Δευτέρα 21 Αυγούστου 2017 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Γιώργος Καμίνης: Mια αχρείαστη υποψηφιότητα

Του Γ. Λακόπουλου

Ο Γιώργος Καμίνης είναι ευπρεπής άνθρωπος,  γαλλοσπουδαγμένος, με  πανεπιστημιακή σταδιοδρομία υπό την σκέπη του Προκόπη Παυλόπουλου και του Νίκου Αλιβιζάτου. Ήταν   καλός Συνήγορος του Πολίτη και όχι ο καλύτερος δήμαρχος που είχε ποτέ η Αθήνα.

Ήταν ο υποψήφιος του δεύτερου γύρου. Την πρώτη φορά τον νίκησε ο  Νικήτας Κακλαμάνης, αλλά τα κατάφερε τη δεύτερη Κυριακή.  Για να παραμείνει δήμαρχος τον ευνόησε η δεύτερη διάσπαση της ΝΔ που τον έστειλε στον επαναληπτικό γύρο στον οποίο νίκησε  δύσκολα τον σχετικά άπειρο Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Ως πολιτικός, με τα μέτρα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ο  Καμίνης  έχει τις χαρακτηριστικές ιδιότητες το υδρογόνου:  άοσμος, άχρωμος και άγευστος. Συμπαθής, αλλά ουδέτερος.

Ωστόσο εκδήλωσε την  επιθυμία να γίνει αρχηγός ενός κόμματος που δεν υπάρχει. Του «νέου κόμματος της Κεντροαριστεράς».  Δηλαδή θέλει να μετάσχει  σ’ αυτή την περίεργη διαδικασία στην οποία πρώτα θα αναδειχθεί ο επικεφαλής και μετά θα συσταθεί το κόμμα. Ουσιαστικά όποιος εκλεγεί θα το ιδρύσει.

Παρένθεση. Υπάρχει και μια παράπλευρη  ερμηνεία κατά την οποία απλώς θέλει να εγκαταλείψει το δήμο και η υποψηφιότητα είναι ενός τρόπος να εξασφαλίσει εισιτήριο για  βουλευτής- άγνωστο ακόμη ποιου κόμματος. Κλείνει η παρένθεση.

Εν πάση περιπτώσει, τι είδους κόμμα θα είναι αυτό που θα μπορούσε να ιδρύσει ο σημερινός δήμαρχος; Με ποια ιδεολογία και με ποια πολιτική ταυτότητα;  Πρωτίστως με ποια  νομιμοποίηση –πέρα από μια μιντιακή αβάντα  που τον σιγοντάρει από καιρό- μπορεί να διεκδικήσει τον πρώτο ρόλο σε έναν χώρο στον οποίο  στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από το ΠΑΣΟΚ;

Η ΔΗΜΑΡ υπάρχει επειδή την κρατάει στον αφρό με τη φρεσκάδα της παρουσίας του ο πρόεδρος της Θαν. Θεοχαρόπουλος. Το κομματίδιο του Γ. Παπανδρέου  έχει ήδη αποδοκιμαστεί. Οι άλλοι  εκπροσωπούν τον εαυτό τους- μεταξύ τους κι ο φοβερός Πόντας που θέλει πρόεδρο  την «κυρία Γεννηματά».

Πώς δένει ο Καμίνης σ’ αυτό το σχήμα, στην προετοιμασία του οποίου δεν πήρε καν μέρος, αλλά θέλει να γίνει το πρώτο βιολί;  Επειδή στην πολιτική τίποτε δεν είναι αθώο οι ερμηνείες κυλούν ήδη στους ασκούπιστους δρόμους της Αθήνας.

Πρώτον, ο Γιωργος Καμίνης  θέλει να πάρει μέρος στη διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Αυτοβούλως ή με παρότρυνση δεν έχει σημασία. Πάντως δείχνει να τον συναρπάζει η επιμονή του Κ Σημίτη να εξαφανίσει το   Κινημα που ίδρυσε ο  Ανδρέας Παπανδρέου, τα συμβολα και το όνομά του, ελπίζοντάς – ο Σημίτης- ότι έτσι  θα εξαφανίσει και τον ιδρυτή του.

Όσοι του συμπαραστέκονται – από την εποχή που ο Παπανδρέου τον κατήγγειλε για τα  «κεντροδεξιά σενάρια»-  αρκούνται στην εξαφάνιση  της ιδεολογίας του ΠΑΣΟΚ. Δεν θέλουν να υπάρχει σοσιαλιστικό κόμμα, βρε αδερφέ.

Η δεύτερη ερμηνεία συνδέει την υποψηφιότητα Καμίνη με την προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να παραγκοποιήσει το χώρο που καλύπτει σήμερα το ΠΑΣΟΚ. Αφού εξαφανιστεί το παλιό-ΠΑΣΟΚ, με το οποίο δεν θα μπορούσε να συμπράξει ποτέ ένας Μητσοτάκης, να εγκατασταθεί το «νέο κόμμα» που θα σπεύσει να του προσφέρει κοινοβουλευτική στήριξη.

Όσοι τον στηρίζουν σ’ αυτή την επιδίωξη θέλουν απλώς να  ανακτήσουν τον έλεγχο των πραγμάτων. Αφού  δεν κατάφεραν να το κάνουν με το Ποτάμι, ας το κάνει κάποιος άλλος με το υποκατάστατο του ΠΑΣΟΚ- δεδομένου ότι η Φώφη Γεννηματά κρίνεται ανεπαρκής για το ρόλο. Ανεπαρκής, όχι απρόθυμη.

Αφού διερευνήθηκαν, πάντα με σημιτικά κριτήρια, κάποιες άλλες υποψηφιότητες, από τον Γ. Στουρνάρα, ως τον Μπουτάρη και τον  Ν. Μπίστη, ο Καμίνης πέρασε το τεστ. Η υποψηφιότητά του διαμορφώνει ένα  σημείο συνάντησης του Κυριάκου με τον Σημίτη. Άλλωστε είχε ανοικτή γραμμή  και με τους δυο.

Έχει τύχη μια τέτοια υποψηφιότητα; Μάλλον όχι.  Όχι μόνο γιατί ο δημαρχος  προωθείται από κάποια ΜΜΕ ως «ντίβα» του χώρου, αλλά γιατί πρακτικά δεν έχει πρόσβαση στους μηχανισμούς που θα κρίνουν τα πράγματα σ’ αυτό το χώρο. Αλλά πρωτίστως δεν μπορεί να τον διευρύνει. Την πρώτη φορά που κατέβηκε  υποψήφιος δημαρχος πήρε μόλις  28% παρότι είχε το χρίσμα του ισχυρού ακομη ΠΑΣΟΚ και της υπαρκτής ΔΗΜΑΡ. Τη δεύτερη μόλις 21% με τους ίδιους υποστηρικτές.

Η υποψηφιότητα Καμίνη είναι μια αχρείαστη υποψηφιότητα. Αχρείαστη για τον χώρο. Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ δεν είπε ακόμη την τελευταία του λέξη και το επικείμενο συνέδριό του μπορεί να χαλάσει τα σχέδια όσων απεργάζονται την εξολόθρευση του. Ρωτείστε και τον Λαλιώτη….

Ένα ιστορικό κόμμα είναι πιο εύκολο να αρνηθεί τη διάλυση του από το να μπει στη θέση του ένα «γεννόσημο» με επικεφαλής έναν πρώην δήμαρχο της μόδας. Εκτός από τα ΜΜΕ και την επικοινωνία, υπάρχουν οι πολίτες κι η πολιτική… Στοιχειώδες, Γουότσον…