέκταση του βαθέως κράτους των “Ευαγγελικών”, παραμένει ο έλεγχος των πετρελαίων. Με μια επιπλέον ευκαιρία, αυτή του περεταίρω αποκλεισμού σε ενέργεια της Κίνας. Διαφορετικός στόχος, από αυτόν του Ισραήλ, που προσβλέπει στην νέα χάραξη συνόρων στην Μέση Ανατολή και που εμπόδιό του αποτελεί το Ιράν. Τον χώρο από τον Νείλο ως τον Ευφράτη, έχει υποσχεθεί ο Θεός στον … Αβραάμ (δόγμα των Ευαγγελικών και Προτεσταντών, αλλά και των “Χριστιανοσιωνιστών”).
Σε αυτό το πλάνο οι χώρες, τα μοναρχικά εμιράτα του Κόλπου, τηρούν αρκετά προσεκτική πολιτική. Κατ’ αρχήν εξέφρασαν αντιρρήσεις προς τις ΗΠΑ, έχοντας ήδη πληγεί οικονομικά πχ η βιτρίνα της Μέσης Ανατολής Ντουμπάι, καθώς όλες δέχτηκαν πυραύλους ή drones σε βάσεις Αμερικανών στα εδάφη των, ακόμα και σε ξενοδοχεία, όπου είχαν καταφύγει εργαζόμενοι και αξιωματούχοι σε αυτά. Χωρίς οι ΗΠΑ να είναι σε θέση να προστατεύσουν αυτά τα κράτη, που αντιμετωπίζουν πρωτόγνωρες απώλειες τόσο τουρισμού, όσο και υπαλλήλων σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και ούτω καθεξής. Δεν εμφανίζουν κανένα ενδιαφέρον να εμπλακούν, ενώ περίεργη στάση φαίνεται να κρατά η Σαουδική Αραβία. Το Μπαχρέιν ήδη τρέφει εκ των πραγμάτων συμπάθεια προς το Ιράν, που μέχρι πρότινος και πριν επέμβουν οι Βρετανοί, ήταν κομμάτι του. Αντίθετα η Δύση, παρουσιάζει ρήγματα στους κύκλους της, με πρωτεργάτες στην ανεμοδαρμένη ανοησίας Ευρώπη, τον Σάντσεθ, ακόμα και την Μελόνι, αν και η τελευταία παίζει επικίνδυνα παιχνίδια με τις εταιρείες της. Ενώ ο Μέρτς άρχισε να ψελλίζει αντιρρήσεις προς τον Τραμπ, για λάθος πόλεμο, στρεφόμενος από ανάγκη στον … Πούτιν!
Την ώρα που οι Financial Times αποκαλύπτουν ότι Γαλλία και Ιταλία αρχίζουν συζητήσεις με το Ιράν για τα στενά του Ορμούζ, ο Τραμπ, δείχνει ότι βρίσκεται σε διαρκές παραλήρημα , με δηλώσεις μονίμως απειλητικές αλλά και αντιφατικές. Ταυτόχρονα, ο καθόλου σοβαρός πολιτικός, αλλά πάντα Businessman Τραμπ, προχώρησε σε προσωρινή και μερική άρση κυρώσεων που αφορούν το ρωσικό πετρέλαιο, ως έκτακτο μέτρο για τη συγκράτηση των διεθνών τιμών ενέργειας. Παράλληλα, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν επικήρυξη 10 εκατομμυρίων δολαρίων για τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ και ηγέτες των Φρουρών της Επανάστασης, ενώ στέλνουν επιπλέον 5.000 πεζοναύτες και πολεμικά πλοία στη Μέση Ανατολή, ενισχύοντας την παρουσία τους στην περιοχή. Αμερικανοί και Ισραηλινοί σφυροκοπούν ανηλεώς την πρωτεύουσα του Ιράν την 13/3 και ώρα 22,30, προσπαθώντας να εκβιάσουν την πτώση του υπάρχοντος καθεστώτος.
Ο Τραμπ, ως showman και κυνικός ψεύτης, μπορεί ανά πάσα στιγμή να έχει “αντικλείδι” και να το χρησιμοποιήσει για την πίσω πόρτα εξόδου. Άλλωστε είναι τέτοιος, που θα εξαναγκάσει το τσούρμο του, να πιστέψει πως νίκησε, αν το δηλώσει και μόνο (Δεν έμεινε και τίποτα άλλο να βομβαρδίσουμε στο Ιράν, είπε)! Το πρόβλημα (προς λύση) αποτελεί ο Νετανιάχου. Και προφανώς, έναντι του Προέδρου των ΗΠΑ, έχει το προβάδισμα θυσίας, αλίμονο. Το λόμπι, θα αναγκαστεί να πάρει σκληρές αποφάσεις, καθώς ένας από τους δυο, θα αφανισθεί. Τίποτα δεν είναι σίγουρο όμως, και οι δυο κινδυνεύουν εξίσου, ακόμα και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Να θυμίσω, πως δεν θα είναι ο πρώτος σε σκόπευση. Το αντικλείδι σώζει, όχι η σφαίρα …