Του Γιώργου Καρελιά
Όταν είδα αυτήν την είδηση, αναρωτήθηκα: αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε, για άλλη μια φορά, με μια ακόμα μεταγραφή πολιτικού, έστω κι αν δεν γίνεται «σεμνά και ταπεινά», αλλά με φανφαρόνικο τρόπο;
Δεν έδωσα απάντηση στο ερώτημα. Αλλά είπα να μην κουραστώ να γράψω μερικές εκατοντάδες λέξεις και κατέφυγα στο αρχείο μου. Όπου βρήκα ένα πρόσφατο άρθρο, με την ίδια αιτία και για το ίδιο πρόσωπο, που ταιριάζει γάντι (αλλιώς «ταμάμ»!) στην περίσταση.
Αντιγράφω:
«Υπάρχει πλήθος πολιτικών ή πολιτευομένων που από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε, οι μεταγραφές στην πολιτική δεν είναι δα κάτι ασυνήθιστο. Οι γυρολόγοι πολιτικοί «τρουπώνουν» κάθε φορά εκεί που βλέπουν ότι θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσουν ευκολότερα την καριέρα τους. Οι έννοιες πολιτική συνέπεια και εντιμότητα παίζουν δευτερεύοντα και τριτεύοντα ρόλο ή κανένα ρόλο.
Κατά τούτο δεν προκαλεί καμία ιδιαίτερη εντύπωση η περίπτωση του Νικόλα Φαραντούρη και η διαγραφή του από την ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επειδή ετοιμάζεται να μεταπηδήσει στο «κόμμα των Τεμπών» (υπό την Μαρία Καρυστιανού ή κάποιον άλλον, το «παίζουν» μυστικό και έκπληξη…).
Ο Φαραντούρης είναι άλλος ένας γυρολόγος της πολιτικής. Ξεκίνησε από συνεργάτης σε πολιτικά γραφεία υπουργών της ΝΔ. Μικρό το κακό, όλοι από κάπου ξεκινούν. Mετά πέρασε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου έφτασε μέχρι και την υποψηφιότητα για την αρχηγία. Πάτωσε μεν, αλλά κατάφερε να μπει για τα καλά στη λίστα των αναγνωρίσιμων. Στην τελική αναμέτρηση στήριξε το γίγαντα της αριστερής πολιτικής σκέψης και δράσης Στέφανο Κασσελάκη, αλλά δεν ήταν ο μόνος. Τόσοι και τόσοι πήγαν μαζί του, με πρώτον τον(πιο) γίγαντα Παύλο Πολάκη, ο οποίος δεν κατάλαβε με τι είχε να κάνει και στην πορεία εξομολογήθηκε την αμαρτία του και έγινε ο ίδιος υποψήφιος αρχηγός, αλλά έχασε στη στροφή από τον Σωκράτη Φάμελλο.
Ο Κασσελάκης ανταπέδωσε στον Φαραντούρη την υποστήριξη, τον έχρισε υποψήφιο ευρωβουλευτή και πολλές χιλιάδες ΣΥΡΙΖΑίοι τον έστειλαν στις Βρυξέλλες.
Τώρα ο συνεπής αυτός πολιτικός ανήρ βλέπει ότι δεν υπάρχει μέλλον στο τελευταίο κόμμα που τον ανέδειξε και ψάχνει άλλο να (ξανα)«τρουπώσει», διότι καριέρα είναι αυτή. Και το βρήκε στο «κίνημα» της Καρυστιανού.
Δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο σε όλα αυτά. Ούτε ο τρόπος που αντέδρασε στη διαγραφή του και στην απαίτηση να παραδώσει την έδρα του στο κόμμα που ανήκει. Είπε ό,τι λένε συνήθως όλοι της ίδιας κατηγορίας. Αυτός το είπε με στομφώδη επιτηδειότητα: «Συνεχίζω να λογοδοτώ στους χιλιάδες συμπολίτες μου που με ψήφισαν και μόνοι σε αυτούς»!
Τα λόγια είναι, φυσικά, τζάμπα. Προφανώς ο Φαραντούρης έχει κάνει προσωπικό γκάλοπ, έχει ρωτήσει έναν έναν τους ΣΥΡΙΖΑίους ψηφοφόρους του 2024 και αυτοί του είπαν: «Νικόλα, τρέχα στην Καρυστιανού, εκεί διαβιούν πλέον οι γίγαντες της αριστερής σκέψης και δράσης, εκεί θα μεγαλουργήσεις κι εσύ».
Και για να μη μείνει καμιά αμφιβολία ότι ο περί ου ο λόγος έχει πάρει την έγκριση των απανταχού (πρώην) ψηφοφόρων του για να «τρουπώσει» στο νέο μαγαζί, πρόσθεσε με μεγαλύτερο στόμφο: «Συνομιλώ καθημερινά με χιλιάδες πολίτες σε όλη στην πατρίδα από τα μπλόκα μέχρι τις Βρυξέλλες, αλλά και πέρα από την Ευρώπη…»!
Κάπως έτσι άλλος ένας φιλόδοξος επαγγελματίας φροντίζει πώς να μη χάσει την καριέρα του. Είπαμε δεν είναι ο μόνος, πλήθος έχει κάνει το ίδιο. Εδώ ο Ανδρέας Λοβέρδος, υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, έβγαλε αφίσες με το σύνθημα «για πάντα ΠΑΣΟΚ» και μετά έτρεξε να «τρουπώσει» στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες γυρολόγοι, αντί να κάνουν τη δουλειά αθόρυβα και σιωπώντας, βγάζουν στομφώδεις λόγους λες και όσοι τους ακούνε δεν καταλαβαίνουν».
Εδώ τελειώνει το άρθρο που έγραψα πριν από τέσσερις μήνες για τον πολιτικό ογκόλιθο Νικόλα Φ. Αλλά υπάρχει μια, έστω μικρή ιδιομορφία. Ο κύριος αυτός ήταν υποψήφιος για την ηγεσία ενός άλλου κόμματος. Όπως και ανεκδιήγητος Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος- και αυτός υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ- δήλωνε «για πάντα ΠΑΣΟΚ». Αλλά λίγο βρίσκεται υπό την σκέπην του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αδώνιδος(ή Άδωνη-θα εξηγήσουμε άλλη φορά τη διαφορά στην αρθρογραφία) Γεωργιάδη.
Μόνο που ο Λοβέρδος έχει ένα «ελαφρυντικό». Δεν είχε αξίωμα να πάρει μαζί του. Ο Φαραντούρης έχει. Εξελέγη ευρωβουλευτής με άλλο κόμμα. Αν έλεγε «παραδίδω την έδρα μου και πάω στο ΠΑΣΟΚ», ουδέν πρόβλημα. Όπως έκανε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος. Διεγράφη από το ΠΑΣΟΚ, παρέδωσε την έδρα του και είπε «πάω σπίτι μου». Αξιοσημείωτη ενέργεια, ό,τι κι να κάνει στο μέλλον.
Αντίθετα, ο Νικόλας Φ, με το γνωστό φανφαρόνικο τρόπο του, είπε ότι «έχει δουλειά να κάνει» στο Ευρωκοινοβούλιο, δεν παραδίδει την έδρα και απλώς δεν θα πολιτευθεί στις επόμενες(εθνικές) εκλογές στην Ελλάδα.
Πρόκειται για αποθέωση της εξαπάτησης και του αμοραλισμού. Διότι, αν ήταν υποψήφιος βουλευτής, η εκλογή του δεν ήταν καθόλου σίγουρη. Γι’ αυτό και αποτολμά να εκτεθεί, ώστε η μεταγραφή του να νομιμοποιηθεί από τους ψηφοφόρους. Αντίθετα, παραμένει στη σιγουριά της Ευρωβουλής, όπου έχει λαμβάνειν υψηλότατους μισθούς άλλων τριών χρόνων.
Το χειρότερο όλων είναι ότι ο Νικόλας Φ, αντί να κάνει τη «δουλειά» αθόρυβα, καταφεύγει στη μέθοδο των φανφαρόνων («ενώνω τη φωνή μου»!), λες και στο ΠΑΣΟΚ το μόνο που λείπει είναι οι «φωνές» φανφαρόνων και καιροσκόπων (ελπίζουμε σύντομα να ολοκληρωθεί και η μεταγραφή της Θεοδώρας– εκ του Κασσελάκη προερχομένης- ώστε να ακουστεί εις τα πέριξ της Χ. Τρικούπη κάτι σαν το ωραίο «αν δεν το καταλάβατε, τον ήπιαμε»!)
Βασανίστηκα ποιον επίλογο να βάλω. Θυμήθηκα αυτό του Μαρξ (του Γκράουτσο, όχι του Καρόλου): «Αυτές είναι οι αρχές μου. Και αν δεν σου αρέσουν, εντάξει έχω κι άλλες».
Αλλά μετά σκέφθηκα ότι στράφι θα πάει. Οι μεταγραφόμενοι τυχοδιώκτες δεν καταλαβαίνουν από αυτά…
ΑΠΟ ΤΟ NEWS 24 7