Του Στέλιου Κούλογλου
Στην τελευταία έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το 60% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη και δεν θεωρούν ανεξάρτητους τους Έλληνες δικαστές. Η θλιβερή, πέμπτη θέση από το τέλος στην ευρωπαϊκή κατάταξη, έχει να κάνει με ένα «προπατορικό αμάρτημα» της μεταπολίτευσης: η Δικαιοσύνη και ιδιαίτερα ο Άρειος Πάγος, χρησιμοποιήθηκαν ώστε χουντικοί και βασανιστές να πέσουν στα μαλακά.
Η κυβέρνηση της ΝΔ μετά την μεταπολίτευση, είναι η βασική υπεύθυνη για τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, ώστε να εξυπηρετηθούν τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες.
Επρόκειτο για παλιά παράδοση της δεξιάς στην Ελλάδα. Η χθεσινή πρωτοφανής απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιλέξει κανέναν από τους ψηφισθέντες αρεοπαγίτες για τις θέσεις των Αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου, συνεχίζει απλώς μια οπισθοδρομική πρακτική, που δεν έχει καμία σχέση με το κράτος ΔΙκαίου και τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Στο αποκαλυπτικό και εξονυχιστικά τεκμηριωμένο του βιβλίο «Μεταπολίτευση, ένα βολικό ‘τέρας’»(Εκδ. Τόπος), ο Διονύσης Ελευθεράτος παραθέτει αναλυτικά τις δικαστικές αποφάσεις μετά την πτώση της δικτατορίας, με τις οποίες πολλοί χουντικοί πραξικοπηματίες και όλοι οι βασανιστές απέφυγαν την παραδειγματική τιμωρία.
Κορυφαία πράξη, η απόφαση του Αρείου Πάγου το 1975, με το οποίο το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου χαρακτηρίστηκε «στιγμιαίο», λες και η δικτατορία δεν συνεχίστηκε για 7 χρόνια. Με την απόφαση αυτή, παγκόσμια πρωτοτυπία, τη γλύτωσαν 104 καραμπινάτοι χουντικοί και παραπέμφθηκαν σε δίκη μόνο οι 24 πρωταίτιοι. «Είναι σαν μια εγκληματική οργάνωση να δρούσε επί χρόνια», σχολιάζει ο Ελευθεράτος, «αλλά να δικάζονται μόνο οι ιδρυτές της».
Όταν άξιοι δικαστές, όπως ο αείμνηστος Γ. Ντεγιάννης στη βασική δίκη της χούντας, έβγαζαν αποφάσεις που δεν άρεσαν στην κυβέρνηση, η τελευταία επενέβαινε για να τις φέρει στα μέτρα της. Αυτό έγινε όταν η τριανδρία (Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος) καταδικάστηκε σε θάνατο. Μόλις μία ώρα(!) μετά την ανακοίνωση της απόφασης, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι μετατρέπει «αυτεπαγγέλτως» την ποινή των τριών, σε ισόβια.
Σε πολλές περιπτώσεις, όπως στη δίκη για τη σφαγή στο Πολυτεχνείο, οι ένοχοι ουσιαστικά απαλλάχτηκαν στα Εφετεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1977, τα «τρις ισόβια» με τα οποία είχε καταδικαστεί ένας από τους υπεύθυνους σε πρωτοβάθμιο επίπεδο, έγιναν 18 μήνες.
Αυτή η πρακτική εφαρμόστηκε συστηματικά στην περίπτωση των βασανιστών. Στη δίκη για το κολαστήριο στην Ασφάλεια -το δεύτερο ήταν της ΕΣΑ- για πολλούς κατηγορούμενους το δικαστήριο υποβάθμισε τις κατηγορίες σε «απλή» σωματική βλάβη, διαβόητοι βασανιστές (Μπάμπαλης, Κραββαρίτης, Σμαϊλης) δεν δικάστηκαν για τεχνικούς λόγους, ενώ ακόμη και ο αρχιβασανιστής Μάλλιος έφαγε 10 μήνες, εξαγοράσιμους προς 150 δραχμές την ημέρα.
Παρόμοιο σενάριο για τους βασανιστές της ΕΣΑ, της Θεσσαλονίκης και των άλλων πόλεων. Στο τέλος, όταν είχε μειωθεί η πίεση της κοινής γνώμης για απόδοση δικαιοσύνης και τιμωρία των ενόχων, πολλοί έφυγαν από το Σώμα με «ευδόκιμη υπηρεσία»
Οι παραπάνω σκανδαλώδεις δικαστικές αποφάσεις απηχούσαν τον συντηρητισμό των δικαστών, ιδίως του Αρείου Πάγου. Αλλωστε ο πρώτος χουντικός «πρωθυπουργός» ήταν εισαγγελέας του.
Παράλληλα, εξυπηρετούσαν την κυβέρνηση Καραμανλή και τον συμβιβασμό που είχε πετύχει με την ηγεσία της χούντας του Ιωαννίδη ο ακροδεξιός «γεφυροποιός» Ευάγγελος Αβέρωφ, από τους ισχυρούς παράγοντες της τότε κυβέρνησης
Η τελευταία έχει βέβαια και ελαφρυντικά, λόγω των κρίσιμων περιστάσεων: χουντικά σταγονίδια στον Στρατό που οργάνωσαν άλλωστε και το αποτυχόν «πραξικόπημα της πιτζάμας» (οι πρωταίτιοι έπεσαν στα μαλακά, επίσης), ελληνοτουρκικές σχέσεις και η ανοιχτή πληγή από την προδοσία της Κύπρου, για την οποία ποτέ δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη.
Αλλά η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει κανένα ελαφρυντικό για τη χθεσινή της απόφαση, να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια τη θέληση του δικαστικού σώματος. Από τα Τέμπη μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το μοναδικό μέλημα της είναι να ελέγξει απόλυτα τη Δικαιοσύνη. Για να συγκαλύψει τα σκάνδαλα και να διατηρήσει το καθεστώς της κλεπτοκρατίας.
AΠΟ ΤΟ TVXS