Του Βασίλη Κόκκα
Νά πού μεγαλώσαμε καί εμείς,επιτέλους.Μάλλον έχει σιγήσει ό μικρός τριανταφυλλένιος σαλπιγκτής μέσα μας.Άν καί τής σάλπιγγας ό αντίλαλος δέν έχει σβήσει ακόμα….Τό καλό είναι ότι όσες συμπληγάδες καί άν περάσαμε,δέν μάς μαρκάρησαν! Τό πρόσωπο μας δέν κράτησε καμιά χαρακιά από τίς ταλαιπωρίες….Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε,έτσι αισθανόμαστε….
Καί νά μας τώρα μέ τά φιλύποπτα μάτια τών νέων παιδιών νά μάς ξεγυμνώνουν αμείλικτα.Κι όμως,εμείς είμαστε πάντα εμείς,είκοσι χρονών καί ….εξήντα ετών,έφηβοι καί σοφοί μαζί! Μισοί άνθρωποι καί μισοί ψάρια,σειρήνες τού μύθου πού πλανιούνται στά φουρτουνιασμένα πέλαγα τής εποχής μέ τήν πονηρή ερώτηση στό στόμα: ζεί ό βασιλιάς Αλέξανδρος; Μόνο πού εμείς δέν έχουμε πιεί τό αθάνατο νερό καί μάς λείπει ή φοβερή ουρά πού ταράζει τά νερά καί σηκώνει τά κύματα βουνά άν οί απαντήσεις δέν μάς ικανοποιούν!!!Ίσως γι αυτό καί κάποια στιγμή διαλέξαμε τήν πολιτική παραμεθόριο.Βεδουίνοι στήν έρημο αναζητώντας μία όαση,λίγο νερό…
Ζήσαμε καί ζούμε τόσα χρόνια μέ φαντάσματα.Τό ένα ψέμα πάνω στό άλλο,μέ τή μορφή τής αλήθειας…Μέσα στή ξηρασία τών ιδιοτελών συμβιβασμών καί τών ευτελών σκοπιμοτήτων,τής ρηχότητας καί τής διπροσωπίας.Αντί νά παλέψουμε ώς κοινωνία σέ χώρους παρθένους καί εύφορους,βρίσκοντας μέσα σέ αυτούς τό καινούργιο μας πρόσωπο,προτιμήσαμε νά ξανασκαλίσουμε τό κουρασμένο μας χωράφι,γιά νά ξεθάψουμε αμφίβολους πατρικούς θησαυρούς πού σέ άλλη στιγμή θά μάς έκαναν νά ντρεπόμαστε….
Καί βέβαια,από κοντά ή πολιτική τάξη μέ τούς ασθενικούς ώμους πού αρνούνταν πεισματικά – καί συνεχίζει νά αρνείται- νά θυσιάσει,βρέ αδελφέ,λίγο από τόν αυτοθαυμασμό της γιά τό μέλλον τού τόπου!!!Κάποιοι νά πούνε τά σύκα σύκα καί τή σκάφη σκάφη…Έτσι από πολιτικό αντριλίκι καί από αγάπη γι αυτή τήν κοινωνία,τόν τόπο καί τήν προοδευτική παράταξη! Δέ χρειάζεται δά καί νά μαρτυρήσει κανείς τά μυστικά τού Κλήδονα…Δέν έχουμε προσωπικές φιλοδοξίες, δέν επιθυμούμε ρόλους καί αξιώματα ούτε αντιπαροχές… Τό πολύ πολύ μέ τήν παλιά μας σάλπιγγα νά χτυπήσουμε τούς σκοπούς γιά μία έφοδο στό μέλλον πού θά ενώσει τίς προοδευτικές δυνάμεις
Άν καί χαζεύω κάποιους από τούς επιγόνους καί ομολογώ ότι μέ πιάνει μία κράμπα στό στομάχι.Αθώοι άραγε ή πονηροί; Συστηματικά επινοούν κίβδηλα νομίσματα γιά νά τά κυκλοφορήσουν χωρίς τύψεις καί ενοχές στήν πολιτική αγορά…Ροκανίζουν σάν ποντικοί ό,τι βρούν μπροστά τους,φιλόδοξοι,αλαζόνες,ανθεκτικοί,προχωράνε αφήνοντας πίσω τά κατάλοιπα τής πέψης τους,καμαρωτοί καί ανυποψίαστοι….Δίνοντας όχι τή μάχη τών ιδεών αλλά εικονικές μάχες γενεών!Παρόλα αυτά,χρωστάμε στή νέα γενιά.
Εμείς είμαστε μάλλον τυχεροί πού ζήσαμε έτσι όπως ζήσαμε…Καί τώρα ζούμε! Ρίχνοντας μία ματιά γύρω μας,βλέπουμε τόσους ζωντανούς πού δέ ζούνε καί κάποιους νέους πού γεννηθήκανε …γέροι καί φτύνουμε τόν κόρφο μας,νά μή βασκαθούμε,πού καταφέρνουμε νά μένουμε τόσα χρόνια όρθιοι… Χορτάτοι από ανόθευτες εμπειρίες καί βιώματα καί βέβαια απηυδισμένοι από τό ραβαίσι ατελέσφορων καί άγονων αντιπαραθέσεων καί τή στριμωχτή πρεμούρα λογής λογής πολιτικών φιρφιρίκων…..
Τώρα πιά δέ μάς μένει κάτι άλλο παρά νά συνεχίσουμε νά αντιστεκόμαστε στήν εποχή μας δίχως νά μένουμε έξω από αυτήν!!! Μένοντας πάντα ό εαυτός μας. Χωρίς νά κορδακιζόμαστε αλλά καί χωρίς νά μεμψιμοιρούμε καί νά αυτομαστιγωνόμαστε. Τελικά, τά καλά καί τά κακά τά άλεσε ή μυλόπετρα τού χρόνου….