Του Ιωάννη Δαμίγου
Ένα παρεξηγημένο κράτος, θύμα της δυτικής προπαγάνδας, μια αρχαία χώρα με πολιτισμό τριών χιλιάδων ετών, ανθίσταται μόνη της και επιμένει έντιμα και υπερήφανα. Κόντρα στην απρόκλητη επίθεση της λαίλαπας της παρακμής, των υπερχρεωμένων παράσιτων των ΗΠΑ και του τερατόμορφου σκευάσματος Ισραήλ, στέκεται όρθιο το Ιράν.
Κάποιοι αφελώς, ανέμεναν την αντίδραση αλλά και την υπεράσπισή του, από τους δυο συμμάχους και ευεργετημένους τα μάλα Κίνα και Ρωσία (αγορά πετρελαίου μειωμένης αξίας κατά 30%), ως όφειλαν. Την στιγμή μάλιστα, που το Ιράν αποτελεί μέλος του ανερμάτιστου συνασπισμού των BRICS. Ανερμάτιστου, καθώς η Ινδία, από τα ιδρυτικά μέλη του, ήρθε ήρθε σε εμπορική συμφωνία τόσο με το Ισραήλ (καταχειροκροτήθηκε από την Knesset ο Μόντι, όσο με την ΕΕ και τις ΗΠΑ!. Από την μεριά της η Ρωσία, πέρα από την αδυναμία να φέρει σε πέρας τον τετραετή πλέον πόλεμο στην Ουκρανία, αντιμετωπίζει τις αντιδραστικές εσωτερικές “φωνές”, τόσο για την νωχελική αδράνεια και κατ’ αυτές την ανεπιτυχή συνάντηση της Αλάσκας, όσο και για τον πρωτοφανή ήπιο τρόπο, όσων συμβαίνουν εναντίον των συμφερόντων της, συμπεριφοράς. Χαρακτηριστική, ήταν η κίνηση του σπουδαίου και ικανότερου υπουργού εξωτερικών όλων, του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, που εμφανίστηκε με φούτερ που έγραφε “CCCP” (που σημαίνει ΕΣΣΔ/Σοβιετική Ένωση) κατά την άφιξή του στο Άνκορατζ της Αλάσκας, στο περιθώριο συνάντησης/συνόδου κορυφής. Ένα μήνυμα προς τις ελίτ της Μόσχας, που έχουν στρέψει ως είναι φυσικό, το ενδιαφέρον τους στις εμπορικές επικερδείς συνεργασίες με την Δύση. Υπογραμμίζοντας έτσι, τα λάθη στα οποία έχει υποπέσει ο πρόεδρος Πούτιν, καθώς φανερώνει περίεργη ευπιστία στο πρόσωπο του πλέον αναξιόπιστου Τράμπ. Ίσως του πιο χυδαίου προέδρου στην ιστορία της Αμερικής. Εκπροσώπου του βαθέως κράτους των ΗΠΑ, που αποσκοπεί από χρόνια τον διαμελισμό της Ρωσίας και που ποτέ δεν θα την αναγνωρίσει ως ισότιμο συνομιλητή. Μετά την Βενεζουέλα, το Ιράν και την Κούβα, ο επόμενος στόχος των ΗΠΑ, είναι η Ρωσία. Η μη ενεργή και ουσιαστική συμμαχική έμπρακτη βοήθεια προς το Ιράν, πιθανό να αποτελέσει και το τελευταίο λάθος του Πούτιν! Άλλη αμφιταλαντευόμενη σύμμαχος του Ιράν η Κίνα, που πέρα από την παροχή ηλεκτρονικής συμμετοχής εκ του ασφαλούς, παραμένει παρατηρητής κρατώντας αποστάσεις. Οι εμπορικές και επικερδείς σχέσεις με την τεράστια αγορά των προϊόντων της στις ΗΠΑ, την αναγκάζει να επιδείξει ουδέτερη στάση, διαφυλάσσοντας τα νώτα της. Η ιστορία της άλλωστε, επιβάλλει σύνεση και όχι άμεση αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ. Βέβαια, σταθμίζει τις απώλειες ενέργειάς της, τόσο από την Βενεζουέλα (είχε επενδύσει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια εκεί), όσο και από το Ιράν, που η πετρελαϊκή της ανάγκη άγγιζε το 30% της κατανάλωσής της. Περικυκλωμένη από την στρατηγική πολιτική και αποκλεισμένη ενεργειακά από τις ΗΠΑ, δείχνει να υπομένει και να αντέχει προς το παρόν, αλλά ως πότε; Το αγκάθι Taiwan, που αποτελεί το μόνιμο και άλυτο πρόβλημά της, είναι ο επόμενος στόχος των ΗΠΑ, που εκεί και τότε θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να αντιπαρατεθεί. Ίσως η αδράνειά της, προς τον τελευταίο ενεργειακό τροφοδότη της το Ιράν, να αποδειχθεί το δικό της μοιραίο λάθος!
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το Ιράν παραμένει “μόνο στο σπίτι” να μάχεται, σαν ο τελευταίος σταυροφόρος εντιμότητας στην Μέση Ανατολή, χωρίς να προβάλλει ψεύδη και δικαιολογίες. Μετά την απαλλαγή από τον Σάχη, και διευθύνοντας ένα δύσκολο μωσαϊκό μειονοτήτων και θρησκειών, αποκλεισμένο με κυρώσεις και αντιμετωπίζοντας διπλούς και τριπλούς πράκτορες, ακόμα και τους διπλά προδομένους Κούρδους, από τις ΗΠΑ, προσπαθεί να επιβιώσει. Κατόρθωσε να φτιάξει δική του βιομηχανία, από το τίποτα. Έχει αξιόλογα πανεπιστήμια και επιστήμονες ζηλευτούς. Ένας πολιτισμένος και πολυσύνθετος λαός, υπερήφανος και έντιμος αν μη τι άλλο, με σπάνιο συνολικό πατριωτικό αίσθημα.