Του Νίκου Λακόπουλου
Με μια καλά σκηνοθετημένη παράσταση ο Αλέξης Τσίπρας σε ρόλο περφόμερ ανακοίνωσε στην Πλατεία Θησείου την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, την ΕΛΑΣ, αν και ενδέχεται να επιχείρησε να επανιδρύσει το… Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κϊνημα!
Δεν ήταν μόνο οι αναφορές στο ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής -του 1981-και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, τον Μακρυγιάννη, αλλά και η αναπαράσταση της σκηνής που ο Ανδρέας Παπανδρέου υποδέχτηκε ένα μικρό κοριτσάκι όταν η 10χρονη Ήρα, παρέδωσε στον Αλέξη Τσίπρα τον φάκελο με το όνομα του νέου πολιτικού σχηματισμού.
Ακόμα και “Τώρα είναι η Ώρα” είναι κλοπή ανάλογου συνθήματος του ΠΑΣΟΚ όπως και το “Ραντεβού με την Ιστορία”, ενώ το βίντεο είναι αναπαραγωγή της αισθητικής της καμπάνιας του κινήματος του Ανδρέα Παπανδρέου με βασική ιδέα τον “μη προνομιούχο”.
“Είναι ο Γιάννης 32 χρονών ερευνητής με μεταπτυχιακό που ζει ακόμη με τους γονείς του στο παιδικό του δωμάτιο και ετοιμάζεται να φύγει μόνιμα στο εξωτερικό. Η Σοφία εκπαιδευτικός στην επαρχία που αναγκάζεται να πληρώνει το μεγαλύτερο μέρος του μισθού της σε ενοίκιο και μετακινήσεις. Ο κύριος Δημήτρης που μετά από σαράντα χρόνια δουλειάς μετρά τη σύνταξη του πριν πάει στο Σούπερ μάρκετ.
Η Κατερίνα με δύο πτυχία που αλλάζει δουλειές και συμβάσεις χωρίς ποτέ να νιώθει ότι μπορεί να σχεδιάσει τη ζωή της. Η Ελένη εργαζόμενη στον τουρισμό που δουλεύει ολόκληρα καλοκαίρια χωρίς ωράριο και χωρίς να ξέρει αν τον χειμώνα θα έχει δουλειά. Ο Στέργιος που μια ζωή φρόντιζε τα ζώα στο χωριό του αλλά σήμερα σκέφτεται να τα παρατήσει γιατί αναρωτιέται αν θα μπορέσει να κρατήσει το κοπάδι και τον τόπο του ζωντανό”.
Τα πρόσωπα αυτά -που ο Αλέξης Τσίπρας συνάντησε όταν “αφουγκράστηκε” την κοινωνία- δεν ξέρουμε αν είναι πραγματικά ή κατασκευές που μοιάζει να βγήκαν από αφίσες του παλιού ΠΑΣΟΚ.
Ο νέος πατριωτισμός
Η Ελληνική Αριστερά ως τίτλος παραπέμπει στην πατέντα της συνένωσης του πατριωτισμού με τον σοσιαλισμό -μόνο που στην διακήρυξη της συμπαράταξης η λέξη σοσιαλισμός δεν υπάρχει.
Ο νέος πατριωτισμός για τον οποίο μιλά ο Αλέξης Τσίπρας συμβαδίζει την σοσιαλδημοκρατία, την ριζοσπαστική αριστερά και την οικολογία σε μια πολιτική σούπα όπου το μπλε συναντά το κόκκινο υπό τον ήχο της μουσικής που έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης σε μια πολιτική διαστροφή στην οποία εμπλέκεται και η… Μπαρτσελόνα.
Ο πρώην πρωθυπουργός λέγοντας πως «κουβαλάμε την κληρονομιά των μεγάλων ρευμάτων του προοδευτικού κινήματος- Του ΕΑΜ της Εθνικής Αντίστασης, του ΠΑΣΟΚ των πρώτων χρόνων της αλλαγής και του ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης φοράς Αριστερά» επιχειρεί να εμφανισθεί ως κληρονόμος που έγραψε ο ίδιος την διαθήκη.
«Εμπνεόμαστε από τις θυσίες και τις νίκες όσων αγωνίστηκαν για Ελευθερία όπως ο Ρήγας Βελεστινλής. Όσων αγωνίστηκαν για Κοινωνική Χειραφέτηση όπως ο Μαρίνος Αντύπας. Όσων αγωνίστηκαν για την Εθνική Ανεξαρτησία όπως η Ηλέκτρα Αποστόλου. Όσων αγωνίστηκαν για Ειρήνη όπως ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Όσων αγωνίστηκαν για Δημοκρατία όπως ο Νικηφόρος Μανδηλαράς.»
Οι νέοι ΕΛΑΣίτες
Ψάχνοντας το ιδεολογικό στίγμα της συμπαράταξης βρίσκουμε φράσεις όπως “δεν θέλουμε να σωπαίνουμε μπροστά στην αδικία και τις κραυγαλέες ανισότητες, δεν αποδεχόμαστε το δίκιο του ισχυρού, δεν θέλουμε να συνηθίσουμε έναν κόσμο της αδικίας”.
Τα κλισέ περισσεύουν: “Να βρεθούμε ξανά στο «εμείς». ” Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας”.” “Ερχόμαστε από μακριά”. ‘Δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό”.
Το όραμα του Αλέξη Τσίπρα είναι μια “ισχυρή Οικονομία Δίκαιης Ανάπτυξης και Αξιοπρέπειας”, η φορολογική δικαιοσύνη, ένα Κοινωνικό Κράτος Δικαιωμάτων απέναντι στη κερδοσκοπία. Το όχημα ‘η κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής” που δεν θα είναι και πολύ Αριστερά.
Από αυτή την άποψη “μια κοινωνία που δεν συμβιβάζεται με τις ανισότητες και δεν αφήνει τη ζωή των ανθρώπων στα χέρια της αγοράς και των ισχυρών”, αλλά μπορεί τελικά να συμβιβαστεί.
Η ΕΛΑΣ δεν είναι ένα κόμμα ριζοσπαστικό, αλλά μάλλον πρώην αριστερών που απευθύνεται όχι μόνο σε ‘κεντρώους”, αλλά δεξιούς ψηφοφόρους που μετρά τα λόγια του για να μην απειλεί κανένα έχοντας στόχο την κυβέρνηση με επαγγελματισμό, λογογράφο και πάνω από όλα σκηνοθέτη.
Ο Αλέξης Τσίπρας τώρα πια ξέρει πως για να είναι κυβερνώσα η Αριστερά πρέπει να πάψει να είναι Αριστερά ή να γίνει “Ελληνική Αριστερά”. Το “μπιγκ μπαγκ” είναι τελικά ένας κρότος, ένα διαφημιστικό τρυκ, μια θεατρική παράσταση με κλεμμένο σενάριο που μπορεί να είναι εκποίηση συμβόλων, μια ύβρις.
Mπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να «κουβαλά την κληρονομιά των μεγάλων ρευμάτων του προοδευτικού κινήματος”, μπορεί η παράσταση να κόψει εισιτήρια, αλλά το ερώτημα είναι πώς την απέκτησε την κληρονομιά και τι θα λέγανε ο Μαρίνος Αντύπας, η Ηλέκτρα Αποστόλου, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Νικηφόρος Μανδηλαράς και οι πραγματικοί ΕΛΑΣίτες.
