Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Η “αυριανή” ημέρα, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δεν φαντάζει απλώς δύσκολη, μα θα είναι αξεπέραστη και πιθανώς τερματική. Ίσως να αποτελούμε ένα παράδοξο φαινόμενο παραλογισμού, που η παράταση ύπαρξης έθνους, κράτους, αποτελεί έργο και δυνάμενη απόφαση τρίτων, έως τα συμφέροντά των παραμένουν κερδοφόρα. Η ύπαρξή μας, θα είναι επιδεινούμενη είτε ως Brand name, είτε ως μεταλλαγμένη και μειούμενη οντότητα.
Η ατέρμονη και ως εκ τούτου λανθασμένη τα μάλα, προσπάθεια, εναλλαγής πολιτικών διαχειριστών υπαρκτού αλλά και τεχνητού χρέους, ίδιου παραλογισμού εμμονής σε απεχθή πρόσωπα, δικαιώνει το παράδειγμα της τιμωρίας του Σίσυφου. (Ο Καμύ υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος πρέπει να αποδεχτεί τη ματαιότητα της ζωής και να παραμείνει επαναστατημένος και ευτυχισμένος, καταλήγοντας στη φράση: “Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο”). Υπάρχει άραγε κάποιο πιο ταιριαστό “κουστούμι” από αυτό του Καμύ, για την ανεύθυνη κοινωνία της συνεχούς ανάθεσης λύσης προβλημάτων, σε διαχειριστές δουλείας; Γιατί επαίσχυντη αποφυγή πολιτικής ηθικής ευθύνης, αποτελεί η κατάχρηση δοκιμασμένων και αποτυχημένων προσώπων, που επανεμφανίζονται είτε ως εκδικητές προσωπικών αντιπαραθέσεων, είτε ως ικέτες δεύτερης ευκαιρίας, κάτι σαν χρηματοδοτούμενη επανέκδοση, του ίδιου αν όχι χειρότερου κενότητας και απουσίας, μύθου. Κάτι τέτοιο, ίσως αποτελεί τον ορισμό της διαρκούς παρακμής! Κι όμως, ένας ολόκληρος λαός, πέρα μικρής εξαίρεσης, θα πάρει μέρος στις εκλογές, με την ψευδαίσθηση πως ψηφίζει για κυβέρνηση! Επειδή, και ίσως δικαίως, χαρακτηρίζομαι απαισιόδοξος και φορές κουραστικός, θα θέσω το εξής ερώτημα: Υπάρχει κάποιος, που πιστεύει πως θα εμφανιστεί ένας φορέας, ένα πρόσωπο έστω, ως από μηχανής θεός, για να παρουσιάσει την επώδυνη αλήθεια στην απρόθυμη κοινωνία, εθισμένη στην δικαιολογία, και να υποδείξει προτεινόμενες λύσεις; Ακριβώς γι’ αυτό, ο προσφερόμενος από παντού μύθος, είναι ως άκοπα ευπρόσδεκτος, αντίθετα με την “κουραστική” και διαρκή πράξη αγώνα και επαγρύπνησης! Μάλλον αναζητούμε, από αυτήν την κατάντια οριζόμενοι, αυτόχειρες. Καθώς την λογική, τόσο επιτήδεια εργαζόμενοι συστημικοί ταγοί υπέρ της “σειρήνας” αμάθειας, παρουσίασαν λόγια, ως “ουτοπία”. Η αναζήτηση εξουσίας, με την απουσία προσφοράς, είναι ο βράχος που επιστρέφει λόγω της φυσικής βαρύτητας στην αρχική του θέση. Ως πότε επιτέλους θα ισχύει η δικαιολογία αυτής της τιμωρίας; Αιώνια απαίδευτοι, θα σηκώνουμε τον ασταθή και βαρύ βράχο, που θα μας γλιστρά, και πάλι από την αρχή; Μα ακόμα και ο τιμωρός Δίας, θα πρέπει να έχει σιχαθεί αυτόν τον ανεπίδεχτο μαθήσεως, Σίσυφο! Νισάφι! Μοναδική, μα ανέφικτη πρόταση λύση, καθώς είναι χρονοβόρα και απαιτεί θυσία προσφοράς μιας ίσως και δυο γενεών, η παιδεία. Η παιδεία, στο πλαίσιο γνώσης και υπηρέτησης ανθρώπου προς τον άνθρωπο, κατ’ αρχήν.
Έτσι, κι ο παροιμιώδης Γιάννης με τα κουκιά, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για την πιθανή αποτυχημένη προσπάθεια σποράς, επιμένοντας στην “εκδιδόμενη” ελπίδα: “Κι αν δεν φυτρώσουν, του χρόνου πάλι”. Ανέμελος για την κατάσταση του χωραφιού, απροβλημάτιστος για την χρονική επικαιρότητα σποράς, χωρίς πρόνοια λιπάσματος και ανέτοιμος για τις καιρικές συνθήκες, παρασύρεται μονίμως από τα πλούσια κάλλη της πλανεύτρας ελπίδας, φορτώνοντάς της την προσφιλή ανάθεση επίλυσης προβλημάτων, εις μάτην. Αγνοώντας όμως ο φέρελπις και άνους, πως τα κουκιά είναι μετρημένα!