Του Ιωαννη Δαμίγου
Λύπη, πόνο, απογοήτευση, αρκετή συγκίνηση, φόβο και τρόμο χύμα και τσουβαλάτο, όλα σε προσφορά, όλα για εύπεπτη κατανάλωση. Πολλή και πρόσκαιρη οργή, σε φευγαλέα δόση, τόσο όσο, σαν από τσίμπημα καρφίτσας σε απρόσεχτο δάκτυλο κεντήστρας. Αρκεί να εισέλθει για δεύτερα στο στο στόμα, ξεχάστηκε ήδη.
Μουσική κατάλληλη να πλαισιώνει αισθητικά και αισθηματικά την εικόνα, το πλάνο, την ατυχία κάποιων. Φωνή αλλαγμένη, ατάλαντης ηθοποιού, σαν μεταγλωττισμένης φθηνής σειράς, να ικετεύει συνδρομή δράματος. Πόση τύχη, πόση ασφάλεια και πόση ακούσια αγαλλίαση προσφερόμενη και διαφορά μιας κάποιας άνεσης, όαση στον αβίωτο βίο σου σου χαρίζεται απλόχερα! Εδώ από κοντά λοιπόν, γιατί υπάρχουν χειρότερα, πολύ χειρότερα.
Διάλειμμα για διαφημίσεις παρόχων ενέργειας, που δεν έχουν οι άτυχοι σημερινοί πλημμυροπαθείς και χθεσινοί πυρόπληκτοι, για εμφιαλωμένο νερό επίσης, όπως και για λαχταριστά χάμπουργκερ και πίτσες. Διάλειμμα για διαφημίσεις ιδιωτικών κλινικών, ιδιωτικών πανεπιστημίων, πρεμιέρα πρωινάδικων και σειρών μυθοπλασίας, σαν σε άλλη χώρα αναφορά, ανέμελη, χωρίς προβλήματα. Εδώ από κοντά, μην ξεφύγεις σε άλλες προβληματικές σκέψεις.
Από κοντά και οι δημοσιογραφία, όχι της καθεστηκυίας τάξης, όχι, μα η “προοδευτική”, με την στείρα γραφή της, την φρικτά επαναλαμβανόμενη, με τα στεγανά και την καθωσπρέπει επιδερμική κριτική, ναι μεν αλλά, να επιβάλει την “αλήθεια” της και να περνά σε άλλα πιασάρικα θέματα, αφήνοντας τα σημαίνοντα όπως ακριβώς συνηθίζει και ο αμνήμων όχλος. Προσφέροντας άλλοθι τόσο στο καθεστώς, όσο και στην κοινωνία, διαιωνίζοντας το αόριστο και γενικό της αιτίας, ασχολούμενη πρωτίστως με την αφορμή.
Βομβαρδισμός εικόνων, απλούστευση εννοιών, ισομερές μοίρασμα ευθυνών, καθιστούν αδύνατο το φιλτράρισμα σκέψης, ιδιαίτερα σε έναν απαίδευτο λαό. Εδώ από κοντά λοιπόν, σε έχουν πάρει από το χέρι οι “ειδήμονες”.Χωρίς υποδομές, χωρίς δομές κατ’ αρχάς, τα απλά καιρικά φαινόμενα φαντάζουν ως δεινά, πόσο μάλλον τα ενισχυμένα.
Η φύση δεν εκδικείται, όπως ο άνθρωπος, μόνο κάνει την αέναη “δουλειά” της. Την ίδια αρχέγονη συμπεριφορά ακολουθεί και το νερό, στους αιώνιους δρόμους του. Βρες τον εργολάβο διαμεσολαβητή, τον αίτιο, τον άνθρωπο, που ταράζει την ισορροπία κατά το δοκούν.
Μείνε λοιπόν εδώ από κοντά, ανήμπορος και άβουλος κατ’ επιλογήν, δέκτης και θεατής της ανίκανης μοίρας σου, να παρακολουθείς την φθίνουσα πορεία σου, ως αναπόφευκτη. Θα σε δικαιολογούν και θα δικαιολογείς. Εδώ, από κοντά.