Του Ιωάννη Δαμίγου
Πλην των δυο τελευταίων κυβερνητικών συνονθυλευμάτων, οι προηγούμενες δεξιές, θέλεις από φόβο, θέλεις από την επιτακτική ανάγκη ισορροπίας, ίσως και από σεβασμό στην ιστορία τέλος, σεβόντουσαν και διατηρούσαν έστω και τις τυπικές διπλωματικές σχέσεις με την Ρωσία. Υπήρξαν και υπάρχουν δεσμοί με αυτή την τεράστια χώρα, που πολλά άγνωστα καλά μας προσέφερε σε δύσκολους καιρούς. Απαίδευτοι όμως και ανιστόρητοι, προσκολλημένοι βίαια στο δόγμα “ανήκομε εις την Δύση”, αρνούμαστε οι ανόητοι, την ίδια την φύση μας.
Όχι, δεν χαρακτηριζόμαστε πολιτικοί αλήτες, γιατί η αλητεία περιέχει μπέσα, σεβασμό, κανόνες. Είμαστε τα ανάδελφα πολιτικά τσογλάνια! “Η αλητεία θέλει ευγένεια. Ειδεμή είσαι απλώς τσόγλανος” Δημήτρης Πουλικάκος. Αυτά που ξεπούλησαν σε ανατολίτικο (!) παζάρι, ιερά και όσια, αρχαίο πολιτισμό, ιδανικά και αξίες υλικές και άυλες, έναντι προσωπικού πινακίου φακής, υπήρξαν τα πολύτιμα ηθικά μας τιμαλφή.. Εμφανιζόμενος ο Μητσοτάκης εκ φύσεως δουλοπρεπής, βασιλικότερος του βασιλέως, τυφλός υποστηρικτής της Δύσης, όντας απεχθής και γλοιώδης, αηδίασε ακόμα και αυτόν τον ακραίο και στυγερό businessman Τραμπ! Αποφεύγοντάς τον όπως ο διάολος το λιβάνι. Τον αγνόησαν επιδεικτικά ακόμα και αυτοί οι τοποθετημένοι ευρωπαίοι κλητήρες, μα όλοι τους, αποκλείοντάς τον απ’ όλες τις συναντήσεις των για ειλημμένες αποφάσεις. Ενδεικτικό στοιχείο της απομόνωσής του, είναι η στενή συνεργασία του, με τον δολοφόνο μακελάρη Νετανιάχου, όταν σιγά σιγά οι άλλοι όλοι, αποσύρουν όπως, τις σχέσεις τους μαζί του. Απομονώθηκε ο αλαζόνας, που ήθελε ο ανόητος, απομονωμένο τον Ερντογάν! Με αποτέλεσμα, να διαμοιράζουν σήμερα τα ιμάτιά μας οι μέχρι πρότινος επαίτες και αδύναμοι, ενθαρρυμένοι από την εγκληματική ανικανότητα του πρωθυπουργού της σήψης, της τραυματικής και ριζικής απαξίωσης του τόπου. Ενώ όλοι απέφυγαν επιτήδεια να εκφραστούν επιθετικά προς την Ρωσία, χρησιμοποιώντας την αντέγκληση ως διπλωματικό όρο, ο μικρόνους και ξυπόλητος Μητσοτάκης κήρυξε, ωιμέ, τον πόλεμο στην Ρωσία!
Μα και ο Τσίπρας επί των ημερών, συνέχισε να διατηρεί την ιερή συμμαχία με το Ισραήλ. Όπως με την σειρά του κι αυτός, συνέβαλε στο έργο της απαξίωσης του τόπου, από την προσωπική του σκοπιά. Αφού πρώτα ζήτησε οικονομική βοήθεια και συναντήθηκε με τον Πούτιν στο Κρεμλίνο και συμφώνησε στην προτεινόμενη λύση συνεργασίας, ως μια ευρωπαϊκή χώρα με ισχυρά προνόμια που θα προκύπταν ασφαλώς από αυτή, μη “αντέχοντας” την επαναστατική δεκαεπτάωρη “μάχη” ανεξαρτησίας από την μέγγενη των προσφερόμενων μνημονίων της Δύσης, έφτυσε την Ρωσία και συνθηκολόγησε κατάπτυστος, ακυρώνοντας την λαϊκή βούληση, που ο ίδιος ακούσια προκάλεσε! Συνεχίζει θρασύτατα να συναγελάζεται με τους συμμετέχοντες στο μεγάλο κόλπο! Αγοραία και ερασιτεχνική εξωτερική πολιτική, προσβλητική και αλλοπρόσαλλά επιπόλαιη, προς τρίτους. Κοντόφθαλμοι και ουσιαστικά αμόρφωτοι οι Έλληνες πολιτικοί, χαμένοι στις εσωτερικές ποταπές τους ίντριγκες, αγνόησαν επιδεικτικά τις τεράστιες αλλαγές που συντελούνται ερήμην μας, αδυνατώντας έτσι να βοηθηθούν επίκαιρα για την λήψη σωστών αποφάσεων, πέφτοντας από το ένα τραγικό λάθος, στο επόμενο μοιραίο. Η καθεστηκυία τάξη, απαιτεί και επιβάλει όπως, το επαίσχυντο δίπολο ετσιθελικά, ακυρώνοντας όποια άλλη δυναμική ή δυνατότητα, προτείνοντας φασιστικά την Σκύλλα ή την Χάρυβδη! Τους βολεύει, δεν λέω, για την συνέχιση του διαμελισμού και εκποίησης της χώρας.
Από το “εχθές” απείχαμε ως αδαείς και το “αύριο” πέρασε σήμερα και χτύπησε την πόρτα μας, απουσιάζαμε όμως όπως συνηθίζουμε τα τελευταία χρόνια, για κάτι θελήματα … Έθνος ανάδελφο, λαός ανάδελφος, υστερόβουλος και καταντημένος επαίτης. Έσπασαν ατροφώντας οι συνδετικοί κοινωνικοί κρίκοι συνοχής, χάνονται έννοιες και πτώχευσε η πλούσια γλώσσα μας, σε σημείο ασυνεννοησίας. Πέρα από το μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα, με άδεια σχολεία λόγω τις ραγδαίας κοινωνικής επιδείνωσης, η ψυχική συρρίκνωση μαστίζει τις μάζες θέτοντάς τες σε αδράνεια, με αποτέλεσμα ο καθένας κοιτάζει να σώσει τον εαυτό του ξεγελώντας τον, πιο μόνος και πιο ευάλωτος από ποτέ. Αυτός άλλωστε, υπήρξε και ο στόχος εξ αρχής. Και σ’ αυτόν συνεισφέραμε όλοι μας, με τον καλύτερο τρόπο. Ξέρετε, η αλήθεια έχει μόνο έναν τρόπο έκφρασης, ας την αποδεχτούμε και ως μη συμφέρουσα. Είχε γράψει ο Κοροβέσης: “Δεν ξέρω αν είμαι αναρχικός ή αριστερός. Εγώ αυτό που θέλω είναι να μην πεθάνω μαλάκας”.