Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Με περίσσιο θράσος ο πρωθυπουργός, όπως συνηθίζει με την άδεια του Ελληνικού λαού δήλωσε, πως οι επιστροφές των παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ, θα ξεκινήσουν από τα “μεγάλα ψάρια”. Έτσι, όσοι καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα θα πληρώσουν. Οξύμωρο ακούγεται πάντως, επιδοτήσεις αγροτών να καταλήγουν σε … ψάρια και μάλιστα μεγάλα.
Όμως, τις παράνομες αυτές επιδοτήσεις, την εκτροφή των μεγάλων αλλά και μικρών ψαριών στις ιχθυοκαλλιέργειες των ψηφοφόρων της, κάποιοι συγκεκριμένοι και υπεύθυνοι υπάλληλοι τις υπέγραψαν, αρχής από την διεύθυνση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι πρώτοι που πρέπει και ο(ω)φείλουν να πληρώσουν, ως τροφοί είναι αυτοί, γιατί θα έπρεπε πρωτίστως να έχουν εξετάσει επιμελώς ποιους θα τάιζαν με δημόσιο χρήμα. Κατόπιν ερχόμαστε στα ψάρια, όπου πέρα από την επιστροφή των παράνομων επιδοτήσεων, θα πρέπει να τιμωρηθούν με τις αντίστοιχες ποινές καταχραστών. Τα “μεγάλα ψάρια” που τοποθετεί στην βιτρίνα της ψαραγοράς ο ιχθυοπώλης, είναι συγκεκριμένα και ξεχωρίζουν από την συνομοταξία των καρχαριοειδών “Γκρούεζα”. Αν τα χρήματα έχουν “φαγωθεί” και έχει επέλθει αφόδευση, λόγω της ταχύτητας κατάποσης φύση του παμφάγου τέρατος, τότε η δέσμευση και η κατάσχεση ανάλογου ποσού επιβάλλεται να συμβεί στα περιουσιακά στοιχεία συγγενών έως τρίτης γενεάς, αλλά και όσων πολιτικών, υπουργών και πρωθυπουργών νυν και πρώην έχουν αποτυπωθεί σε φωτογραφίες πέψης, μαζί τους. Όσο για τα μικρά ψάρια, τους λεγόμενους “πιλότους” των κητών, μια και αποτελούν την κύρια και μεγαλύτερη πηγή ψηφοφόρων της ιχθυοκαλλιέργειας του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι ποινές θα πρέπει να είναι εξίσου αυστηρές, ασχέτως με την ποσότητα πάχυνσης. Άλλωστε, είναι αυτοί οι κύριοι υπεύθυνοι, όπου με την δική τους συνεισφορά επιβιώνουν τα λογής κήτη, είτε θαλάσσης είτε ξηράς. Η “μαρίδα”, από πάντα υπήρξε επιλεκτικός μεζές…
Η παγκόσμια ξέφρενη καπιταλιστική, η Ευρωπαϊκή, αλλά και η Ελληνική πραγματικότητα σταματά ακριβώς στο “θα πρέπει”, του δίκαιου και της ηθικής. Ας όψεται η τρίτη τετραετία της σκληρής δεξιάς ή ακροδεξιάς, μικρή η διαφορά και η τάξη, που το άτρωτο της υπεραξίας θα επιβληθεί ως λύση, για μια ακόμα φορά. Με τον Μητσοτάκη ή όχι, μια που υπάρχουν πολλοί καλύτεροι και “σοβαρότεροι” από δαύτον, σ’ αυτό το φριχτό συνονθύλευμα, αλλά όχι της αξίας του γελοίου του, θα προχωράμε μοιραία. Αυτό το σύστημα παραοικονομίας, που διασώζει υποτυπωδώς την οικονομία, σαν στοιχείο ύπαρξης και αναφοράς κράτους από ανάγκη εγγράφων, δεν μπορεί παρά να εκχωρεί επιδόματα και να παρουσιάζει σκάνδαλα. Όποιος προηγούμενος, μελλοντικός πρωθυπουργός, θα φαντάζει πάντα τραγικός και αστείος ταυτόχρονα. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς.