Ελλάδα και Κύπρος μαζί απέναντι στην επιθετική Τουρκία είναι η μόνη λύση: Όχι στη διάσπαση…

Του Αλέξανδρου Π. Μαλλιά

Είναι  δυσάρεστο. Ταυτόχρονα δεν είναι πρωτόγνωρο. Σπάνιο όμως είναι ότι εκδηλώνεται εν μέσω –ή έστω την επομένη- μίας άνευ προηγούμενης  αντιπαράταξης των ενόπλων δυνάμεων  της Τουρκίας, της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Από κοντά στο πλευρό μας  στο πεδίο των στρατιωτικών ασκήσεων και της ενίσχυσης της αποτροπής μας η Γαλλία. Επίσης τα   Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και άλλοι.

Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος. Βλέπω κάποια προσπάθεια που γίνεται –εύχομαι και ελπίζω να αποτύχει- διαφοροποίησης της στάσης  των Αθηνών και της Λευκωσίας απέναντι στον επιθετικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας. Πολλοί θα ήθελαν η διαφαινόμενη απόκλιση στάσης –τακτικής έστω- των Αθηνών και της Λευκωσίας να μετατραπεί σε χάσμα. Ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο Πρόεδρος Ερντογάν και η Τουρκία του. Οι μεγάλοι χαμένοι η Ελλάδα κυρίως και βέβαια η Κύπρος.

Αλήθεια γιατί άραγε ριψοκινδυνεύσαμε την εκτέλεση μίας τόσο τολμηρής και τόσο πετυχημένης άσκησης –μετά δύο δεκαετίες  πολιτικών και επιχειρησιακών δισταγμών- στο αεροδρόμιο «Ανδρέας Παπανδρέου» της Πάφου; Ποιο είναι το μήνυμα που θέλαμε να στείλουμε στην  Άγκυρα; Ελπίζω όχι μόνο ότι η Κύπρος είναι ανεξάρτητη χώρα και ότι ακολουθεί τη δική της ανεξάρτητη πολιτική…

  • Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία μπορούν να βγάλουν ορισμένα θετικά συμπεράσματα από την εξέλιξη της μεγαλύτερης σε διάρκεια και ένταση «στρατιωτικοποιημένης» κρίσης με τη Τουρκία. Από μία αντιπαράταξη στο πεδίο που πολλοί θεωρούσαν ως το προνομιακό για τη Τουρκία. Και όμως χωρίς υπερβολή τα πήγαμε πολύ καλά.

Δεν είναι τώρα η στιγμή στο κοινό μας πολιτικο-διπλωματικό μέτωπο να έχουμε απώλειες. Ποιός θα μας πάρει στα σοβαρά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ουάσινγκτον και στις κρίσιμες πρωτεύουσες της Μεσογείου αν σήμερα εμφανιζόμαστε με διαφοροποιήσεις; Απέναντι στη Τουρκία!

Πριν δύο χρόνια προσκεκλημένος του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας είχα τη ευκαιρία να εξωτερικεύσω κάποιες ενδόμυχες σκέψεις μου. Τις θεωρώ επίκαιρες. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:

“Χρέος, συνειδησιακή αφύπνιση και οδυνηρή υπόμνηση διαρκούς δέσμευσης και ανεκπλήρωτης υποχρέωσης αποτελεί για κάθε εξ Ελλάδος Έλληνα η επίσκεψη στην Κυπριακή Δημοκρατία. Συνοψίζονται στην φράση «Δεν Ξεχνώ» Δεν απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για να αντιληφθεί ο επισκέπτης τις διαρκείς ιστορικές, πολιτικές και ηθικές μας ευθύνες απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Μας τις υπενθυμίζει έντονα ο Πενταδάκτυλος. Δυστυχώς.

Αλήθεια, τι σημαίνει η Κύπρος για την δική μου γενιά; Βασανιστικά ερωτήματα, σύμβολα-ορόσημα. Ιστορία εξήντα χρόνων. Στην διάρκεια της οποίας διαρκώς αναζητούμε το Δίκαιο, την Δικαιοσύνη, την Δικαίωση.

Πολλοί προσπάθησαν στην διαδρομή αυτή να μας χωρίσουν σε στρατόπεδα. Από εδώ οι πατριώτες και εκεί οι άλλοι. Πόσες φορές στην ιστορία αυτή των εξήντα χρόνων περάσαμε ή μας έσπρωξαν από την μια μεριά στην άλλη. Σωστά έγραψε ο εθνικός ποιητής:  «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Σκέπτομαι, μήπως τελικά το δικό μας πρόβλημα είναι η σχέση με την αλήθεια…»

  • Εύχομαι και ελπίζω το λάθος να είναι δικό μου. Εγώ δηλαδή να αντιλαμβάνομαι ότι σήμερα υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην ατμόσφαιρα. Στο παρελθόν τα είχα ζήσει από κοντά. Σήμερα δεν υπάρχει περιθώριο για σκεπτικιστές και αναθεωρητές ούτε στην Αθήνα ούτε στην Λευκωσία.

Το χειρότερο είναι η Τουρκία του κυρίου Ερντογάν να θεωρήσει ότι  μπορεί να κερδίσει μία μάχη πριν καν την δώσει. Την διάσπαση του κοινού μας μετώπου.

*Πρέσβης επί τιμή

ΑΠΟ ΤΟ HELLAS JOURNAL