Του Ιωάννη Δαμίγου
Ο μηχανισμός του συστήματος, κατάφερε ν’ “απαλύνει” την βαριά συλλογική ήττα, με μια ανούσια εθνική καλαθοσφαιρική νίκη, λειτουργώντας πρόχειρα σαν βαλβίδα ήπιας εκτόνωσης. Κομπρέσα, για κάθε είδους πνευματική ασθένεια, αναγκαία εθνική έπαρση και στην ουσία η εφαρμογή της περιβόητης δημοκρατίας του καπιταλισμού. Τα καλάθια του λαού ή χάνοντας με νίκη!
Στο “παρκέ” λοιπόν, η ηθική μας υπόσταση, στα σφυρίγματα της διαιτησίας, στην άμυνα και στην επίθεση ψηλών αθλητών, μιλώντας και βλέποντας μόνο μπάσκετ. Προσοχή σεβασμού, στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου του Ισραήλ και τήρηση του “εὖ ἀγωνίζεσθαι” ε; Ποια τεράστια ήττα! Τι εφιαλτική ειρωνεία τραγικής απόπειρας ευτελούς διαστρέβλωσης, ευγενικών νοημάτων! Κι όμως, τελική επικράτηση ρίγους αγοραίας υπερηφάνειας. Στον αγωνιστικό χώρο και πάντα μιλώντας μόνο για μπάσκετ, όλοι καθαροί, όλοι αθώοι, όλοι αθλητές. Μόνο στην αποχέτευση των αποδυτηρίων έρρεε νωπό ακόμα το φρέσκο αθώων αίμα, από το ντους κάθαρσης του ιδρώτα των αγωνιζομένων “αθλητών”. Ναι! Δεχτήκαμε να αγωνισθούμε με δαύτους, με κανόνες, με αθλητικούς νόμους, με σεβασμό στην διαιτησία και με χαμένα ριμπάουντ συνείδησης, με εύστοχες βολές κατά τρίχρονων, σε παιχνίδι εθνικής συλλογικής ήττας, νικώντας! Ούτε μια στιγμή, ανάθεμά μας, δεν πέρασε σαν σκέψη ύστατης ανθρώπινης υπόστασης, η αποχή, η άρνηση συμμετοχής σε έναν τέτοιο ποταπό αγώνα; Ποιο Ευρωπαϊκό βρώμικο μετάλλιο, ν’ αντισταθμίζει την αξία της αξιοπρέπειάς μας άραγε;
Με διαβρωμένες βάσεις, συλλογικές αλλά και ατομικές, αδυνατούμε ν’ αντισταθούμε στον Ευρωπαϊκό κυνισμό, έστω και αθλητικά. Με ταπείνωση και ανοχή, συμμετέχει στα ευρωπαϊκά αθλητικά δρώμενα εδώ και χρόνια, το αιμοσταγές Ισραήλ, στην ετσιθελική απόφαση της μηχανικής του επιτήδειου συστήματος. Συνηγορούμε προσυπογράφοντας και συμμετέχοντας αβίαστα, αφού πιστοποιούμε αγωνιζόμενοι μαζί τους ακούσια – εκούσια, το έργο των. Βλέπετε, κάτω από το ηδονικό πέπλο της νίκης στο μπάσκετ επί του Ισραήλ, κρύβονται οι μεγάλες και συνεχείς συλλογικές κοινωνικές μας ήττες.