Του Ιωάννη Δαμίγου
Αφού πρώτα μας … καθησυχάζει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, πως “η Εκκλησία δεν θα πάρει τα όπλα”(!), αναλαμβάνει το καθήκον της να ενημερώσει τον κόσμο(!). Διαθέτει δηλαδή το απαραίτητο “οπλοστάσιο” και όποτε χρειασθεί μπορεί να το χρησιμοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς και στόχους. Δικαιολογεί έτσι τον κάθε ακροδεξιό “επαναστάτη” ιερέα, που από μόνος του μπορεί να οπλιστεί και εκ του άμβωνα να εξαπολύει επιθέσεις πάθους και μισαλλοδοξίας “ενημερώνοντας”, ως παράρτημα των ακροδεξιών καναλιών, επιπλέον τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος αναζητά την “ενημέρωση”, αδυνατώντας να προσαρμοστεί στα δύσκολα βαρυτικά πεδία βημάτων πολιτισμού, πρέπει να παραμένει ακούσια εκούσια στον σκοταδισμό του συμφέροντος δόγματος. “Δεν έχουμε δικαίωμα, αναρωτήθηκε ως πολιτικός αρχηγός, να πούμε ότι δεν μας αρέσει αυτό το (!) πράγμα;” Επιτρέπει δε, αλίμονο στον κόσμο, “Αν ο λαός θέλει να κάνει αυτό, να το κάνει. Αν δεν θέλει, όχι” Αμέσως πιο κάτω ο λαός, ο κόσμος, μετατρέπεται σε “ποίμνιο”, μην ξεχνιόμαστε με το μαντρί.
“Το ποίμνιο πρέπει να ενημερωθεί”, από τους βοσκούς, “και να ξέρουμε τι ζητάμε. Γιατί το ζητάμε και ποιος μας βάζει να το ζητάμε”.
Επίσης “Μια τέτοια κοινωνία έχει το δικαίωμα ο καθένας να την διαστρέφει (!) και να την κάνει όπως θέλει; Και οι άλλοι δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε ότι δεν μας αρέσει αυτό το … πράγμα;”. Το ¨δικαίωμα” και το “πράγμα” κυριαρχούν στο ποιμενικό λεξιλόγιο του Ιερώνυμου. Αυτοί οι “άλλοι”, οι πάντα αδιευκρίνιστοι.
Η Εκκλησία λοιπόν, έχει το δικαίωμα να ενημερώνει τον κόσμο, τον λαό, το ποίμνιο, ως μία πολιτική αρχή; Είναι κόμμα τελικά; Περνάει “γραμμή¨ στα μέλη της; Ρητορικό το ερώτημα. Ασφαλώς και συγκυβερνά, αν δεν κυβερνά και σύρει κυβέρνηση και κόμματα στην βούλησή της. Άλλωστε όλοι αυτοί που διαλαλούν πύρινο πολιτικό ακροδεξιό λόγο, από τηλεοράσεων και ραδιοφώνων, χριστιανοί συνασπισμένοι συμφεροντολόγοι δεν είναι; “Μετά φόβου θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε” προς ενημέρωση, μετά τις απαραίτητες διαφημίσεις, μείνετε συντονισμένοι.