Του Ιωάννη Δαμίγου
Ας ξεκινήσω από ένα αξίωμα: Οι ΗΠΑ δεν γνωρίζουν την έννοια της διαπραγμάτευσης, καθώς δεν έχουν συμμετάσχει σε καμία και με κανέναν. Επαναλαμβάνουν τις πάγιες θέσεις των, αποσκοπώντας στο κέρδος χρόνου ανασύνταξης και συγγραφής ενός νέου επιθετικού πάντα σχεδίου, μια και το μοναδικό με υπερφίαλη χάραξη απέτυχε. Ένα δεύτερο αξίωμα: Οι ΗΠΑ στερούνται αξιοπιστίας.
Το γεγονός, πως οι δυο αντιπροσωπείες δεν συναντώνται, αλλά ανταλλάσσουν γραπτές προτάσεις με delivery τον Πακιστανό στρατηγό Asim Munir, είναι ενδεικτικό σημείο αυτών των “ειρηνευτικών” συνομιλιών ή μάλλον ανταλλαγής σημειωμάτων. Οι πρόσφατες “συνομιλίες” μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, που πραγματοποιούνται αυτό το Σαββατοκύριακο στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν (11 Απριλίου 2026), βρίσκονται σε εξέλιξη και τα πρώτα συμπεράσματα από τις αρχικές “προκαταρκτικές” συζητήσεις των δύο ωρών είναι τα εξής: Μετά τις πρώτες δύο ώρες συνομιλιών, οι αντιπροσωπείες πέρασαν σε έναν δεύτερο γύρο πιο τεχνικών διαπραγματεύσεων. Εστιάζουν δε, στην ασφάλεια, τα χρηματοοικονομικά και την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, τα οποία αποτελούν το βασικό “αγκάθι” των διαπραγματεύσεων. Ενώ έχει ζητηθεί και από τις δυο πλευρές να μην υπάρξει διαρροή, ο Λευκός Οίκος αναφέρει ότι οι συνομιλίες καταγράφουν πρόοδο, σημειώνοντας ότι οι ιδιωτικές τοποθετήσεις της Τεχεράνης διαφέρουν από τις σκληρές δημόσιες δηλώσεις της. Η κύρια επιδίωξη είναι ο τερματισμός του πολέμου έξι εβδομάδων που ξέσπασε πρόσφατα, με τις δύο πλευρές να εξετάζουν προτάσεις για μια 45ήμερη εκεχειρία. Παρά το θετικό κλίμα που μεταφέρεται από κάποιες πηγές, η κατάσταση παραμένει εύθραυστη λόγω της μηδενικής εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών και των συνεχιζόμενων στρατιωτικών απειλών. Άλλωστε, οι επαμφοτερίζουσες δηλώσεις του Τραμπ, άλλοτε επιτήδειες και άλλοτε ερασιτεχνικές, δεν αφήνουν περιθώρια θετικών διαπραγματευτικών καταλήξεων. Τα αιτήματα του Ιράν γνωστά και σταθερά, όπως και οι θέσεις των ΗΠΑ αμετακίνητες εκ των πραγμάτων. Άρα, εκεί (στο Ισλαμαμπάντ) και τώρα, περνά απλά ο χρόνος, καθώς τα πάντα αποφασίζονται στο παρασκήνιο και για τους δυο. Οι ΗΠΑ, ίσως αναγκάζονται να επιλύσουν το πολύ δύσκολο κομμάτι, των διαφορετικών αλλά και κοινών, σε ένα βαθμό σκοπών, με το σπλάχνο των σπλάχνων του, Ισραήλ. Ο εσωτερικός κίνδυνος των ΗΠΑ, αρχίζει να παρουσιάζει ισχυρή αντίσταση κόντρα στο εξουσιαστικό Εβραϊκό λόμπι. Οι πρωτόγνωρες για πρόεδρο των ΗΠΑ συμπεριφορές, αποτελούν μια αφορμή ακόμα, για την ανάγκη λήψης κάποιων αμυντικών πρωτοβουλιών, πρόληψης δεινών καταστάσεων. Ο χρόνος λοιπόν, είναι απαραίτητος και πολύτιμος, για την επίπονη διαπάλη των εσωτερικών προβλημάτων, προκειμένου να σταθεροποιηθεί ο νέος ρόλος των ΗΠΑ, στις γεωπολιτικές ταχύτατες αλλαγές. Από την άλλη μεριά, ο χρόνος πάλι, είναι χρήσιμος και για το Ιράν, όχι τόσο για τις ζημιές που οπωσδήποτε έχουν υποστεί από την διπλή επιθετική ορμή ΗΠΑ και Ισραήλ, όσο για τον σκοπό και ρόλο των αφανών συμμάχων του. Που εξ ανάγκης πια, θα περάσουν ήπια πάλι, σε ανάπτυξη εμφανών όμως πρωτοβουλιών. Ένα σημαντικών εξελίξεων κοινό, που συγκυριακά ισχύει και για τους τρεις πολεμικά εμπλεκόμενους, είναι οι εσωτερικές πιθανές αλλαγές των, που μάλλον θα προκύψουν.
Την παραπλάνηση βάφτισαν “Ειρηνικές συνομιλίες”, προς βρώση αδαών, δημοσιογράφων και πρωτίστως της κοινής. Η κατάσταση θα παραμείνει στα αυτά επίπεδα, τόσο χωρίς νικητή, όσο και χωρίς ηττημένο, παραδόξως δε και χωρίς ισοπαλία. Με την μόνη διαφορά, πως κεφάλαια, κέρδη και υπερκέρδη αλλάζουν χέρια. Με το Ισραήλ, να προσπαθεί να ισορροπήσει, μεταξύ του θράσους και του τρόμου του, καθώς το τελευταίο αποκτά διαστάσεις. Τα δυο κεφάλια σε ένα σώμα, δεν έχουν πιθανότητες περαιτέρω επιβίωσης.
Το έκτρωμα ως τέτοιο, όσο αίμα να παίρνει, κι όσο αίμα να του βάζουν, είναι από καιρό καταδικασμένο σε φθίνουσα πορεία. Φύσει και θέσει!