Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Αργά ή γρήγορα θα προκύψει ένα βιβλίο – ή έστω ένα ντοκιμαντέρ- για την ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη: από την «κληρονομική αφάνεια» της πατρικής έδρας στη Β’ Αθήνας, στο υπουργικό Συμβούλιο του Σαμαρά και από εκεί στην ηγεσία της ΝΔ.
Το 2016 κατανίκησε τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που είχε πλειοψηφία στον πρώτο γύρο των δεύτερων αρχαιρεσιών. Οι πρώτες είχαν ακυρωθεί, όταν διαπιστώθηκε ότι «τις παίρνει άνετα ο Βαγγέλης» και κάποιοι έσπευσαν να τραβήξουν τα καλώδια. Αλλιώς ο Μητσοτάκης θα ήταν σήμερα μακρινή ανάμνηση.
Ποτέ δεν μάθαμε τους ρόλους που έπαιξαν διάφοροι στην τρίτη απόπειρα της οικογένειας Μητσοτάκη να καταλάβει το κόμμα των Καραμανλήδων. Από τον Σαμαρά ως τον Τζιτζικώστα που από μέτριος περιφερειάρχης βρέθηκε κατ’ απονομήν Επίτροπος.
Για το πώς ευδοκίμησε η υποψηφιότητα Μητσοτάκη, παρά τα αρχικά μειδιάματα, περιέργως δεν έχει μιλήσει κανείς. Έτσι εκείνα τα γεγονότα μένουν στην ομίχλη.
Ο Νεομητσοτακισμός
Στη μεγάλη αφήγηση: «Η άνοδος και η πτώση του Νεομητσοτακισμού» συναγωνίζονται σε ενδιαφέρον τα άλλα δυο κεφάλαια: πώς κατάφερε να κερδίσει δυο εκλογές και πώς κυβέρνησε. Με τις θεμιτές και πρωτίστως τις αθέμιτες μεθόδους του. Αρκεί να βρεθεί κάποιος από το ένδοξο σώμα της ελληνικής δημοσιογραφίας να αναζητήσει την αλήθεια.
Ενώ αρκετοί έχουν βιογραφήσει με προθυμία άλλους, κανείς τον γιο του Κώστα Μητσοτάκη. Για να μάθουμε αυτά που ο ίδιος δεν θέλει να ξέρουμε. Λίγοι δημοσιογράφοι και για λίγα ΜΜΕ έχουν κάνει ρεπορτάζ σε τρέχοντα χρόνο για τη διαδρομή του.
Το τελευταίο διάστημα αρκετοί πολιτικοί παρατηρητές συγκλίνουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρότι δεν είναι θρήσκος, πρέπει να ανάβει κάθε μέρα κερί στον Κώστα Καραμανλή- με την συγκατάθεση του οποίου μπήκε στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ για να κληρονομήσει την πατρική έδρα- χωρίς όμως να του δώσει ούτε υφυπουργείο στις κυβερνήσεις του.
Μιλάμε για τον κανονικό Καραμανλή, όχι τον άλλον του Αχιλλέα. Ο οποίος υπήρξε -μετά του πατρός του- παίγνιο στα χέρια του Μητσοτάκη, προκειμένου να διαβρώσει τον Καραμανλισμό- ως «ευχή και κατάρα» από τον Κώστα Μητσοτάκη. Που όταν δεν κατάφερε να πλήξει τον παλιό Καραμανλή, έστησε μια φάμπρικα- εντελώς… Μητσοτακική.
Αφηγήθηκε τη δική του εκδοχή για πρόσωπα και πράγματα στον Αλέξη Παπαχελά, οργιάζοντας σε βάρος του ιδρυτή της ΝΔ – ακόμη και το ποιος χρωστάει σε ποιον ανέστρεψε. Με τον όρο να εκδοθούν μετά το θάνατο του, όταν κανείς δεν μπορούσε να τον βάλει στη θέση του και πολλοί δεν θα ζούσαν επίσης.
Με την ευκαιρία είπε και διάφορα για τον Ανδρέα Παπανδρέου και καθαγίασε τον εαυτό- «χάρισμα» που κληροδότησε και στο γιο του.
Παρένθεση: Ίσως οι κληρονόμοι του παλαιού Μητσοτάκη να μην προλάβουν να χαρούν τα εξαίσια που δημοσιευθήκαν στο βιβλίο «Ο Κ. Μητσοτάκης με δικά του λόγια»- εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Για άλλους λόγους υπάρχει και μία άλλη – 12ωρη-αφήγηση για μετά θάνατον δημοσίευση: του Κωνσταντίνου Καραμανλή προς τον Σταύρο Ψυχάρη- που έφυγε προτού εκδώσει το βιβλίο.
Υπάρχουν όμως οι γιοι του και η σύζυγός του. Όποιος από τους τρεις το έχει στη διάθεσή του – αν όχι … και οι τρεις- ίσως παίζει με τα νεύρα της οικογένειας Μητσοτάκη και της οικογένειας Παπανδρέου.
Αν έχει αφήσει απομνημονεύματα ο αείμνηστος Πέτρος Μολυβιάτης που το είχε διαβάσει και θα τα μάθουμε από εκεί…. Κλείνει η παρένθεση.
Ο Κώστας Καραμανλής
Ας επιστρέψουμε στο θέμα του τίτλου και τον πρώην Πρωθυπουργό -και μακροβιότερο αρχηγό της ΝΔ. Πού κράτησε έξω από τα τείχη της, τα «άκρα» του Καρατζαφέρη- με ολίγη από Παττακό και Παπαδόπουλο. Προφανώς διαισθανόμενος την τοξικότητα που θα μετέφεραν στο κόμμα του. Το κρίμα στο λαιμό του Σαμαρά…
Ο νεότερος Μητσοτάκης ευνοήθηκε από την Καραμανλή όχι για λόγους προσωπικής εκτίμησης, αλλά λόγω της καθαρής θέσης του σε δυο ζητήματα:
Το ένα ήταν ο σεβασμός στην επιλογή της κομματικής βάσης. Που το 2016 διάλεξε πρόεδρο του κόμματος, με διαφορετικά κριτήρια από το 2009, όταν προτίμησε καποιον που έριξε την κυβέρνηση της ΝΔ, παρά την κόρη του Μητσοτάκη.
Το άλλο ήταν η έννοια που είχε ο Καραμανλής- ως Καραμανλής: να μην διασπασθεί η ΝΔ, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ και τελικά απαξιωθεί η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία. Ως πολιτικό σύστημα που, για πρώτη φορά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους εγγυάται το ευρωπαϊκό και δημοκρατικό πλαίσιο έκφρασης της λαϊκής βούλησης.
Ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία να μιλήσει ο Καραμανλής γι’ αυτό το «φορτίο» -που σηκώνει ακόμη και λόγω ονόματος-, παρά για την αποτυχούσα διακυβέρνησή του – για την οποία ξέρουμε τα περισσότερα. Ή για τις συγκρούσεις του με τη διαπλοκή και τον «συμμαχικό παράγοντα» που χειραγωγούσαν το δημόσιο βίο -με το χρήμα και τα ΜΜΕ…
Πάντως εσωκομματικά λειτούργησε όπως όφειλε: ως εγγυητής των διαδικασιών- παρότι μόνο τον Κυριάκο δεν επιθυμούσε να δει στην ηγεσία του κόμματός του.
Σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις- το 2019 και το 2023- έκανε μάλλον «αβαρία»- ζητώντας να ψηφιστεί η ΝΔ του Μητσοτάκη. Έκανε το χρέος του στους Νεοδημοκράτες και… αποχώρησε, με τον τρόπο που λέει ο Ελύτης: «Εγώ φεύγω, εσείς να δούμε τώρα….
Αν ο Καραμανλής «βγει απέναντι»
Σε πολλούς δεν αρέσει, αλλά ο Καραμανλής- με τις μέτριες επιδόσεις των κυβερνήσεων του, αλλά με αναγνωρισμένες τις αντιστάσεις του απέναντι στους, «νταβατζήδες» και τους υπερατλαντικούς προστάτες είναι φορέας των χαρακτηριστικών που αναδεικνύουν έναν πολιτικό ηγέτη σε Παραταξιάρχη.
Σε πλήρη αντίθεση με τον Μητσοτάκη, που έγινε πρόεδρος της ΝΔ και Πρωθυπουργός – πανίσχυρος ως τις περασμένες ευρωεκλογές- αλλά ηγέτης δεν έγινε ποτέ.
Παραταξιάρχης δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί έχοντας στην κομματική πινακοθήκη τους ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ και τους χειρότερους Σημιτικούς και άλλα άνθη – από τοποτηρητές συμφερόντων μέχρι…ηλίθιους, που κοσμούν τα υπουργικά Συμβούλια μετά το 2019.
Ο Καραμανλής έκανε απλώς ό,τι θεωρούσε ότι όφειλε για το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και δια του οποίου ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός. Τα υπόλοιπα είναι έργο Τσίπρα, αλλά και Ανδρουλάκη. Αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση.
Για όσους δέχονται ότι οι εκλογικές επιτυχίες Μητσοτάκη οφείλονται κατά το μέρος που αφορά την ψήφο του απλού Νεοδημοκράτη στον Καραμανλή, η απορία είναι ποια τύχη θα εχει ο γιος του Κώστα Μητσοτάκη και η κομπανία του, αν ο Καραμανλής έχει «βγει απέναντι».
Όχι από σύνδρομο …Σαμψών – «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», αλλά ως απόφαση ευθύνης για τη ΝΔ, την ευρύτερη Συντηρητική Παράταξη τη χώρας- που δικαίωσαν όσους έλεγαν από δεκαετίες ότι «δεν αντέχει μεγάλη δόση από οικογένεια Μητσοτάκη».
Δεν ξέρουμε αν είναι στις προθέσεις του να συγκρουστεί τώρα. Ή αν απλώς η απουσία του από το συνέδριο έχει την έννοια «δεν θέλει ούτε να τους βλέπει». Εύλογο: τι να κάνει σε μια αίθουσα με τον Πλεύρη, τον Βορίδη, τον Άδωνη, τον Φλωρίδη, τη Μενδώνη και την άγια Οικογένεια;
Ωστόσο στο Dnews.gr o Βασίλης Σκουρής έγραψε το εξής:
«Όπως αποκαλύπτει σήμερα η στήλη υπάρχουν «Καραμανλικοί» που εισηγούνται στον πρώην πρωθυπουργό να υιοθετήσει μια περισσότερο επιθετική στάση απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη: Να παραστεί στο Συνέδριο της ΝΔ (15-17 Μαΐου) και να μιλήσει έξω από τα δόντια για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τη μετάλλαξη που -όπως υποστηρίζουν- έχει υποστεί επί ηγεσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ακόμα και αν η σύγκρουση που θα υπάρξει θα οδηγήσει ακόμα και σε ίδρυση νέου κόμματος!».
Πολλοί στη ΝΔ θα πουν: μακάρι! Γιατί αν περάσει τη γραμμή ο Καραμανλής, θα τον ακολουθήσουν πολλοί: ο Παυλόπουλος, ο Νικήτας , ο Μεϊμαράκης, ψυχωμένοι βουλευτές όπως ο Γιώργος Βλάχος. Και πάντως τα καλύτερα στοιχεία της κομματικής βάσης, που έχουν περιθωριοποιηθεί από τον τυχοδιωκτισμό του «επιτελικού κράτους». Θα σταματήσει και η άχαρη κουβέντα για τον Σαμαρά, που εγκατέστησε τον Μητσοτάκη και τώρα στρέφεται εναντίον του επειδή τον πέταξε εξευτελιστικά από το κόμμα του.
Αν δεχθούμε ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να πάρει το όπλο του -ή τη… σκούπα – ο Καραμανλής , το «σύστημα Μητσοτακη» θα μείνει με τους μουσαφιραίους. Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες θα βγουν στο κλαρί και θα ανοίξουν στόματα και ντουλάπια με σκελετούς.
Και τότε οι «διευρυμένοι» χορηγοί και οι μιντιακοί κεκράκτες του Μητσοτάκη θα μας πάνε πάλι στον Ελύτη και το «Άξιον εστί»: “Ωι, ώι μάνα μου, ώι, ώι μάνα μου….”.
