Του Νίκου Λακόπουλου
Ο Αλέξης Τσίπρας με ένα βιβλίο “κάθαρσης, αυτογνωσίας, επαναπροσέγγισης της αλήθειας και των γεγονότων” έβαλε το κεφάλι του πάνω στον πάγκο του χασάπη, σαν οδηγός που πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και κατηγορεί τους άλλους πώς πορεύονται αντίθετα.
“Δεν είναι rebranding, είναι reload. Ξαναγέμισα τις μπαταρίες μου μέσα από την συγγραφή των γεγονότων και την αποτύπωση στο χαρτί της δικής μου αλήθειας” όπως είπε. ” Για μένα όλη αυτή η διαδικασία της συγγραφής είχε ένα χαρακτήρα λύτρωσης, κάθαρσης – άρα ψυχοθεραπευτικό, θα έλεγε κανείς. Αυτογνωσίας. Και ναι, όντως, το κομμάτι της αφήγησης, όταν μπαίνει και σε διαλόγους και σε προσπάθεια μεταφοράς στο κείμενο -ας πούμε του βιώματος- έχει μια γοητεία”.
Ο πρωταγωνιστής γίνεται παρατηρητής των γεγονότων, σαν να μην ήταν εκεί “τη δραματική περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας” που αντιλαμβάνεται ως “περιπέτεια συλλογική” “που έχει ο κάθε άνθρωπος παλεύοντας, διεκδικώντας, ελπίζοντας, κάνοντας όνειρα και κατακτώντας κάποια από αυτά».
Ο Αλέξης Τσίπρας αντί να οδηγήσει την Ιστορία μπροστά προσπαθεί να σταματήσει τον χρόνο κι αυτό το θεωρεί χρέος του προς την Ιστορία, αγνοώντας πως αυτή τον έχει προσπεράσει: η ¨πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς”, με τον νεότερο πρωθυπουργό στην Ιστορία δεν έχει γραφεί θετικά στην συλλογική συνείδηση.
Η “κυβερνώσα Αριστερά” που δεν είναι πλέον ούτε κυβερνώσα, ούτε Αριστερά ήταν ένα ατύχημα, ένα λάθος και ο τίτλος του βιβλίο αντί για Ίθάκη” θα έπρεπε να λέγεται ‘Η Κωλοτούμπα”. Αυτό που δεν λέει ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά υπονοεί πως για να είναι ξανά κυβερνώσα πρέπει να πάψει να είναι Αριστερά.
Ο Αλέξης που έγινε Τσίπρας
Μια δημοσκόπηση μετά τις εκλογές του 2019 έδειχνε πως το 40% των ψηφοφόρων που ψήφισαν τον Μητσοτάκη καταψήφισαν με θυμό και οργή την κυβέρνηση Τσίπρα, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε από το 35% το ισχυρό 32% -που σήμαινε πως θα μπορούσε εύκολα να επανέλθει στην κυβέρνηση -αν ήταν μια ουσιαστική αντιπολίτευση.
Για πρώτη φορά στην Ιστορία αντί να φθείρεται η κυβέρνηση έχανε η αντιπολίτευση και ο άλλοτε δημοφιλής ‘Αλέξης” έγινε Τσίπρας, αντιπαθής πλέον για το 70% των ψηφοφόρων. Η εικόνα με τις ουρές στις τράπεζες ή αυτή με το πούρο στην θαλαμηγό είναι αυτές που απομένουν από δυο κυβερνητικές θητείες όπου η αριστεροδεξιά κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου αποδείχτηκε ανίκανη απέναντι στην πρόκληση της Ιστορίας.
Ήταν ένας “άτακτος στρατός” λέει ο ίδιος που οδήγησε στην “διολίσθηση του κόμματος σε έναν συνασπισμό προσωπικών στρατηγικών και ιδιοτέλειας.” «Υπήρχε βαθύτερη παθογένεια. Επρόκειτο για μια σταθερή, σχεδόν μόνιμη, αμφισβήτηση προς τις επιλογές και το πρόσωπό μου. Μια αμφισβήτηση που δεν εκδηλωνόταν ανοιχτά, αλλά λειτουργούσε υπόγεια, έμμεσα, καλυμμένη πίσω από την προσχηματική κριτική στις αποφάσεις μου”.
Η Ιστορία δεν συγχωρεί
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζει τον εαυτό του θύμα των συνεργατών που ο ίδιος επέλεξε, παγιδευμένος από το ίδιο του το κόμμα που τελικά έστω αργά εγκαταλείπει με ποιήματα για νέες θάλασσες, ως Οδυσσέας που ψάχνει την Ιθάκη του, Εκλεκτός της Ιστορίας που πιστεύει ότι θα του δώσει μια νέα ευκαιρία γιατί την πρώτη φορά ήταν ανώριμος, γεμάτος αυταπάτες, αλλά αθώος.
“Τώρα πια δεν είναι έτσι. Ο Τσίπρας είναι πια κομμάτι του συστήματος εξουσίας” λέει ένας πρώην υποστηρικτής του, ο Άρης Δαβαράκης. “Οσο για την περιβόητη “Ιθάκη” νομίζω ότι πολιτικά είναι ένα τεράστιο λαθος. Αν κάποια γεγονότα τα είχαμε ξεχάσει, έρχεται το βιβλίο να μας τα ξαναθυμησει. Είναι μια τεράστια πέτρα δεμένη σ’ έναν πρόσφατα αποτυχημένο πολιτικό που τον τραβάει αποφασιστικά στον βυθό”.
Η Ιθάκη, όπως και η άνοιξη της πρώτη φορά κυβέρνησης αριστεράς που έγινε χειμώνας χάθηκαν. Ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει πως η Ιστορία τον περιμένει σε ένα νέο ραντεβού, αλλά αυτή γεναιόδωρη μαζί του, αλλά αμείλικτη με όσους την προδίδουν, μάλλον τον έχει προσπεράσει.
