Του Ιωάννη Δαμίγου
Τα παραμύθια αρέσουν στα μικρά παιδιά, βοηθώντας την φαντασία τους και πολλές φορές διδάσκονται μέσα από αυτά κοινωνικές αξίες και τρόπους συμπεριφοράς, μεταξύ άλλων. Τα πιο επικίνδυνα παραμύθια αρέσουν όμως ταυτόχρονα και στους αδαείς ενήλικες, αφού σιτίζουν τον φόβο και τον τρόμο τους, για ανύπαρκτους εχθρούς διατηρώντας τους υποτελείς στα όποια σχέδια του ασθμαίνοντος καπιταλισμού.
Ένα από τα σύγχρονα και δημοφιλή παραμύθια, αφορά στην απέθαντη βόρεια αρκούδα, η οποία επιβουλεύεται την αδύναμη Ευρώπη για τα εμπορικά κάλλη της και το άλλο τον ανατολικό δράκο, που απειλή την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα παραμύθι, που συντηρείται δεκαετίες τώρα από την Δύση, ένα παραγωγικό παραμύθι όμως, που αποφέρει πλούσια κέρδη στους “παραμυθάδες”. Τους ίδιους ακροδεξιούς παραμυθάδες, που κατασκεύασαν τον βέρο ευρωπαίο Χίτλερ, που την επιβουλεύτηκε, με τον πλέον απάνθρωπο τρόπο, μόλις πριν από ογδόντα χρόνια.
Όπως ακριβώς συμβαίνει στις μέρες μας, με όλα τα ακροδεξιά κατηγορούμενα για απάτες, μη εκλεγμένα ηγετικά στελέχη τοποθετημένα σε θέσεις κλειδιά της ΕΕ, φερέφωνα των πολεμικών βιομηχανιών, που βιάζουν όπως και εξωθούν σε πόλεμο “λύση”, του αδιέξοδου αλλοπρόσαλλου καπιταλισμού, με αφορμή τον “λαγό” Ουκρανία. Στον αρχικό προκλητικό σχεδιασμό κύκλωσης (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, μεταξύ άλλων) της Ρωσίας, κι ενώ οι συνθήκες φαίνονταν κατάλληλες, αίφνης προέκυψε και άλλος κίνδυνος, ίσως σοβαρότερος αυτή την φορά και άμεσα οικονομικός, αυτός του δράκου της Κίνας!
Στριμωγμένες όμως οι ΗΠΑ, πάσαραν “επιτήδεια” τον πόλεμό τους στην δουλοπρεπή Ευρώπη, γιατί είναι αναγκασμένες πάλι να κυκλώσουν, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, την Κίνα αυτή την φορά. Το επιχειρούν, μέσω των νέων βάσεων στις Φιλιππίνες, των πυρηνικών της υποβρυχίων στην Αυστραλία, της στρατιωτικοποίησες της Ν. Κορέας, της Ταϊβάν και τέλος της επανεξοπλισμένης Ιαπωνίας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι ΗΠΑ επιβουλεύονται ευθέως τα πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα της Βενεζουέλας αυτή την φορά έτσι ξαφνικά, γιατί πρέπει απεγνωσμένα να αποκτήσουν νέους πόρους. Τώρα, αν προσθέσουμε Συρία, Ιράν, Παλαιστίνη, και Ισραήλ, έχουμε ένα πολύ πιο ανησυχητικό παζλ, από εκείνο του Β’ ΠΠ.
Οι μύθοι τέτοιου είδους, δεν είχαν ποτέ ένα καλό και βολικό τέλος, του τύπου “κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”. Αντίθετα, αυτοί οι “σκηνοθέτες” περνούν καλύτερα και εμείς, όσοι σωζόμαστε από το σίδερο και την φωτιά των πολέμων των, ίσια που επιβιώνουμε για τις συνεχιζόμενες ανάγκες των. Θα υπάρχει εσαεί κάποιος μύθος που θα απειλεί την ζωή μας, θα μας κρατά όμηρους στις βουλές των, ανίκανους και ανέτοιμους για ενστικτώδη έστω αντίδραση. Άβουλοι και ευκολόπιστοι, θα κάνουμε τον σταυρό μας, ψελλίζοντας το μακάριο “και μη χειρότερα”, στον μύθο των πως υπάρχουν και αυτά, τυχεροί και απαίδευτα κυκλωμένοι.