Του Ιωάννη Δαμίγου
Τα χρόνια προβλήματα της Αθήνας πολλαπλασιάζονται και ο δήμαρχος αυτό που κάνει είναι να ασχολείται με τον σχεδιασμό του νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού. Αυτή τουλάχιστον εμφανίζει ως προτεραιότητα. Για πολλοστή φορά, ο ένας ανίκανος δήμαρχος διαδέχεται τον άλλον, σ’ αυτή την άτυχη πόλη, με τους πλέον ανεύθυνους πολίτες. Πολίτες που ήρθαν από την επαρχία πρόσκαιρα, με το “εμπνευσμένο” σχέδιο αστυφιλίας του … “εθνάρχη” Καραμανλή και εγκλωβίστηκαν μόνιμα, χωρίς ποτέ να την σεβαστούν.
Αυτός όμως, το γήπεδο του Παναθηναϊκού δεν στάθηκε ως άξιος και σοβαρός αντιπερισπασμός, να τραβήξει την κοινή, μα πολύ κοινή γνώμη, από το μεγάλο και μόνιμο θέμα της αντίδρασης στην συνεχιζόμενη μέχρις εσχάτων γενοκτονία των Παλαιστινίων. Το καθεστώς όμως, βρήκε την εύκολη λύση της θορυβώδους προσπάθειας απόσπασης της προσοχής, από το πρωτόγνωρο έγκλημα μωρών, σε αγοραίο “αγώνα” παραγόντων και ιδιοκτητών ομάδων του μπάσκετ αυτή την φορά. Φανατισμένος όχλος “φιλάθλων” να ασχημονεί όπως, διαγωνιζόμενο στις χειρονομίες δακτύλων και ύβρεων των ιδιοκτητών. Να αντιμετωπίζουν και να αντιμετωπίζονται από την αστυνομία, ως υποδεέστεροι και αυτών των απλών security.
Οι “στιβαροί” αστυνομικοί, που ασχημονούν με βία και μίσος κατά ήσυχων και ανίσχυρων διαδηλωτών, να προστατεύουν φοβούμενοι, αλητήριους και ψυχολογικά κατ’ επανάληψη προβληματικούς τύπους. Εισαγγελέας παρούσα, να καταπίνει την γλώσσα της και τον νόμο αμάσητο, εμπρός σε αφηνιασμένα δίποδα να απειλούν. Τι εικόνα; Ποια ακριβής και πιστή αντιγραφή, της πραγματικής κατάστασης; Η παρακμή να κατεδαφίζει, αθλητικό πνεύμα, κράτος, δικαιοσύνη, ελευθερία, σε έναν αγώνα μπάσκετ, των … κορυφαίων ελληνικών πολυεθνικών ομάδων, που παραλίγο να αγωνισθούν στο τελικό Ευρωπαϊκού τροπαίου.
Μια, δυο, τρεις και αμέτρητες κατρακύλες ευτελισμού, σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας που παραπαίει ζαλισμένη μεν, αλλά και εθισμένη σαν πρεζόνι στον μαζοχισμό. Χειρονομίες με δάχτυλα, βωμολοχίες εναντίον κορών και μανάδων, σε δημόσια θέα, viral στα social media, καλοκαιρινά φροντιστήρια εκμάθησης μαθητών! Διδαχή στο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση”, αλίμονο …
Αίφνης μα πρόσκαιρα, θέλω να πιστεύω ο αδαείς, πως δεν θα ξεχαστούν οι κατά συρροή δολοφονίες των Ισραηλινών υπανθρώπων κατά παιδιών. Καθώς δυσκολεύει αυτή η προσπάθεια των λίγων, να κρατούν όπως στην επικαιρότητα τον εξανδραποδισμό αβοήθητων και εγκαταλειμμένων ανθρώπων στην πείνα και στον θάνατο. Αλλά φευ, τα φανατισμένα ακροδεξιά πλήθη, επελαύνουν ισοπεδώνοντας και ξεριζώνοντας τα τελευταία αισθήματα, που κάποτε επιβίωναν σε επιμένοντες για ανθρώπους. Προηγείται όμως η γηπεδάρα!