Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Τι σημαίνει «αθώωση» για την απανθράκωση 104 ανθρώπων στο Μάτι; Ότι θα σημαίνει -καλομελέτα κι έρχεται- και για τους 57 στα Τέμπη; Ή απλώς, επέκταση του «μαζί τους σκοτώσαμε» της Φλέσσα, σε «μαζί τους κάψαμε» -οπότε γιατί να καταδικαστούν κάποιοι, αφού φταίμε όλοι;
Η αξιολόγηση της δικαστικής κρίσης -που συγκρούεται με την πολυετή κομματική σκύλευση από τη ΝΔ – περιέχει παράδοξα που καταλήγουν σε πολιτικές ενοχοποιήσεις. Οι ποινικές θα αναψηλαφηθούν στο επόμενο δικαστικό επίπεδο.
Παράδειγμα σε ποιο βαθμό η απόφαση υπαγορεύθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με βάση ότι επί των ημερών της καθυστέρησε η δίκη και αφού επιβράβευσε κάποιους από τους υπευθύνους, δια της Περιφέρειας Αττικής, προσέλαβε πανάκριβο δικηγορικό γραφείο για να αντιδικήσει με την πλευρά των θυμάτων;
Ασφαλώς θα ήταν ανατριχιαστική η επιβολή ποινών, με κριτήριο να ικανοποιηθεί το περί δικαίου κοινό αίσθημα. Όσο είναι να μεταφέρει ο υπουργός Δικαιοσύνης τον αντιΣΥΡΙΖΑ παροξυσμό του και σ’ αυτό το θέμα.
Από την άλλη πλευρά, μετά την απόφαση, ανατριχιαστικός είναι και ο τροπος που αντιλαμβάνεται το είδος των ευθυνών της η κυρία Ρένα Δούρου, του ΣΥΡΙΖΑ: έσπευσε με μακροσκελή δήλωση να υπερασπιστεί τον «πυρήνα των αξιών της» που «δεν της επιτρέπει» να χαρεί για την «τελική δικαίωση». Ποια δικαίωση;
Η διατύπωση κατηγορίας στην τότε περιφερειάρχη, υπήρξε αβάσιμη και εξυπηρετούσε πολιτικές σκοπιμότητες. Όχι όμως για την ίδια – δεν είναι τόσο σημαντική πολιτικά: το κόμμα της και ο τότε αρχηγός του ήταν οι στόχοι.
Προκαλεί θυμηδία ο κουτοπόνηρος ισχυρισμός ότι στοχοποιήθηκε ως «νέα, αριστερή, γυναίκα που επιτέλεσε, στη διάρκεια της θητείας της, με πρωτοφανή διαφάνεια ένα τεράστιο έργο σε όλους τους τομείς». Κόψε κάτι, μεγάλη…
Πριν τελεσιδικήσει η υπόθεση, συνιστά κυνισμό να παραθέτει τα…πεπραγμένα της υποστηρίζοντας ότι οι αντίπαλοι της «αναζητούσαν πάση θυσία το μέσο να την πλήξουν, αμαυρώνοντας το έργο της». Εξωφρενικό, αν υποδηλώνει τα… κίνητρα της πυρκαγιάς!
Δίπλα στην οργή των συγγενών για τις απαλλαγές έβαλε τον οικογενειακό της ψυχικό κάματο και άφησε άναυδους, όσους πρόσεξαν ότι ,ως πολιτικό προσωπο, εμμέσως δικαιολόγησε, την απόφασή των «φυσικών δικαστών» της: «Αν κρίνουν ότι είμαστε αθώοι, να αποδιδόμαστε λευκοί στην κοινωνία”…
Η θύελλα που προκλήθηκε δεν την αφορά. Αυτή ως πολιτικός καθάρισε. Πώς ακριβώς το εννοεί ότι «αποδεδειγμένα πλέον δεν είχε καμία ανάμειξη με την τραγωδία;». Καμία;
Η κυρία δεν είχε ποινική ευθύνη -και κακώς διώχθηκε- αλλά είχε αντικειμενική πολιτική ευθύνη και δεν την ανέλαβε παραιτούμενη.
Αντίθετα στα όρια της προσωπικής αναισθησίας και του πολιτικού θράσους -α λα Καραμανλή, μεταγενέστερα- διεκδίκησε ανανέωση της θητείας της. Αν ο Γιάννης Σγουρός είχε την ειλικρινή υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ, δεν θα περνούσε καν στο δεύτερο γύρο.
Η συντριβή της, από τον δακτυλοδεικτούμενο Πατούλη, πρόσφερε την μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας στον Μητσοτάκη και του έδωσε βάσιμα, σε κρίσιμη στιγμή, αέρα νίκης. Ήτοι είχε αρνητικές συνέπειες για το κόμμα της.
Για όποιους λόγους και αν δεν παραιτήθηκε το 2018, ούτε παρέδωσε τη σκυτάλη της υποψηφιότητας το 2019, η πολιτική της επιβίωση και η τρέχουσα δικαστική κρίση δεν αίρουν την πολιτική ενοχή της- και τη συνακόλουθη αντικειμενικη ευθύνη της. Συν την ευθυνη για την -αναπόφευκτη -πρόδρομη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ , που προκάλεσε και έβλαψε τη Δημοκρατική Παράταξη.
Αυτό δεν ξεπλένεται με δηλώσεις πολιτικάντικου αυτοθαυμασμού και υποκρισίας για το δράμα των ανθρώπων για το οποίο όχι μόνο δεν άφησε το αξίωμα της, αλλά επιχείρησε να το παρατείνει -κόντρα στη βούληση των πολιτών της Περιφέρειας. Δεν ήταν ώρα για να υμνολογήσει τον εαυτό της ως “θύμα” πολιτικής δίωξης.
Αν η πολιτική έχει και μια παιδαγωγική πλευρά, η περίπτωση της κυρίας Ρένας Δούρου συνιστά αρνητική παιδαγωγική.
(Η δήλωση της Ρένας Δούρου δημοσιεύεται στη στήλη Παρεμβάσεις).