Του Ιωάννη Δαμίγου
Για ό, τι άλλο, μπορείς να τους κατηγορήσεις ευθέως και δίκαια, εκτός όμως του ότι είναι ανόητοι. Οι κατά καιρούς εσωκομματικοί “αντίπαλοι” του Μητσοτάκη, αποδεικνύονται για μια ακόμα φορά πως είναι “λίγοι” μα και θρασύδειλοι, αλλά όχι κορόιδα.
Ο κλασικός “επαναστάτης”, φτιάχνω κόμμα, όχι ακόμα, αλλά οσονούπω, Σαμαράς, προφανώς μελέτησε εκ νέου την ιστορία και αντελήφθη, πως δεν μπορεί να χρεωθεί τον κίνδυνο να στερήσει από την κείμενη ως ακροδεξιά παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, τις αναγκαίες κουτάλες πρωινού, γεύματος και δείπνου, που πρόσκαιρα και αιφνιδιαστικά αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να καταφέρει, ένας κάποιος ‘”αριστερός”. Τώρα το ότι εκφράζεται διαρκώς με υπονοούμενα, δήθεν αιχμές και πατριωτικές “κορώνες”, κατά του Μητσοτάκη, δικαιολογείται ίσως από την πτωχευμένη του φιλοδοξία. Άλλωστε απέδειξε εμπράκτως, πως δεν κατάφερε να κρατήσει τον αρχηγικό ρόλο και μοιραία σταδιοδρόμησε σε δεύτερες και τρίτες παραστάσεις κομπάρσου. Στο ίδιο επίπεδο ικανοτήτων, αλλά με βοήθημα το επίθετο, κινήθηκε και ο Καραμανλής. Ο πότε θα μιλήσει, τι θα πει, οι βαρύγδουπες δηλώσεις, ο αλληγορικός μαζευτείτε θα μιλήσω, τέλος ο περίπου και αλλιώς, ολιγώρησε για μια ακόμα φορά προ των ευθυνών του, όπως συνηθίζει άλλωστε. Ούτε αυτός αισθάνεται ικανός, να ριψοκινδυνέψει κάποια κεφάλαια σε βάρος των “νταβατζήδων” του κάποτε. Αλίμονο, να καταλογίσει κανείς πιθανές ευθύνες, σε περίεργους καιρούς, για αμφισβήτηση εκ μέρους του, επιτευγμάτων των εγχώριων ελίτ. Αδύνατον να εναντιωθεί, σε μια πλειοψηφία κομματικών παραγόντων, με φυσική ταξική τάση επίδειξης πλούτου, ακόμα κι αν αυτό γίνεται με ακραία λαϊκίστικη και προκλητική συμπεριφορά. Αναγκαίο κακό η ύπαρξη αλλά και αντιπροσώπευση ενός λαϊκού κόμματος όπως η Νέα Δημοκρατία, από Γκρούεζες τύπου “φραπέ”, ζεύγους γεωργών με Porsche ή βουλευτίνας με Cayenne, που ποστάρει τις γόβες της Louboutin’s! Και ποιος, και πώς, θα τολμήσει να “κόψει” το μεροκάματο αυτών; Είναι βλέπεις και πολλοί, ο κορμός του κόμματος!
Το χρήμα ενώνει, το πολύ χρήμα το προσκυνούν! Καταπίνουν προσβολές, ξεχνούν ραπίσματα και ηθικά καταντημένοι, συναναστρέφονται με όμοιους “τσόγλανοι” πια. Υποχωρούν, ανέχονται πιο γελοίους από τους ίδιους και μοιραία συνάπτουν κατάπτυστη συνθηκολόγηση, υπακούοντας σε άνωθεν εντολές. Προέχει η πίττα κι ας περιέχει η μοιρασιά κάποιο ρίξιμο, όλοι θα φάνε κατιτίς, μια και έχουν ισχυρή καβάντζα. από τις ημέρες παντοδυναμίας των. Αντίθετα, τους “αριστερούς”, ειδικότερα τους νεότευκτους, τους χωρίζουν οι ιδέες, οι πολλές και διαφορετικές ιδέες. Προσχωρούν ή αποχωρούν, τάχα για μια ιδέα όπου δη, και αν υπάρχει και χρήμα αλλά και θέση, προτίθενται να το συζητήσουν. Κάποιοι, ευτυχώς, παραμένουν με την ιδέα και την δόξα, αρκούμενοι στα εφικτά, γνωρίζοντας ίσως, πως αν πληθύνουν θα κινδυνεύσουν από άλλες πιο περίεργες ιδέες …