Του Ιωάννη Δαμίγου
Στην απόβαση των σύγχρονων αποικιοκρατών, αναβαθμισμένες χάντρες και καθρεφτάκια, δεν μοιράζονται πια, μα αγοράζονται από τους νεόκοπους ιθαγενείς οικειοθελώς, ακόμα και με δόσεις. Η μαγική οθόνη, ελκύει την ματιά, τ’ αυτιά και το μυαλό, καθώς χάνεται εξερευνώντας στους άπειρους διαύλους του περίφημου διαδικτύου. Η κατανάλωση μοντέλων, χαρακτηρίζει και την “κοινωνική” θέση, ανάλογα με τις δυνατότητες υπηρεσιών της μάρκας και τις παροχές. Αυτά και άλλα πολλά, είναι υπεραρκετά για ν’ ασχοληθείς, αφήνοντας την διευθέτηση των βασικών αρχών και αξιών, στους εξευγενισμένους πλέον κατακτητές.
Οι σύγχρονοι αυτοί εξερευνητές εκμετάλλευσης, προχώρησαν και σε διαβάθμιση της εργατικής δύναμης. Στις εναπομείνασες ελάχιστες βιομηχανίες, παραμένει ο αρχικός χαρακτηρισμός “εργάτης”, ενώ στις παροχές υπηρεσιών καλούνται “εργαζόμενοι”. Τόσο απλό και έξυπνο κόλπο, μια και οι τίτλοι προσδίδουν το κάτι τίς τους! Και οι δύο αυτές κατηγορίες, έχουν απωλέσει μεγάλο μέρος των δύσκολα αποκτημένων “προνομίων” των, με χρόνιους αγώνες προσφοράς αίματος. Οι “εργάτες” λίγοι, ενώ οι “εργαζόμενοι” πολλοί! Και υπάρχει τεράστια διαφορά σε αυτή την ψευδαίσθηση! Διότι άλλο ο “εργάτης” της φάμπρικας, ο χειρώνακτας με την φόρμα και άλλο ο “εργαζόμενος” με το κουστούμι ή η εργαζόμενη με το ταγιέρ. Θόλωσαν έτσι οι γραμμές, ενώ τα όρια δεν παρέμειναν τα ίδια, αλλά χειροτέρεψαν. Τόσο οι μεν, όσο και οι δε, πληρώνουν από το υστέρημά των ή χρεώνονται με επιπλέον τόκους και για την αγορά ή και την ανανέωση των κινητών συσκευών, ακόμα και των συνδέσεων μέσω πάγιου (αυξητικού) λογαριασμού.
Άλλη ψευδαίσθηση “ελευθερίας”, τόσο δεσμευτική και εξαρτώμενη, όσο αποχαυνωτικά λειτουργεί ακούσια απομονωτικά, αντικοινωνικά και κυρίως ύπουλα έως επικίνδυνα καθοδηγητικά. Τα προβλήματα των πολλών έχουν αυξηθεί, παράλληλα όμως έχει αλλάξει και ο τρόπος που τα αντιλαμβάνονται! Ο προτεινόμενος δρόμος, μέσω των ΜΜΕ των εξελιγμένων αποικιοκρατών, ο επίπλαστος ζωής ξεγέλασε τον νεόκοπο ιθαγενή επιτήδεια, όντας απαίδευτος, τον παρέσυρε σε άλλους ρόλους κυνηγώντας την ουτοπία άνετης διαβίωσης και μέσα από εύκολη προσφερόμενη χρήση “περιορισμένης” τεχνολογίας και άλλων έξυπνων καταναλωτικών τρικ, παραμέλησε την ουσία, την παραχώρησε σε τρίτους, χάνοντας μεγάλο μέρος της ταυτότητάς του. Και εν μέσω της εξελισσόμενης αρχαίας, αλλά και νέας τραγωδίας, κάνει την εμφάνισή του ο απαραίτητος από μηχανής θεός, που δίνει λύση σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Άλλη μια ευκαιρία μέσω της δυνατότητας της AI, που αλίμονο μη χρησιμοποιηθεί στην υπηρεσία καλύτερης προσφοράς στην ανθρώπινη ζωή, για να καλουπώσουν τους αλγόριθμους κατά το δοκούν. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Ποιος ανθρώπινος νους, θα μπορέσει ν’ αντισταθεί στην εμπορία και στην επιστημονική “απάτη” της AI; Όταν η επιτήδεια ελίτ σαβούρα, εκμεταλλευτεί καπηλευόμενη τις άπειρες δυνατότητες εφαρμογής, η αξία και η κρίση θα περάσουν στην ιστορία. Σήμερα η έλλειψη λογικής, σε συνδυασμό με την άγνοια, οικειοποιεί απαίδευτα ό, τι κυκλοφορεί προς καθοδήγηση! Μπορεί να φανταστεί κανείς με την πειστικότητα της AI, τι έπεται. Καθώς το επίπεδο σκέψης που λειτουργεί αν, στον απαίδευτο ιθαγενή σήμερα, καταδεικνύει την ανεπάρκεια αντίληψης σύνθετων νοημάτων. Συνεπώς, η ικανότητα διαπίστωσης από αυτόν, του πλαστού, του κλεμμένου, του αντιγραφόμενου, εμφανίζει μεγάλο βαθμό δυσκολίας.
Η σύγχυση, ανάμεσα στο πραγματικό και στο ψευδές, σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις, ενέχει μεγάλο κίνδυνο περαιτέρω δυνάστευσης των λαών. Το έτοιμο και γρήγορο, το σίγουρο αποτέλεσμα, που δεν τίθεται σε κρίση και έλεγχο, αφαιρεί την δυνατότητα πρωτοβουλίας και φαντασίας, βασικών στοιχείων της ανθρώπινης φύσης, της γενεσιουργούς αισθητικής, του κάλλους, της παραγωγής της τέχνης της αμφισβήτησης. Οδηγώντας μας στον μονόδρομο του απόλυτου, του τεχνητού. Τέλος, στον δρόμο της μη έκπληξης.