Ποιος κυβερνούσε τον τόπο τελικώς; Ο Τσίπρας ή ο Τσακαλώτος με τον Χουλιαράκη; Και γιατί;
Στην προσπάθειά του να σκιαγραφήσει τον εαυτό του ως τον σύγχρονο Οδυσσέα στο βιβλίο του «Ιθάκη», ο Αλέξης Τσίπρας, κάνει παραδοχές που τον εμφανίζουν ως άβουλο πρωθυπουργό. Επειδή όμως δεν πρόκειται για λογοτεχνία για να μιλήσουμε για «ποιητική αδεία», αλλά για πολιτικό που είχε στα χέρια του την τύχη της χώρας, αξίζει (μάλλον οφείλει) κάποιος να σταθεί στα συγκεκριμένα αποσπάσματα.
Στο κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο «Το μακρύ ταξίδι», ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει την πορεία του ανάμεσα στα εμπόδια των δανειστών αλλά και των ίδιων των συνεργατών του. Καταθέτει με συναισθηματικό τρόπο την ανάγκη που ένοιωθε να επιστρέψει στην κοινωνία χρήματα από αυτά που είχαν συλλεγεί από τον κρατικό μηχανισμό με τα χαράτσια, αλλά ταυτόχρονα ομολογεί και τον φόβο που είχε απέναντι στον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον τον Γιώργο Χουλιαράκη. Τους υπουργούς του δηλαδή που έπρεπε να υλοποιούν τις αποφάσεις του. Οι δύο υπουργοί είχαν συμφωνήσει να εγκρίνουν ένα κοινωνικό μέρισμα 300-400 εκατομμύρια. Ο Τσίπρας όμως γράφει, πως ένοιωθε μέσα του την ανάγκη να είναι πιο δίκαιος. Θεώρησε πως πρέπει να δώσει ποσό που αντιστοιχούσε στην 13η σύνταξη. Αντί όμως να το πει στους υπουργούς και να ζητήσει άμεση υλοποίηση , αποφάσισε να τους ξεγελάσει. Έκανε όπως γράφει χαρακτηριστικά «σκανδαλιές». Τους εξαπάτησε προφασιζόμενος ότι είναι στο Ισραήλ και ανακοίνωσε στο Μαξίμου τα ευνοϊκά κοινωνικά μέτρα για να μην τον επιπλήξουν (!). Ας δούμε πώς το καταγράφει ο ίδιος:
«…ήξερα ότι ο Ευκλείδης και ο Γιώργος (σ.σ Χουλιαράκης) , θα μου προσέφεραν ένα πακέτο γύρω στα 400 εκατομμύρια, που πίστευα ότι δεν ήταν αρκετά. Έτσι έκανα μια σκανδαλιά. Πήρα την απόφαση να τους παρακάμψω και να αναθέσω στον Κουτεντάκη , Γενικό Γραμματέα Δημοσιονομικής πολιτικής και στην Αχτσιόγλου να υλοποιήσουν το σχέδιο… μαζί με την επιπλέον οδηγία : να μείνει το σχέδιο μεταξύ μας. Έκανα και άλλη μια «σκανδαλιά». Ενώ κανόνισα με τον Τσακαλώτο και τον Χουλιαράκη να συναντηθούμε για τα του μερίσματος το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου στο Μαξίμου, με την αιτιολογία ότι θα επέστρεφα τότε από το Ισραήλ, προγραμμάτισα να έρθω νωρίτερα. Και με απόλυτη διακριτικότητα , οργανώθηκε η μαγνητοσκόπηση του διαγγέλματός μου».
Ο Αλέξης Τσίπρας γύρισε νωρίτερα, φρεσκαρίστηκε όπως λέει και με το ίδιο κουστούμι του ταξιδιού έκανε κρυφά την ανακοίνωση. Παραδέχεται ότι ασκούσε πολιτική και μάλιστα την κοινωνική του πολιτική, όχι με το σθένος και την αποφασιστικότητα ενός πρωθυπουργού, όχι με την στάθμιση του αναγκαίου και του δίκαιου αλλά κάνοντας κλεφτοπόλεμο με τους υφιστάμενους και διορισμένους υπουργούς του. Περιγράφει δηλαδή μια ανεξήγητη και προσβλητική για τον ίδιο ομηρία. Ο πρώην πρωθυπουργός σημειώνει μάλιστα ότι ο Τσακαλώτος μετά από αυτό είχε αφήσει υπονοούμενα για παραίτηση.
Το συγκεκριμένο απόσπασμα του βιβλίου παραπέμπει στην ιστορική φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, είχε αναρωτηθεί «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;». Ποιος κυβερνούσε τον τόπο τελικώς; Ο Τσίπρας ή ο Τσακαλώτος με τον Χουλιαράκη; Και γιατί; Επ αυτού δεν έχει δώσει απάντηση στο βιβλίο ο πρώην πρωθυπουργός.
ΑΠΟ ΤΟ DOCUMENTO
